Trixie Whitley

We zijn altijd blij als we nog eens naar de Handelsbeurs kunnen gaan. We kunnen niet genoeg herhalen hoe fantastisch mooi we die zaal vinden. Het ideale decor ook om een concert van de mooi zwanger wezende Trixie Whitley mee te pikken in een intieme setting.

De avond werd op gang gespeeld door Jan Wouter Van Gestel. Als Tout Va Bien is de jongeman echter beter bekend. Solo achter de piano bracht hij zijn emotionele luisterliedjes. Opvallend daarbij was zijn zwevende ijle stem die bij momenten het midden hield tussen Sigur Ros en, hou je vast, Jeff Buckley.

Trixie Whitley trok op mini-tournee door Vlaanderen om vooral nieuw werk te testen. Kwam het door de zenuwen of door electrische voetbas met een eigen willetje, maar ze babbelde wat af tijdens het optreden. Vaak leverde dit grappige situaties op, maar minstens even vaak mompelde ze maar wat en dachten we ‘speel toch gewoon het volgende nummer’.

Laat ons bovenstaande opmerking echter als detailkritiek beschouwen want als ze dan effectief begon te spelen dan konden we niet anders dan toegeven dat Whitley inderdaad een rasartieste is die met passie en bezieling in haar nummer kruipt. Voor deze gelegenheid liet ze zich omringen door een mini-band met Filip Wauters op gitaar en slidegitaar en Annelies Van Dinter op percussie en backing vocals.

Het nieuwe werk dat we hoorden passeren klonk alvast veelbelovend. Bullet For Love klonk stevig en donker met  veel nuance in zang en muziek. Faint Mystery is een nummer dat er, dixit Whitley, uit floepte als vanzelf. Het nummer bediende zich van een onmiddellijk in het oor kruipend riffje.

The Shack was een nummer dat geïnspireerd hoorde te zijn op Noord-Afrikaanse ritmes. We hoorden het echter niet of wel kennen we echt niks van van Noor-Afrikaanse ritmes. Toch was dit een van de meest catchy nummertjes van de avond. Het tempo werd er volledig uitgehaald met een traag, maar hallucinant mooi The Visitor waarbij Whitley zichzelf begeleidde op piano.

Ook uit album ‘Fourth Corner’ werd regelmatig werk gespeeld. Door de beperkte begeleiding werden de nuances zo veel krachtiger en kwam Whitleys grote wapen, haar stem nog beter tot zijn recht. Zo hoorden we onder meer een heerlijke uitgesponnen en bescheiden openbloeiende versie van Pieces. Hotel No Name klonk agressief en vol crazyness. Het op plaat eerder rustige Never Enough moest daar in het gespeelde live arrangement absoluut niet voor onder doen. In Fourth Corner en Slotnummer Breath You In My Dreams viel de prachtige harmonie tussen de stemmen van Whitley en Van Dinter onmiddellijk in het oor.

We kregen in de Handelsbeurs een concert voorgeschoteld met een evenwichtige verdeling van nieuw en ouder werk. We kregen ook een beter beeld in de mogelijkheden van de artieste Trixie Whitley door de intiemere omkadering. Tot slot kregen we een inkijk in wat ons te wachten staat in de toekomst. We hoorden nieuw werkt dat ons alvast doet uitkijken naar meer…