2 Days Of Killing Joke Geen lachertje

Ancienne Belgique, Brussel
2 Days Of Killing Joke
Vrolijke muziek maken ze niet bepaald, die van Killing Joke. Baanbrekend is een adjectief dat ongetwijfeld dichter in de buurt komt. Bijgevolg wandelden we twee avonden op rij met een voldaan gevoel de Ancienne Belgique buiten, na afloop van evenveel indrukwekkende concerten van een na bijna dertig jaar nog altijd relevante band.

Love Like Blood was in 1985 een van de eerste singles in het meer alternatief getinte genre die we, net op plechtige communiegerechtigde leeftijd aanbeland, kochten. Het was tevens de grootste hit voor Killing Joke en dat is het tot op vandaag ook gebleven. Dit in wezen vrij toegankelijk, melodieus new wavenummertje is niet echt representatief voor de sound van de Britse groep. Maandagavond werd het opgespaard tot de bisronde en door zanger Jaz Coleman opgedragen aan de recent overleden bassist Paul Raven. ’s Anderendaags kwam het al vroeg in de set aan bod.
 
Om maar te zeggen dat beide concertavonden nogal van elkaar verschilden, en dat was ook uitdrukkelijk de bedoeling. Tijdens deze unieke wereldtournee blikt Killing Joke namelijk in extenso terug op respectievelijk zijn eerste twee platen (‘Killing Joke’ uit 1980 en 'What's THIS For ...!' uit ’81) en het album ‘Pandemonium’ uit 1994. Voor deze gelegenheid had Coleman overigens opnieuw de oorspronkelijke groepsbezetting rond zich weten te scharen, bestaande uit klasbakken als gitarist Kevin 'Geordie' Walker, drummer Paul Ferguson en bassist Martin 'Youth' Glover (de laatste jaren vooral bekend als producer).
 
Killing Joke wordt wel eens omschreven als de ontbrekende schakel tussen postpunk en metal. Dit had in combinatie met het aparte karakter van deze twee shows dan ook een divers publiek naar Brussel gelokt en dat zorgde algauw voor een uitgelaten sfeer in de voorste rijen. Niet moeilijk, als je weet dat de eerste twee songs die maandagavond door de geluidsinstallatie schalden al meteen twee regelrechte klassiekers waren: het machtige Requiem en een opzwepend Wardance (dinsdag dan weer een van de bisnummers). Van in de tijd toen gothic nog gewoon postpunk genoemd werd, of zo.
 
Maandag putte de band dus voornamelijk uit z’n prilste opnamen en lag de nadruk duidelijk op de gejaagde, heftige ritmiek waarmee Killing Joke zich begin jaren tachtig muzikaal op de kaart zette. Het was een feest om nog eens de beentjes te kunnen losgooien op Eighties of de tekst van bijvoorbeeld Follow The Leaders mee te scanderen. Dinsdag bespeurden we iets meer muzikale afwisseling doorheen het optreden, dat toen grotendeels in het teken stond van hun meest tot de verbeelding sprekende wapenfeit uit het volgende decennium, ‘Pandemonium’. Maar ook deze avond speelde de groep heel wat van z’n vroegste singles, zoals het eerder elektronische Turn To Red.
 
Wat beide shows alleszins wél gemeenschappelijk hadden (het puike voorprogramma van het Franse industriële metalcombo Treponem Pal even niet meegerekend) was de dreigende podiumpersoonlijkheid van frontman Jaz Coleman. Nu ja, dreigend? Met zijn hilarische grimassen en marcherende dansstijl maakte hij best wel een vertederende indruk, moeten we toegeven. Of hoe harde muziek en zelfrelativering elkaar eens te meer de hand reikten tijdens deze memorabele tweedaagse.

November 8, 2008
Jan Vael