BB King
King Of The Blues
Dimitri Muylaert — 24 juli 2009
Bijloke, Gent, Gentse Feesten — 24 juli 2009
John Lee Hooker en Muddy Waters zijn al een tijdje dood, en de echte “bluesmen” beginnen langzamerhand uit te sterven. Het is dan ook een hele belevenis om BB King, een van de laatste groten, live te zien. De man is ondertussen al 83, maar optreden is nog steeds zijn favoriete bezigheid. Akkoord, hij heeft de “juke joints” wel ingeruild voor 's werelds meest prestigieuze jazzfestivals. Maar in zijn muziek hoor je nog steeds die droeve, eerlijke klanken van de Mississipi-delta.
De avond ging van start met Bender Banjax, een akoestisch jazzcollectief met onder andere Christian Mendoza, pianist bij Lady Linn and her Magnificent Seven. De tent leek echter niet klaar voor de meanderende jazz van het ensemble. Niet de ideale opwarmer voor een BB King-avond dus.
China Moses & Raphaël Lemonnier kregen het publiek met hun Dinah Washington-covers wél mee. De lekkere jazzy blues van “The Queen” kwam in de tent goed tot zijn recht. We hoorden erg knappe versies van Cry Me A River en Is You Is Or Is You Ain't My Baby?. De eerste staande ovatie van de avond was een feit.
Maar het publiek kwam uiteraard voor “The Thrill” en voor niemand anders. De goedgeoliede BB King Bluesband gaf de aftrap met een minutenlange bluesjam waarin iedere muzikant de ruimte kreeg om een solo te spelen. En dan was het eindelijk zover. “Mr Bee” schreed langzaam het podium op en nam, begeleid door een staande ovatie, plaats op zijn stoel.
De zoete klank van Lucille zette het prachtige I Need You So in. Ieder nummer werd gevolgd door een lange bindtekst waarin onze favoriete bluesopa zich ontpopte tot een waar entertainer. Grapjes over ouderdom en vrouwen werden afgewisseld met erg scherpe commentaar op de seksistische attitude van de huidige rappers (“the new bluessingers”).
Absolute hoogtepunten waren Butterfields I've Got A Mind To Give Up Living en een zinderende versie van Key To The Highway uit 'Riding With The King', zijn plaat met Eric Clapton. Ook Blind Lemon Jeffersons See That My Grave Is Kept Clean was een ware topper.
Onze eigenste bluesman Boogie Boy was eveneens van de partij. Hij werd door King uit de backstage gehaald om een nummertje mee te spelen.
Iets na twaalven zette BB zijn meesterwerk The Thrill Is Gone in en bewees hij dat hij nog steeds een van de allergrootsten is. Een meesterlijk concert.
China Moses & Raphaël Lemonnier kregen het publiek met hun Dinah Washington-covers wél mee. De lekkere jazzy blues van “The Queen” kwam in de tent goed tot zijn recht. We hoorden erg knappe versies van Cry Me A River en Is You Is Or Is You Ain't My Baby?. De eerste staande ovatie van de avond was een feit.
Maar het publiek kwam uiteraard voor “The Thrill” en voor niemand anders. De goedgeoliede BB King Bluesband gaf de aftrap met een minutenlange bluesjam waarin iedere muzikant de ruimte kreeg om een solo te spelen. En dan was het eindelijk zover. “Mr Bee” schreed langzaam het podium op en nam, begeleid door een staande ovatie, plaats op zijn stoel.
De zoete klank van Lucille zette het prachtige I Need You So in. Ieder nummer werd gevolgd door een lange bindtekst waarin onze favoriete bluesopa zich ontpopte tot een waar entertainer. Grapjes over ouderdom en vrouwen werden afgewisseld met erg scherpe commentaar op de seksistische attitude van de huidige rappers (“the new bluessingers”).
Absolute hoogtepunten waren Butterfields I've Got A Mind To Give Up Living en een zinderende versie van Key To The Highway uit 'Riding With The King', zijn plaat met Eric Clapton. Ook Blind Lemon Jeffersons See That My Grave Is Kept Clean was een ware topper.
Onze eigenste bluesman Boogie Boy was eveneens van de partij. Hij werd door King uit de backstage gehaald om een nummertje mee te spelen.
Iets na twaalven zette BB zijn meesterwerk The Thrill Is Gone in en bewees hij dat hij nog steeds een van de allergrootsten is. Een meesterlijk concert.
