Admiral Freebee - Enkel enthousiastelingen hier vanavond

Het Depot, 13 maart 2026

Het Depot in Leuven was afgelopen zaterdag het decor voor een avond die zich ergens tussen een bezwerende mis en een anarchistisch volksfeest bevond. De toon werd al vroeg gezet door DJ Willy, die met een arsenaal aan sambaballen en een onverstoorbaar enthousiasme de zaal opwarmde. Hij ging daarbij zo diep in de groove dat de crew uiteindelijk de platenspelers van het podium af moest rijden om plaats te maken voor de hoofdact. Een passend surrealistische prelude voor de terugkeer van de Admiraal.

Wanneer Tom Van Laere en zijn manschappen het podium bestijgen, hangt er een tastbare spanning in de lucht. De eerste vier nummers, waaronder Seeking A Friend en Future Fathers Of Utopia, lijken aanvankelijk nog wat zoekend of twijfelend op gang te komen. Of was het de collectieve anticipatie van een publiek dat wist dat er vuurwerk in de lucht hing?

De twijfel ruimde echter snel baan voor pure begeestering. Na dat eerste blokje ontpopte Van Laere zich tot een entertainer pur sang. In een geïmproviseerd stukje stand-up, waarbij hij een plaat aan een fan overhandigde, zag je het vuur in zijn kenmerkende pretoogjes een versnelling hoger schakelen. Het moge duidelijk zijn dat er voor hem moeiteloos een tweede carrière in de comedy weggelegd zou zijn, mocht de rock-’n-roll ooit gaan vervelen.

Wat volgde was een masterclass in dynamiek en emotionele contrasten. Breekbare teksten werden afgewisseld met speelse intermezzo's en duistere, bijna furieuze momenten. Zo werd het nieuwe The Age Of Rage quasi meteen tot klassieker gebombardeerd door de intensiteit waarmee het de zaal in werd geslingerd. Een dramatische pianoversie van Ever Present zorgde halverwege voor een prachtig rustpunt en bood een geheel nieuwe, ingetogen blik op het bekende oeuvre. Dat bleek het startsein voor het meer funky gedeelte van de avond, waarbij Van Laere en zijn fantastische band - met een glansrol voor de toetsenist - de laatste schroom van zich afwierpen.

De rest van de avond was een constante kruisbestuiving tussen oud en nieuw werk, waarbij een aantal oudere nummers een speels, nieuw jasje kregen met een mix van folkinstrumenten. De band stond als een huis en de Admiraal zelf was overduidelijk in zijn nopjes. Hij vermaakte het publiek niet alleen met zijn muziek, maar ook met een perfecte timing en snedige zinsneden die toonden wat hij werkelijk is: de storyteller pur sang. Hij is de clown met het kleine streepje tristesse die inziet dat de wereld bovenal nood heeft aan schoonheid en gelach.

De avond werd treffend samengevat door Van Laere zelf: "Hier zijn geen artiesten en geen publiek, enkel enthousiastelingen." En die enthousiastelingen kregen waar ze voor gekomen waren. Van de dreigende ondertoon in Oh Darkness tot de loutering van Coming Of The Knight en de onvermijdelijke uitsmijter Rags ’n Run: Admiral Freebee voerde het commando met verve en liet Leuven achter in een roes van oprechte bewondering.