Amy MacDonald Feller dan op de festivals

Botanique, Brussel
Amy MacDonald
One hit wonders, zo zijn er genoeg. Die stempel hadden velen al op Amy MacDonald gedrukt. Eerlijk toegegeven: wij ook. De jonge Schotse bewees met haar concert in de Brusselse Botanique echter het tegendeel.

Jim Bianco, de zoveelste man met de gitaar, verzorgde voor de gelegenheid het voorprogramma. De charmante Amerikaan wist met zijn overtuigende vertolkingen, hilarische bindteksten en originele lyrics moeiteloos het publiek voor zich te winnen.

Fast forward naar de set van Amy MacDonald. Op Pukkelpop zagen we een schuchter, schattig meisje op het podium staan. Op de scène van de Botanique stond een compleet andere versie van de Schotse singer-songwriter: een felle, standvaste jonge vrouw die er niet terugdeinzende om haar ongezouten mening te geven.

Poison Prince mocht de spits afbijten. Het nummer klonk heel wat pittiger dan op cd, en zo hebben we het graag. Grote pluim voor de band en een bankje naar voren, want zij wisten ieder nummer op een originele, unieke manier live te brengen. Op cd klinken de nummers nagenoeg allemaal hetzelfde; live reflecteerden ze ieder afzonderlijk hun eigen identiteit.

Met nummers als The Youth Of Today bewijst de amper eenentwintigjarige dat ze ondanks haar jonge leeftijd een straffe eigen mening heeft. “This is a song about all those people who are celebrities but don’t seem to have a significant talent” grijnsde ze, alvorens een pakkende versie van Footballer’s Wife in te zetten.

Wie slechts één album heeft om op te teren, moet creatief zijn. Zo waagde Amy zich aan een cover van Leonard Cohens Hallelujah. Nooit hadden we verwacht dat haar stem ons zo’n kippenvel kon bezorgen. Een heel gewaagde, maar zonder twijfel erg geslaagde keuze.

Even later bereikten ook de noten van Dancing In The Dark onze oren. De Schotse bracht haar eigen breekbare, maar tegelijkertijd ook erg solide versie van The Boss’ megahit. We zagen vele twinkelende oogjes in de zaal gevuld met veertigers en vijftigers. Ook wij genoten met volle teugen terwijl het ene na het andere onvergetelijke moment volgde.

Alsof MacDonald wou bewijzen dat ze meer dan dat ene hitje is, sloot ze tegen alle verwachtingen in niet af met superhit This Is The Life. Tegen alle clichés in was het nummer reeds vroeg in de set prijsgegeven. Het heerlijke Let’s Start A Band mocht de rol van afsluiter vervullen. Met live trompet en strijkers klonk onze persoonlijke favoriet sfeervoller en zuiderser dan ooit.

Om het met de woorden van onze goede vriend Luc De Vos te zeggen: “Sterren komen, sterren gaan", maar Amy mag van ons blijven bestaan.

November 8, 2008