Beirut
Balkan meets Paris met een scheutje Whiskey
Sanne De Troyer
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Het concert van Beirut stond al een tijdje vet onderstreept in onze agenda. Dat was waarschijnlijk het geval voor zowat iedereen in de compleet volgelopen Orangeriezaal van de Botanique. Beirut levert het bewijs dat koperblazers wel degelijk niet enkel in een plaatselijk fanfare thuishoren. Voor iedereen die hier nog aan durft twijfelen, dit concert hebt u alvast gemist. Een avondje vol muzikaal én hip Balkangeweld.
Zach Condon besloot enkele jaren geleden om zijn inspiratie eens ergens anders dan tussen menig Amerikaans hamburgerrestaurant te gaan zoeken. Hij trok door Europa om vervolgens verliefd te worden op Parijs en vermoedelijk ook Whiskey, maar dat kan ook al voordien het geval geweest zijn. Uit deze omzwervingen groeide een mengeling van hemelse Balkanmuziek gecombineerd met lichte kenmerken van Franse Chanson. Dit alles wordt mooi aangevuld met de prachtstem van Condon zelf. Op de tonen van Nantes - gloednieuw uit het even gloednieuwe ‘The Flying Club Cup’- begeven we ons zonder moeite in zonniger oorden, ook al hebben we voordien nog de herfstkoude moeten trotseren.
Het is leuk om te zien wat voor een muzikale talenten daar op het podium bij elkaar staan. Het lijkt peanuts voor de groep – ze zijn met zeven - om zonder chaos en toch met een hele hoop instrumenten een mooi geheel te presenteren. Geen flauw idee van hoe lang de band al op tour is, maar de uitgestreken wallen onder de ogen geven blijk van een wel bijzondere hoge vermoeidheidsgraad. Toch lijkt het of Zachs stem er mooier op wordt, of was het de Whiskey? Het mag gerust nog een beetje rokeriger klinken, zolang hij maar niet té ‘Winehouse’ wordt.
Zowat iedereen van de band fungeert als achtergrondzanger. Enkel spijtig dat tijdens, het voor de rest voortreffelijke, A Sunday Smile een tweede stem ingezet wordt. Maar kom, zo mag de violiste, die voor de rest verscholen in een hoekje staat, ook eens op de voorgrond treden.
Het stadsgevoel van Parijs is nooit ver weg en de sfeer in de zaal wordt met de minuut aangenamer en gezelliger. Als onze trommelvliezen tijdens Scenic World ook nog eens door mini-xylofoongetokkel gevuld worden, kan de pret helemaal niet meer op.
Zach Condon is er op zijn jonge leeftijd al in geslaagd om twee prachtalbums op zijn actief te hebben. Daar wordt in de set ook duchtig gebruik van gemaakt. Postcards From Italy is op ‘Gulag Orkestar’ al een sterk nummer, maar live komt zoiets toch net ietsje beter tot uiting en het lijkt plots of er nog een extra dozijn aan trompetten onze richting komen uitgevlogen.
Met Le Moribond is ook duidelijk dat het bohémienleven in Parijs zijn vruchten heeft afgeworpen en dat straalt over op heel de zaal. Iedereen is door het dolle heen en Zachs Frans klinkt zingend alvast beter dan tijdens z’n bindteksten.
Veel te snel - na zo’n luttele veertig minuten - strompelt heel de bende het podium af. Hier gaat zowat niemand akkoord mee, dus zijn ze wel verplicht om terug te komen. Aangezien ‘eentje’ nog steeds ‘geentje’ is, doen ze dat ook maar eens een tweede keer over om volledig in Roma-stijl af te sluiten met een hilarische Balkan-hit Siki Siki Baba waarbij Zach het publiek eens van zeer dichtbij gaat bekijken. Met trompet en al belandt hij in de menigte om daarna waarschijnlijk in een oncomfortabel tourbusbed te ploffen. Ons heeft deze aangename bende alvast genoeg stof tot dromen bezorgd.
Zowat iedereen van de band fungeert als achtergrondzanger. Enkel spijtig dat tijdens, het voor de rest voortreffelijke, A Sunday Smile een tweede stem ingezet wordt. Maar kom, zo mag de violiste, die voor de rest verscholen in een hoekje staat, ook eens op de voorgrond treden.
Het stadsgevoel van Parijs is nooit ver weg en de sfeer in de zaal wordt met de minuut aangenamer en gezelliger. Als onze trommelvliezen tijdens Scenic World ook nog eens door mini-xylofoongetokkel gevuld worden, kan de pret helemaal niet meer op.
Zach Condon is er op zijn jonge leeftijd al in geslaagd om twee prachtalbums op zijn actief te hebben. Daar wordt in de set ook duchtig gebruik van gemaakt. Postcards From Italy is op ‘Gulag Orkestar’ al een sterk nummer, maar live komt zoiets toch net ietsje beter tot uiting en het lijkt plots of er nog een extra dozijn aan trompetten onze richting komen uitgevlogen.
Met Le Moribond is ook duidelijk dat het bohémienleven in Parijs zijn vruchten heeft afgeworpen en dat straalt over op heel de zaal. Iedereen is door het dolle heen en Zachs Frans klinkt zingend alvast beter dan tijdens z’n bindteksten.
Veel te snel - na zo’n luttele veertig minuten - strompelt heel de bende het podium af. Hier gaat zowat niemand akkoord mee, dus zijn ze wel verplicht om terug te komen. Aangezien ‘eentje’ nog steeds ‘geentje’ is, doen ze dat ook maar eens een tweede keer over om volledig in Roma-stijl af te sluiten met een hilarische Balkan-hit Siki Siki Baba waarbij Zach het publiek eens van zeer dichtbij gaat bekijken. Met trompet en al belandt hij in de menigte om daarna waarschijnlijk in een oncomfortabel tourbusbed te ploffen. Ons heeft deze aangename bende alvast genoeg stof tot dromen bezorgd.