Alfa Matrix festival

Met ietwat vertraging mocht Oostendenaar Jan Dewulf als eerste het podium van ’t Kompas bestijgen. Onder de naam Diskonnekted bracht hij vorig jaar nog het niet onaardige ‘Neon Night’ uit bij Alfa Matrix. Live vertaalde een en ander zich in behoorlijk donkere maar opvallend dansbare electrodeuntjes. Dewulf, bijgestaan door een extra toetsenist, had er duidelijk zin in en deed enige loffelijke pogingen om het publiek niet enkel op te warmen maar ook te doen bewegen op zijn composities. Wat uiteraard, gezien het relatief vroege uur, maar gedeeltelijk lukte, maar aan de kwaliteit van de nummers zal het niet gelegen hebben.

 

And now for something completely different. Achter de synthesizers en sequencers dook vervolgens een man, mét zonnebril op, die je omwille van zijn betrokkenheid in projecten als Absolute Body Control, The Klinik, Insekt en Sonar gerust een veteraan mag noemen. Met Monolith heeft Eric Van Wonterghem, want over hem hebben we het hier, zich toegelegd op het maken van instrumentale, dansbare industrial. Zijn tracks wortelen duidelijk in de obscure jaren '80-electro, maar krijgen mede dankzij de tribale en techno-invloeden een hedendaags jasje aangemeten. De energieke liveset van Monolith klonk overwegend luid en noisy, maar het gewenste effect - de fans onophoudelijk doen zweten en dansen - werd bereikt.

 

Tijd dan voor het eerste Europese optreden van een duo uit Toronto dat naar eigen zeggen ziek was, maar in Sint-Niklaas desondanks het beste van zichzelf gaf. Ayria, het muzikale geesteskind van de aantrekkelijke zangeres Jennifer Parkin (ex-Epsilon Minus), stortte zich vol overgave en enthousiasme op een reeks nummers die in het ene geval erg technoïde en/of trancy klonken, dan weer behoorlijk potig en cross-overachtig (met extra gitaarinjecties). Zelfs een leuke synthpopriedel stond op het afwisselende repertoire van deze groep, die dus duidelijk nog een beetje op zoek is naar een eigen gezicht. Al kon het leuke snoetje en de "cybergothic look" van Parkin, die zich trouwens een paar keer in het publiek (en in de lens van de talrijke gewillige fotografen) mengde, het mannelijke deel van het publiek wel bekoren.

 

Maar ere wie ere toekomt, (veel van) de beste elektronische dansmuziek komt toch nog altijd gewoon uit België. Implant bijvoorbeeld, anno 2006 bestaande uit Len Lemeire en percussionist Jan D’Hooghe (ringel-S, ex-Vive La Fête), timmert al sinds begin jaren negentig aan zijn weg en heeft met ‘Audio Blender’ recent nog een van de beste albums uit zijn loopbaan uitgebracht. Stevige EBM (Electronic Body Music) die hier en daar met techno of goa flirt, aangedreven door D’Hooghes effectieve mokersalvo’s en doorspekt met Lemeires agressieve, giftige vocalen. Live staat het duo dan ook garant voor een onvervalst dansfeestje, met niet enkel eigen materiaal maar onder meer ook een originele bewerking van Primus’ Too Many Puppies en een remix van Our Darkness. Inderdaad ja, die electrowaveklassieker van Anne Clark, die live sinds enige tijd op haar beurt een beroep doet op de kwaliteiten van Implant als begeleidingsband. De aangekondigde "special guests" die tijdens dit optreden een nummertje mochten komen meezingen bleken labelgenote Jennifer Parkin (Ayria) en Jean-Luc De Meyer (Front 242) te zijn. Een terechte topper voor dit Alfa Matrix festival, dat hiermee overigens nog niet ten einde was.

 

Vele nieuwsgierigen waren immers naar Sint-Niklaas afgezakt om het podiumdebuut mee te maken van 32crash, het gloednieuwe project van diezelfde Jean-Luc De Meyer samen met Len en Jan van Implant. Ze kondigden het zelf aan als een "try-out, om te zien hoe het publiek op de songs reageert", en wij waren alvast meer dan overtuigd. Door het typerende koude stemgeluid van De Meyer en de vintage 80’s electrosound konden we niet anders dan nostalgisch terugdenken aan de eerste platen van Front 242, maar het geheel werd wel overgoten met een hedendaags danssausje om je vingers bij af te likken. Vijf tracks kregen we hier in exclusieve avant-première te horen, en die smaakten zeker naar meer!