Babylon Circus - Fotoreportage

Ancienne Belgique, 23 februari 2026

Dertig jaar. De meeste bands sneuvelen al veel eerder omwille van ego, sleet of pure verveling. Babylon Circus hield het drie decennia vol en zet er nu bewust een punt achter. Geen half afscheid, geen reünie in de coulissen. Gewoon klaar.

Voor de vijfde keer stond de band in de Ancienne Belgique. Nog voor er één noot klonk, was het duidelijk dat dit geen routineklus werd. De band wandelde door het publiek naar het podium. Onder luid applaus. Geen theatrale entree, wel een menselijke. De zaal stond er al.

Muzikaal (ska, reggae, balkan, chanson, punkenergie en wereldmuziek in een mixer) klonk het strak en gul tegelijk. Blazers die sneden, een ritmesectie die er nog een laag bovenop legden, nummers die nog altijd recht de benen in gingen. Ze speelden niet als een groep die stopt, maar als een band die nog jaren vooruit kon. Dat maakte het afscheid net zo scherp. En David Baruchel, die na al die jaren nog altijd op het podium springt alsof hij zojuist 'The Voice' heeft gewonnen.

Het publiek deed wat het al dertig jaar doet: springen, zingen, zweten. Jong en minder jong door elkaar. Geen ironische afstand, geen beleefd geknik. Gewoon overgave. Vijf keer de AB vullen doe je niet op nostalgie alleen. Aan het einde was er geen pathetisch slotakkoord, wel een zaal die bleef applaudisseren en joelen. Alsof volume tijd kon rekken. Het lukte niet. Het was gedaan, maar stil werd het nooit.

Babylon Circus speelt hierna nog één show: in Saint-Étienne, Frankrijk. Maar tegen het moment dat u dit leest bent u waarschijnlijk te laat. Merci pour la musique, la compagnie et la fête.