Air

Drie jaar na het monstersucces van ‘Talkie Walkie’ brengen Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel, ofwel Air, ons ‘Pocket Symphony'. Bij het beluisteren van deze plaat, die ze zelf hun "zen-record "noemen, rijst meteen de vraag hoe dit zich live gaat vertalen. Op ‘Pocket Symphony’ staan immers weinig of geen nummers die een concert zijn hoogtepunt kunnen doen bereiken. Air brengt muziek die zich niet meteen leent tot een extatisch live-optreden, wat toch doorgaans de norm is voor het elektronische genre en wat voor een aantal personen in het publiek waarschijnlijk een domper op de feestvreugde zette.

 

Woensdag werd duidelijk dat Air mogelijks nog intiemer en nog ingetogener dan voorheen te werk gaat. De tijd van hits scoren, zoals ze een tiental jaar geleden deden met onder andere Sexy Boy en Kelly Watch The Stars (uit het album ‘Moon Safari’), hebben ze voorgoed achter zich gelaten.

 

Na een traag op gang gekomen set brengen ze ons enkele wondermooie pareltjes uit het nieuwe album. Once Upon A Time, Napalm Love, Left Blank zijn stuk voor stuk songs die je doen dromen van een warme lentedag die je liggend op het gras doorbrengt, terwijl je de hemel afspeurt naar nooit geziene figuren in de stapelwolken die traag voorbijschuiven. Om het publiek toch alert te houden, brachten ze een gevarieerde set met slechts een viertal songs uit hun nieuwe album die werden afgewisseld met de klassiekers. De anders zo zwijgzame Jean-Benoît Dunckel draagde het hypnotiserende Run op aan alle mensen die ’s morgens de snooze-knop van hun wekker meerdere malen een dreun verkopen en zich nog eens omdraaien in hun warme cocon. Al na een uur slootten ze af met Kelly Watch The Stars, dat een uitverkochte AB meteen weer bij positieven bracht en dan toch aan het dansen zette.

 

Met de fragiele verschijning van Charlotte Gainsbourg tijdens de aanvang van de bisnummers was het Franse dreamteam voltallig. De enkele “Ooh, het is Charlotte Gainsbourg!”-kreten die we rondom ons hoorden, maakten al snel duidelijk dat dit wel het hoogtepunt en de verrassing van de avond was. Jammergenoeg bracht ze ons een tweetal minder gekende songs uit haar album ‘5:55’, dat trouwens tot stand kwam met de medewerking van Godin en Dunckel. Samen met Godin fluisterde ze een lied in onze oren dat de AB helemaal de mond snoerde, je kon een speld horen vallen in de zaal. Na The Operation nam ze bijna verontschuldigend afscheid van het publiek met een welgemeende “Merci beaucoup”. Al na een klein anderhalf uur werden we weer richting realiteit gestuurd, na Sexy Boy en een uitmuntend La Femme D’Argent als extra bisnummer. Eenmaal terug op de stoep van de Brusselse Anspachlaan kwam het besef dat deze jongens echt wel vakmannen in hun genre zijn. Met hun muziek laten ze je dromen, brengen ze je in vervoering, laten ze je even de wereld vergeten zoals die is. Volgende afspraak op de festivalweide van Werchter.