Archive
Soep zonder zout
Lieselot D\'Hoest
Vooruit Kunstencentrum, Gent — 8 november 2008
In 2006 catapulteerde Archive het album 'Lights' over de Grote Plas. De single Veins gooide hoge ogen, de doortochten op Dour en in de AB gingen niet onopgemerkt voorbij en de Franskiljons bleven in de ban van hun lievelingen. Toeval of niet, het gezelschap trok enkele dagen voor het Gentse concert naar Parijs om het eerste geheime concert exclusief voor MySpacers aan zijn palmares toe te voegen. Onze nieuwsgierigheid werd al voor minder geprikkeld. Reden genoeg dus om met enige verwachting de proef op de som te nemen.
Om klokslag tien uur trok huidig zanger Pollard Berrier rustig de registers open met een ingetogen Meon. Grondleggers en knoppendraaiers van Archive, Darius Keeler en Danny Griffith, flankeerden hem aan de toetsen. Dat beide heren toetsenisten de fundamenten twaalf jaar geleden stevig in de trip-hop nestelden, mocht blijken toen zangeres (en stemcoach) Maria Q ten tonele verscheen. De wortels werden blootgelegd met een beklijvende versie van Portisheads geweldige Roads.
Na een sterke start, volgde een switch die ons richting snerende gitaarrock onder een gordijn van stroboscoopgeflits leidde. Dat het oeuvre van Archive het pad van trip-hop, over electronica-gebliep, symfonische pop tot ronkend gitaargeweld verkent, hadden we wel al begrepen. Niettemin blies deze rock-wending ons niet meteen van onze sokkel en liepen we te pletter op de geluidsmuur.
Het duo zangstemmen bracht weer enige verlichting toen ze samen het podium deelden voor de vertolking van Veins waarna Maria het roer over nam voor onder meer I Will Fade. Misschien staken de toehoorders, net als Archive zelf, Dear Mister Bush denkbeeldige naalden in het voodoo-lijf; misschien lag het aan andere opgekropte frustraties en onverwerkte jeugdtrauma’s… Feit was dat bij de aanhef van publiekslieveling Fuck U, het ventilatiemoment met het nodige enthousiasme werd onthaald.
Jammer dat het verdomd mooie stemgeluid van Berrier, ergens zwevend tussen dat van Ian McCulloch en Richard Ashcroft, er meer dan eens bij inschoot wanneer hij zich waagde aan het stevigere werk. Vooral tijdens Black ging hij in goedbedoelde hevigheid compleet uit de stembeheersingsbocht. "Vals" heet dat dan in minder verbloemende bewoordingen.
Ook de twee bisnummers Headspace en Programmed konden het concert niet meer uit het zompige moeras van middelmatigheid trekken. Als we de maatstaf – zou ik nog eens een ticket kopen om deze groep aan het werk te zien – moesten hanteren, dan vrezen we het ergste. Een van de weinige keren dat we de CD boven het concert verkozen.