Blood Red Shoes Gebalde energie

Botanique, Brussel
Blood Red Shoes
We hadden al The White Stripes, The Kills en The Raveonettes. En nu is er dus ook Blood Red Shoes, ook een van talent bulkend muzikaal duo. Toen ze woensdagavond in een uitverkochte Orangerie aantraden, dachten we spontaan terug aan het gevoel van opwinding dat daar enkele jaren geleden in de lucht hing bij de livepresentatie van het eerste Bloc Party-album. Of Blood Red Shoes een even mooie toekomst wacht, is vooralsnog een open vraag.

Als voorprogramma fungeerden The Xcerts, drie jongelingen die erg in hun nopjes waren met de enthousiaste respons van het Brusselse publiek. Hun puberale paringsdans tussen indie gitaarrock en emocore wist ons maar matig te bekoren. Bij wijze van climax hadden ze wel een fijne verrassing in petto, namelijk Steven Ansell van Blood Red Shoes die tijdens hun slotsong een potje mocht komen meedrummen. Qua spanning opdrijven kon dat alvast tellen.
 
De Botanique geniet een goede reputatie wanneer het gaat over het lanceren van nieuwe, beloftevolle bands. Zo programmeerden ze Blood Red Shoes al in mei op Les Nuits. Waarna het duo ook op het clubpodium van Pukkelpop 2008 een erg goede beurt maakte. Wegens succes verlengd dus. Nu opnieuw slaagde de band er moeiteloos in te imponeren.
 
Daartoe volstonden een donkerharige,mysterieuze gitariste (Laura-Mary Carter), een zich in het zweet meppende drummer (Steven Ansell) maar vooral een reeks snedige rocksongs met postpunkwortels. Beide zongen, al dan niet samen. Van nummers als This Is Not For You, Say Something Say Anything en You Bring Me Down ging een soort onontkoombare urgentie uit en het duurde dan ook niet lang vooraleer de fans op de eerste rijen een beleefde maar kordate pogo inzetten. 
 
Blood Red Shoes heeft nog maar één album (‘Box Of Secrets’) en beperkte zich woensdag dan ook tot een relatief korte maar krachtige set. Toch lieten ze ons middels een paar liedjes, waarvan eentje zelfs nog titelloos, ook al even voorproeven van nieuw materiaal en ook dat klonk bijzonder lekker. Al waren het singles als I Wish I Was Someone Better en It’s Getting Boring By The Sea die het meeste reactie losweekten in de zaal.
 
We zagen dat het goed was en een tiental fans mocht dat zelfs van op korte afstand doen, want ze bestormden tijdens het voorlaatste nummer van de set het podium. Ook de bissen waren om meer dan een reden opmerkelijk: Laura-Mary en Steven wisselden eventjes van instrument en laatstgenoemde liet zich finaal zelfs letterlijk op handen dragen door het publiek. Retestrak en energiek, zo klonken Blood Red Shoes in Brussel. Graag nog een paar!

November 8, 2008
Jan Vael