Blue Note Records Festival

Het Blue Note Records Festival aan de Gentse Bijloke werd dit jaar afgesloten met een indrukwekkend optreden van Elvis Costello en Allen Toussaint. De twee heren namen in 2006 samen de cd 'The River in Reverse' op en zijn nu nog steeds samen on tour. In Gent mochten we niet minder dan twee en een half uur genieten van hun gecombineerd vakmanschap.

De avond ging van start met een optreden van Leonard Cohens protégé Anjani. Anjani Thomas werd geboren in Honolulu en kwam na een passage in het befaamde Berklee College of Music terecht in het jazzcircuit van New York. Ze legde zich toe op gitaar, piano en haar fantastische stem en kwam in 1984 voor het eerst in contact met Leonard Cohen. Hij liet haar de backing vocals bij zijn intussen meest bekende nummer Hallelujah voor haar rekening nemen. Ze ging met hem op wereldtournee tijdens de "Various Positions"-tour en bleef ook daarna als vocaliste regelmatig op zijn albums opduiken.



Toen Anjani haar album 'Blue Alert' (2006) opnam, werd hun samenwerking nog iets intiemer. Voor de teksten op dit album mocht Anjani namelijk in de notitieboekjes van Cohen grasduinen. Met half afgewerkte teksten, losse ideeën of soms een enkele zin ging ze aan de slag en brouwde hiermee een verzameling bitterzoete songs. Voor het album schreef en arrangeerde zij zelf alle muziek en ook de uitvoering nam ze voor het grootste stuk voor haar rekening. Op de plaat hoor je trouwens vooral alleen Anjani's stem en de piano.



Tijdens Blue Note had Anjani een volledige band bij om haar pianospel en zwoele stem te ondersteunen. De verschillende groepsleden waren duidelijk nog een beetje op zoek naar hun plaats binnen de band, iets wat Anjani zelf trouwens toegaf tijdens haar optreden. Het geheel klonk nogal braafjes en nummers zoals Golden Gate en Thanks for the Dance kwamen niet volledig tot hun recht. Het was al bij al wachten tot Anjani bij het bisnummer Nightingale alleen achter de piano klom, om een glimp van de intimiteit die de plaat 'Blue Alert' zo sterk maakt op te vangen .



De Britse singersongwriter en rockduizendpoot Elvis Costello en de Amerikaanse pianist en rhythm-and-blueslegende Allen Toussaint sloegen de handen in elkaar na een toevallig weerzien in New York. De storm Katrina had Toussaint uit New Orleans verdreven en naar New York gebracht. Ze speelden op benefietconcerten, verbroederden en besloten samen de studio in te duiken. Deze samenwerking leidde tot het album 'The River in Reverse' waarop de twee muzieklegenden samen op niet mis te verstane wijze een vuist maken tegen een falend beleid.



Net als bij de opnames van 'River in Reverse', werden Costello en Toussaint in Gent bijgestaan door Toussaints vaste blazerssectie The Crescent City Horns en door The Imposters, de vaste band van Costello. Een speciale rol was weggelegd voor toetsenist Steve Nieve, die voor de gelegenheid keyboards inruilde voor een Hammond B3. Het geheel vormde een stevige swingende band, die ons van bij het begin achterover blies. De presentator was nog niet van het podium verdwenen en de muzikanten hadden zich nog maar nauwelijks geïnstalleerd, of Costello stak al van wal met Wonder Woman. Costello, voor de gelegenheid net als Toussaint in een stak zwart pak en met zonnebril en stoppelbaard, greep de bomvolle tent aan de Bijloke van bij het begin stevig en zelfverzekerd naar de keel, en hij zou die wurggreep pas lossen na een wervelend optreden van twee en een half uur.



Wonder Woman werd direct gevolgd door Chelsea en Monkey to Man, nummers die net als bijna alle andere songs van Costello die avond van een nieuw arrangement waren voorzien door Toussaint. Toussaint nam vervolgens de microfoon over vanachter zijn piano voor Certain Girl, waarbij Costello de backing vocals voor zijn rekening nam. De manier waarop beide heren om beurt even een stapje achteruit zetten om de ander in de spotlight te laten staan, getuigde van een diep wederzijds respect. Costello was vanavond de coolheid zelve en duidelijk in topvorm. Het publiek en de setting waren duidelijk naar zijn zin ("We should call Al Gore; nature is making a comeback right here in this tent", doelend op de bomen in de Bijloketent).



Naast eigen herwerkte nummers zoals Bedlam, met een prominente rol voor de blazerssectie, putte Costello ook rijkelijk uit het zangboek van Toussaint met nummers als Freedom for the Stallion en Tears Tears and More Tears. Bij Who's Gonna Help Brother Get Further? namen beide heren het vlotjes van elkaar over alsof ze al jaren samen op tournee waren. Steve Nieve mocht zich volledig uitleven op de Hammond tijdens Nearer to You en toen Costello's gitaar het even liet afweten na International Echo, gaf Toussaint ons op zijn piano even een lesje muziekgeschiedenis uit New Orleans, besluitend met een respectvolle dankuwel aan zijn voorbeeld Professor Longhair. Op zijn beurt betuigde Costello hierop zijn diep respect voor Toussaint met een welgemeend "Après vous, Monsieur Toussaint". Ascension Day, een nieuw nummer van de hand van beide heren, effende de weg voor The River in Reverse, een nummer dat Costello schreef in 2005 voor een benefietconcert in New York. Met Deep Dark Truthfull Mirror verwees Costello naar zijn eerdere samenwerking met Toussaint, die bij de opname van dit nummer van Costello in New Orleans achter de piano kroop. Na Brickyard Blues, gezongen door Toussaint, mocht Costello Watching the Detectives nog even helemaal binnenste buiten keren, om vervolgens te besluiten met een stomend Pump it Up.



We waren intussen ruim anderhalf uur ver en het einde van het optreden leek in zicht. Niets bleek minder waar, want na een korte break volgde nog bijna een vol uur bisnummers. Costello trok samen met Steve Nieve achter de piano van leer met een bij wijlen (hartver)scheurende versie van I Want You. Bij Clubland stond de hele band terug op het podium en nam Toussaint plaats achter de Hammond. Costello maakt van dit nummer gebruik om de schitterende band voor te stellen en Allen Toussaint nam hierbij op een zeer nederige manier het stormachtig applaus van de ruim 4000 bezoekers in ontvangst. Alison mondde uit in The Tracks of My Tears van Smokey Robinson en bij Yes We Can Can riepen beide heren op tot een warmere wereld. I Can't Stand Up For Falling Down, High Fidelity en Fotune Teller volgden kort op elkaar en bij het wondermooie The Sharpest Thorne kwamen The Crescent City Horns vooraan op het podium staan om ons nog een keer omver te blazen.



Met succes, want na bijna dertig schitterend gebrachte nummers, bleven wij blown away achter. Wij rennen alvast naar de dichtstbijzijnde betere platenzaak om ons de DVD 'Hot as a Pistol, Keen as a Blade' aan te schaffen, een live captatie van het concert van Costello en Toussaint afgelopen december in Montreal. Wij raden u ten stelligste aan hetzelfde te doen.