Tom Pintens Een remix zonder dj

Een remix zonder dj
Tom Pintens is nu al een tijdje weg bij Zita Swoon maar het is duidelijk dat hij niet heeft stilgezeten. Hij verzorgde de productie van de debuutplaat van Roosbeef en hij maakte voor de tweede keer op rij een Nederlandstalige soloplaat. Hoog tijd dus om Tom persoonlijk aan de tand te gaan voelen en wel net voor zijn optreden in de Brusselse AB.


Je nieuwe plaat klinkt heel anders dan je solodebuut. Ze klinkt voller en heeft een echt bandgeluid. Was dat een bewuste keuze of eerder een normale evolutie?
Tom Pintens: Het was een bewuste keuze om een ander soort plaat te maken dan de vorige. Maar welke richting ik precies zou inslaan, was niet echt duidelijk. De vorige heb ik grotendeels alleen gemaakt en pas toen de nummers opgenomen waren, ontdekte ik er een structuur in. Bij de nieuwe plaat daarentegen waren de nummers afgewerkt toen we met bassist en drummer de studio introkken. Daarna werden er dan nog wat kleine dingetjes aan toegevoegd, maar de grote lijnen stonden vast. De nieuwe plaat is dus eigenlijk veel sneller tot stand gekomen. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat de nieuwe plaat voller zou klinken dan de vorige. Er staan beduidend minder instrumenten op 'Winter Maakt Ons Vrolijk' (lacht).

Jij schrijft de muziek en je vriendin schrijft de teksten. Is het niet vreemd om haar teksten te zingen?
Eigenlijk is dat hetzelfde als wanneer je in een groep speelt. Meestal schrijven een paar leden de muziek die dan vervolgens samen met de andere muzikanten wordt uitgevoerd. En dat is ook helemaal niet vreemd. Teksten zijn natuurlijk wel een tikkeltje persoonlijker, maar op zich behandel je je eigen teksten op dezelfde manier. Je kan een eigen tekst op een saaie manier brengen, maar je kan je er ook keer op keer weer in inleven en ze echt vertolken.

Heb je je erg moeten aanpassen om na je Engelstalige muziek opeens Nederlanstalige nummers te brengen?
Dat was vooral bij de eerste plaat een gigantisch obstakel. Ik had me er wel aan verwacht, maar het bleek toen toch moeilijker dan ik gedacht had.

Je spreekt wellicht ook een heel ander publiek aan met je Nederlandstalige nummers?
Ik weet niet echt welk publiek ik daarvoor eigenlijk aansprak. Flowers For Breakfast is al lang geleden en met 2000 Monkeys heb ik niet zo vaak gespeeld. We hebben wel concerten gedaan in de Benelux, maar ik heb nooit echt een gigantisch, internationaal publiek gehad. Ik vond het dan ook wel een logische keuze om zelf de markt een beetje te verkleinen door een plaat in het Nederlands te maken. Ik heb nu die twee albums gemaakt en wellicht zal ik ook nog een derde plaat in die reeks maken, maar ik wil ook terug wat meer internationale producties doen.

Naast je eigen plaat heb je ook de productie voor het debuutalbum van Roosbeef
gedaan. Hoe is dat eigenlijk gegaan?

Ik had Roos gezien op Bevrijdingspop en ik was erg onder de indruk van haar optreden. Ik raakte aan de praat met haar vader, die naast me stond en ik vertelde dat ik het erg leuk vond. En van het ene is het andere gekomen. We hebben dan eens afgesproken en een nummer opgenomen om te zien of het klikte. En dat ging erg goed. Daarna heb ik een paar repetities bijgewoond. Meestal ontstaan zo'n samenwerkingen per ongeluk. Sommigen mailen of bellen me wel met een voorstel om samen te werken, maar ik wil de mensen ook eerst wel eens gezien hebben. Het is belangrijk dat er een echte klik is.

Even terug naar je eigen plaat. In 'Simon' komt weer diezelfde, nogal vreemde figuur uit 'Camping Kobalt' tevoorschijn. Is dat in beide nummers dezelfde persoon?
Het is de bedoeling dat het in beide nummers dezelfde persoon is. Ellen (Schoenaerts, vriendin van Tom, nvdr.) heeft zelfs al een einde voor Simon in gedachten. Maar hoe dat einde eruit zal zien, weet ik nog niet. Het is wel zo dat de Simon in deel twee verder is uitgewerkt dan op de eerste plaat. In deel één weet je eigenlijk nog bijna niks over hem terwijl hij in het tweede deel iets duidelijker getypeerd wordt.

'Van Nu Af Aan Verlangt Ze' is een heel ander nummer dan de rest van de plaat. Vooral dan omdat er een sterke beat onder zit. Van waar kwam die invloed? Had de samenwerking met beatboxer Stijn Cole er iets mee te maken?
Nee, want dat nummer bestond al voor de samenwerking met Stijn begon. Ik heb voor dat nummer zelf een stuk van de tekst geschreven en de muziek zat van in het begin ook in die vorm in mijn hoofd. Ik heb het arrangement eigenlijk nog erg rustig gehouden. Ik ben op het moment ook aan het denken aan een nieuwe single en dit nummer is wel een kanshebber. Maar gezien de nummers al geëvolueerd zijn sinds we ze live spelen, zou ik het opnieuw willen opnemen. Het blijft hetzelfde nummer, maar ik wil er een soort remix van maken. Maar dan zonder dat het door een dj is gedaan (lacht).

De plaat kent ook verschillende intermezzo's zoals de reprise van “De Nacht Van Spanje”. Had je daarmee een bepaald doel voor ogen?
Initieel wou ik een plaat maken die ik ook kon opnemen als een klassiek pianostuk. Ik ben daar nog niet toe gekomen, maar in de toekomst wil ik dat zeker nog wel doen. Ik heb dat nu met een paar nummers geprobeerd, de instrumentale stukjes opgenomen. En daaruit heb ik leukste geselecteerd en op de plaat gezet. Die stukjes vormen nu een soort rustpunt op het album.

Op de plaat horen we zowel gitaar als piano. Ben jij eerder een pianist of vooral een gitarist?
Live speel ik meestal gitaar omdat dat instrument aangenamer is om mezelf te begeleiden, maar eigenlijk ben ik wel een betere pianist. Live heb ik wel een tijdje afgewisseld, maar sinds ik met Stijn Cole samenspeel, houd ik het bij gitaar en verzorgt hij de pianostukjes. Binnen enkele weken gaan we voor het eerst met de volledige band spelen. Ook in die opstelling ga ik enkel gitaar spelen.

Je was van bij het begin betrokken bij Zita Swoon en je was ook erg bepalend voor het geluid van de groep. Was het moeilijk om daar afscheid van te nemen?
Ik heb zowat de helft van mijn leven in Zita Swoon gespeeld dus het was zeker niet makkelijk om ermee te stoppen. Maar ik heb naast Zita Swoon wel altijd een eigen band gehad. Dus het was niet zo dat ik in een zwart gat viel en niet wist wat te doen. Ik vind het leuk dat ik nu ook met andere dingen kan bezig zijn. Zo heb ik vorig jaar met verschillende mensen meegespeeld, onder andere met Gabriel Rios.

Wat zijn de plannen voor de rest van dit jaar?
Ik werk nu net de optredens met Gorki af en binnenkort ga ik touren als voorprogramma van Spinvis. Die voorprogramma's doe ik solo, maar de repetities met de band beginnen eind deze week. Ik vind het wel leuk om zo flexibel met de bezetting en met de setlist te kunnen omgaan.

April 24, 2009
Dimitri Muylaert