Arbeid Adelt - Van anorexia naar boulemie (en terug)

, 2 juli 2018

Het begon meer als een grap dan als een serieus project, maar dat nam niet weg dat ‘Jonge Helden’, het debuut van Arbeid Adelt op gejuich onthaald werd. Al was het maar omdat het bewees dat de idealen van de punk nog niet vergeten waren en omdat de songs nu eens niet per se ergens over moesten gaan.





Uitverkocht was de zaal niet, maar toch waren er heel wat oudere jongeren op deze ‘Rewind’ afgekomen. Of dat nu precies was omdat ze ‘Jonge Helden’ zo’n fantastische plaat vonden, was nochtans niet helemaal duidelijk. Want tijdens het eerste luik van dit optreden waren de reacties eerder lauw.

De drie oudere helden op het podium zagen het desondanks toch helemaal zitten. Marcel Vanthilt, uiteraard voorzien van ruiten pak en onvermijdelijke zonnebril, de iets steviger in het vlees zittende Luc Van Acker en de wat bescheiden achter zijn batterijen staande Jan Van Roelen toonden aan dat muziek niet noodzakelijk voorzien moet zijn van eindeloze toeters en bellen. Een basistrack met bas en drums, een daaroverheen krijsende gitaar en een charismatische frontman zijn al meer dan voldoende.



De kale songs van ‘Jonge Helden’ leken soms wat aan anorexia te lijden, maar wisten toch te bekoren. Wij waren vooral onder de indruk van de kunde van gitarist Van Acker, die zijn gitaarlijnen op meesterlijke wijze door Capita Selecta weefde.

Voor het overgrote deel van het publiek leek ‘Jonge Helden’ echter slechts een aanloop naar wat komen moest. Na het übercoole debuut, gaf de band toch stilaan meer toe aan de commerciële duivel en werden de arrangementen iets uitgebreider. Dat bleek nog niet meteen uit Ja Ja Ja Op Naar De Nieuwe Dimensie waarmee het tweede deel van de avond werd ingezet. Wel werden er de verschillende videoclips van de band vertoond op een groot scherm dat de band iets meer naar de achtergrond duwde.

Pas voor Lekker Westers, waarvan het begin door Vanthilt professioneel de nek werd omgedraaid, leken de benen van de toeschouwers echt los te komen. Dat enthousiasme werd nog vergroot toen Willy Willy er voor De Congostroom werd bijgehaald en Vanthilt even later van de nodige kerstlichtjes werd voorzien voor Stroom, dat met Dani Klein werd omgebogen tot de Franstalige versie Decoiffé.

Het meest spectaculaire moment van het concert vond plaats tijdens Grijp Me Nu. Daarvoor werd immers de Gent Symphonic Band, een blaasorkest onder leiding van Luc Van Acker (geen familie van de gitarist), samen met achtergrondzangeressen bovengehaald. Niet dat die blazers altijd even goed uit de verf kwamen, maar bij momenten was dit best wel indrukwekkend. Het contrast met het eerder ondervoede begin van het optreden kon dan ook niet groter zijn.

Met De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen kwam er een einde aan het tweede luik, waarna de band in pure versie nog Death Disco uit de boxen blies. Deze Rewind was niet echt een onverdeeld succes. Af en toe kwamen delen van de songs niet helemaal uit de verf, maar dat nam niet weg dat wij deze avond vol nostalgie met smaak geconsumeerd hebben.

5 februari 2011
Patrick Van Gestel