Wat antwoord je als Erik Van Looy vraagt wat je weet over The Bloodhound Gang? Drank, gore moppen, seks, homofobie en af en toe een streepje muziek. Maandagavond lieten de overjaarse pubers de Vooruit weer vollopen voor één van hun beruchte shows. De verwachtingen waren hoog gespannen, maar werden jammer genoeg niet ingelost.
Als voorprogamma serveerde het stelletje ongeregeld ons Wasted en Electric Eel Shock. Over Wasted maken we beter niet meer woorden vuil dan nodig: deze band kom je voornamelijk tegen als voorprogramma. Live zit hun act wel goed, alleen gaat iedere song na tien minuten wel heel hard op de vorige lijken. De jongens van Wasted zien er best wel leuk uit, vooral bassist Alex zal nog veel tienerharten breken, maar hun présence valt in het niets als je er het Japanse trio Electric Eel Shock naast zet. Stel je even drie Japanners voor van anderhalve meter, volledig gekleed volgens de vestimentaire regels van de heavy metal, met uitzondering van de drummer, die met niets anders dan een lange, opgevulde nylonkous om zijn mannelijkheid optrad, die hij geregeld gebruikte als drumstok of als gitaar. Qua amusementwaarde verdienen ze zeker een tien! Een droom van een opwarmer om naar te kijken, alhoewel je je eerder in een nachtmerrie waant als je zanger Akihito aanschouwt. De muzikale inspiratie haalden ze bij onder andere Black Sabbath, op sommige momenten waren oordopjes onontbeerlijk.
Het publiek was na deze op zijn minst sprankelende Japanse verschijning helemaal klaar voor de hoofdact, alleen liet die wel erg lang op zich wachten. Hier en daar hoorde je een fan zuchten wanneer het nu eindelijk zou beginnen. Ruim twee uur na aanvang verscheen The Bloodhound Gang dan toch ten tonele met een pint in de ene hand en een shot Jägermeister in de andere, gitarist Lüpüs droeg zelfs een Jägermeister-hockeyshirt. Je kunt je aan de staat van deze jongens op het podium al enigszins inbeelden hoeveel palets gratis drank ze krijgen in ruil voor al deze product placement.
Een modaal Bloodhound Gang-concert staat garant voor een show vol ranzige moppen en enkele sketches waarin seks, pis en andere toilethumor centraal staan. Jammergenoeg kregen we vanavond een flauw afkooksel van hun reputatie te zien. Jongleren met appels en een verdwaalde schoen, bier zuipen, spugen, het publiek de intussen klassieker “Jimmy Pop is a homosexual” laten meebrullen, vloeken op Bush, echt verrassend was het allemaal niet, soms kreeg je de indruk dat het vijftal er zelf niet zoveel zin in had. Bespeuren we hier en daar wat toervermoeidheid? Of worden deze jongens dan toch nog volwassen?
Dit kon het publiek echter niet belemmeren om tijdens de grote hits als Along Came Mary, The Ballad of Chasey Lain en The Bad Touch de Vooruit op zijn grondvesten te laten daveren. Het feest werd ten top gedreven toen ze de bisnummers met Fire Water Burn aanvatten, dé mantra van de jeugd uit de jaren negentig. In flowen en spitsvondige muziekteksten bedenken is Jimmy Pop één van de besten, het is moeilijk om een lachje te onderdrukken wanneer hij weer een staaltje van zijn christian rap presenteert, zoals ze hun muziek zelf omschrijven op hun MySpace-pagina. Alles bij elkaar zat de sfeer best wel goed tijdens hun optreden, maar als we afrekenen op passie en presence mogen we toch besluiten dat de Japanners deze veldslag van de Amerikanen hebben gewonnen.
