Alela Diane
Wankel evenwicht
Frank Tubex
Ancienne Belgique, Brussel — 9 mei 2011
De Belgische fans waren onverwacht talrijk opgekomen voor de voorstelling van 'Wild Divine', het nieuwe werkstuk van Alela Diane. Dat illustreert duidelijk dat Alela Diane niet langer een onbetekenend zangeresje is die vanuit de far west zomaar Europa binnenduiken. De fans werden ook niet ontgoocheld. Diane’s set klonk een stuk krachtiger dan de soms wat softe en eentonige aanpak die haar studio-opnames wel eens durft besmetten.
Van bij de aftrap – een strakke versie van Elijah – zat het meteen goed : de vijfkoppige band met papa Tom aan de leadgitaar en echtgenoot Tom aan de (akoestische) ritmegitaar, spon een veilig net rond Alela’s mooie stem, inclusief een charmante countrysnik. Het klopte perfect en dat kon helaas niet gezegd worden van de geluidsbalans. Soms kreeg men de indruk dat het frêle zangeresje in een immense en vooral lege hangar haar liedjes stond te zingen. Dat was spijtig want ze deed haar uiterste best om haar songs met die soepele stem de nodige nuance mee te geven.
Voor Dry Grass & Shadows uit haar vorige cd ‘To Be Still’ greep ze zelf naar de gitaar. Even later kwam ze voor de dag met een mooie versie van Desire, toch wel een betere compositie uit ‘Wild Divine’. White Horse voorzag ze van een verfrissende jazzy feel. Dat was verrassend in een concert dat eerder naar country neigde dan naar de hippe nu-folk waarmee Diane wel eens gelabeld wordt.
Even later mocht haar band helemaal gaan rusten en bracht ze een stille, op herkenningsapplaus onthaalde versie van The Rifle. Afwisseling genoeg dus en daardoor kwam de aankondiging van het einde des te onverwachter. Alela was weliswaar door haar voorraad nieuwe liedjes heen maar slechts drie nummers uit het vroegere repertoire blijkt toch iets te mager om een volledig concert mee te dragen.
Voor de bisnummers greep ze wel terug naar vroeger werk en eerde ze haar idool Neil Young met I Am A Child. Om Alela een grote toekomst toe te schrijven is het nog iets te vroeg maar met haar concert in Brussel bewees ze toch dat ze bij de nieuwe generatie die vanuit Amerika voor de aflossing van de wacht zorgt, ongetwijfeld een vooraanstaande rol kan spelen. Het ontbrak nog wat aan evenwicht in de mooie set met iets te veel van het nieuwe en iets te weinig van het oude materiaal, maar met het groeien van het repertoire zal dat euvel in de toekomst wellicht verdwijnen.