Een vijftal jonge gasten met bijhorende instrumenten, een goeie fysiek om wat rond te kuieren op het podium en een goeie stem om –naast wat zeveren- sterke liedjes neer te kunnen zetten: meer is er niet nodig om er een gezellig avondje van te maken. Dat weet ook Absynthe Minded, die succesvol gebruik maakte van deze formule in Zaal De Zwerver te Leffinge.
Als voorprogramma mochten de leden van I do I do eens hun gezichten komen tonen, waarvan ze meteen ook gretig gebruik maakten om hun debuutalbum ‘None’ te promoten. Het publiek kon wel zijn gading vinden in de postrocksongs, en met een cover van Nina Simone leidde de groep toch één eenzaam koppeltje naar de dansvloer. Maar het was duidelijk dat het publiek, logischerwijs, vooral voor één van de beste bands van België kwam. En terecht.
Met een langgerekte hallo begroette Bert Ostyn de niet helemaal gevulde zaal, waarna hij de blik op oneindig zette en een set van een twintigtal nummers inzette. Naast nummers uit hun nieuwste, genoten de aanwezigen ook van oudere –maar aan de reactie van het publiek zeker niet vergeten- songs zoals New Day of I Like You When You’re Sad.
De band bracht onder andere de titelsong van het vorige album New Day met volle overgave, en kon dus ook op goedkeurende gezichten vanuit de zaal rekenen, inclusief die van giechelende tienermeisjes. Het zaaltje was in feite vooral gevuld met giechelende tienermeisjes, waarvan de hormonenspiegel tilt sloeg bij het zien van de niet onknappe Ostyn en zijn makkers. Toch heerste er een rustige en gemoedlijke sfeer, waarin vaak plaats was voor een grapje van Abynthe Mindeds kant.
Wat wel opvalt, zowel in hun nieuwe album als live, is dat ze de muzikale zigeunerzijde wat verloochend hebben, en meer heil zien in de wat zwaardere gitaren. Niettemin horen viool, contrabas en trompet nog bij het imago van de Gentenaars, dus werden ze gelukkig meegebracht naar Leffinge. Net zoals de show die er bij verkocht wordt.
Ook akoestisch was de groep –zoals meestal- zeer sterk, wat wel nodig is voor nummers als My Heroics Part One en Pretty Horny Flow. Bij het inzetten onthaalde de zaal de eerstgenoemde trouwens met herkennende kreetjes, die niets dan verrukking te kennen gaven.
De single van de nieuwe plaat blijkt toch wat verkeerd gekozen. Nochtans wist Ostyn te vertellen dat sommige mensen Plane Song “supergoed vinden”. Inderdaad, sommige mensen in de zaal vonden hem “supergoed”, maar de overige luisteraars waren toch meer tevreden met de originele Absynthe Minded-sound, zonder het soms kakafonische klankenspel. Maar hoewel de mééste songs een kakafonie zouden moeten geven, slaagt de band er op wonderlijke wijze toch in om de verschillende instrumenten net niet té veel door elkaar te doen spelen. Maar vaak overdonderen ze het publiek –vooral bij hun nieuwe nummers- misschien iets te veel met rommelig dooreen gespeelde stukken.
‘There Is Nothing’, heet de nieuwe cd. Zaterdag deed Absynthe Minded echter weer hun stinkende best om vanuit dit niets een keurig afgewerkte set te voorschijn te toveren.
