Thou Dat gaat hier ongelofelijk worden

Dat gaat hier ongelofelijk worden
Overstappen naar digitale releases is naast een organisatorische omschakeling natuurlijk ook een publiciteitsstunt, zeker als bescheiden Vlaamse groep. De Gentse groep Thou neemt hiermee een risico maar het lijkt in te slaan. Bart Vincent en Does De Wolf, zowat het sympathiekste muzikale duo in Vlaanderen, geven ons een woordje uitleg te midden van hun repetitiekot.

Eerst de meest voor-de-hand-liggende vraag: waarom stappen jullie na vier studioplaten af van het concept \'cd\' om over te schakelen op digitale releases?
Does: Door te vergaderen (lacht).
Bart: We hadden een tijdje stil gelegen en iedereen was zowat zijn eigen weg opgegaan. We hebben de financiële problemen opgelost door te gaan werken (lacht). Toen we samen gingen zitten over wat we met de volgende plaat gingen doen, kwam Pim met het idee om alleen singles uit te brengen. Dat vonden we dan weer iets te beperkt, en van het een kwam het ander. We wilden allemaal wel iets nieuw doen, maar niet onmiddellijk een nieuwe plaat. 
Does: We wilden het concept ‘plaat’ ook niet zomaar opzij schuiven, omdat het ook plezant is om aan een plaat te werken, er een rode draad in te steken. Alleen trek je dan ook alle nummers naar elkaar toe, terwijl we nu alle richtingen uit kunnen. Voor onze creativiteit is dat een voordeel.
Bart: Het heeft ons ook allemaal een extra drive gegeven. Voorlopig doen we vier releases, maar niets weerhoudt ons ervan om tussendoor Release 2 bis te doen. Als wij nu vlug iets opnemen en we zijn er zo tevreden mee dat we het op het net willen gooien, dan doen we dat gewoon. Nu is het nog de vraag of we dat gaan doen natuurlijk. Het betekent ook niet dat we nooit nog een plaat gaan opnemen, zoals in sommige kranten stond. Het is op dit moment gewoon een andere manier om onze nummers naar buiten te brengen. 
 
Denk je niet dat dit idee ook veel mensen kan afschrikken? Ikzelf bijvoorbeeld ben niet echt zo’n internet-kenner.
Bart: Daarom gaan we live, maar alleen live, cd’s verkopen. Omdat het gewoon nog te vroeg is.
Does: We wisten natuurlijk dat, als we ons volledig op het internet gingen gooien, we mensen over het hoofd zien. Maar dat is de evolutie. Voor ons had het gewoon veel voordelen om het nu zo te doen.
Bart: Onze platen zijn op deze manier ook overal te verkrijgen. Zo kunnen mensen in de VS via iTunes Amerika ook onze singles kopen. We hebben ooit één release gehad in de VS, maar die mensen konden onze albums niet vinden. Nu terug wel. Maar als ik in mijn eigen vriendenkring kijk, kan ik de mensen die via het net betalend downloaden op  één hand tellen. Het is daarom dat we aangedrongen hebben dat er iets van een alternatief verkooppunt moest zijn. We zeggen niet dat iedereen nu digitaal moeten gaan, we hebben gewoon momenteel gekozen om dit experiment aan te gaan met de groep.
 
Persoonlijk doe ik niets liever dan een cd-winkel binnenstappen en alles te kunnen bekijken. Het artwork, het boekje,... Het hoort er toch allemaal bij? Vind je het niet jammer dat je alle charme van een cd nu verliest?
Bart: Voor die mensen hebben we  beslist om ook iets zéér tastbaar te maken (lacht). Niet zomaar een cd, maar een soort van collector\'s item met plaats voor die vier releases. Maar dat was inderdaad ook het voornaamste tegenargument binnen de groep. Persoonlijk heb ik nog altijd het liefst een LP. Klanktechnisch is het duizend keer beter en de hoes... Dat gaat niet kapot.
Does: Als je met iets nieuws op de proppen komt, hebben de mensen vaak commentaar. Neem nu de gsm: als je iemand met zoiets over straat zag lopen, lachte je hem uit. Een paar jaar later heb je er zelf eentje. 
Bart: De mensen die het hardst tegen de gsm waren, zijn diegenen die nu het meest sms’en. In de tijd dat de gsm opkwam, zaten wij in Schotland. We zaten in de Highlands en er was een gast die huisjes verhuurde en overdag op zijn boot zat. Hij zei: “I gotta have a mobile”. Hij wou boekingen kunnen doen vanop zijn boot. Toen wist ik “dat gaat hier ongelofelijk worden” (lacht).
 
De single Cold Cold Heart heeft de liefde als centrale thema. Waar blijf je de inspiratie halen om zoiets origineel te doen met een thema dat al honderdduizenden keren bezongen is?
Bart: Dat is een goeie vraag (lacht). Als liefde, en dat klinkt misschien melig, echt puur is, is dat altijd origineel. Iemand die verliefd is op iemand anders gaat een andere kijk hebben op die vrouw dan iemand anders die op een andere vrouw verliefd is. Die gaat andere kleine dingen uitvergroten.
Does: Dat is ook de reden waarom er zoveel over gezongen wordt. Veel mensen schrijven over wat ze meemaken en liefde is daar natuurlijk een heel groot deel van. Tenzij dat je geen mens bent (lacht).
Bart: Bij mij zijn het dikwijls twee minuten uit mijn leven die mij inspireren om een nummer te maken. Bij de zang van Cold Cold Heart zag ik bijvoorbeeld een fris uitziend meisje voor me, maar als je goed in haar ogen keek, dan zag je dat ze doorleefd was en veel had meegemaakt.  Al de rest komt daar associatief uit voort, en heeft er voor de rest niet echt meer iets mee te maken. Ik ben ook opgegroeid met groepen als Buffalo Tom en R.E.M, die ook heel associatieve lyrics hebben, zodat je je afvroeg waar ze het in godsnaam over hebben. Er valt ook weinig zinvols over een tekst te vertellen. Anders zing je het niet. Ik denk ook niet dat Bob Dylan zijn teksten gaat uitleggen. Toen Stef Kamil (Carlens) las waarover Hotellounge ging, was voor hem een heel stuk van de magie weg. Ik heb dat dikwijls met teksten; dat je een heel leven lang afvraagt waar een tekst over gaat, maar als je het dan weet is de magie en het plezier er wat af. Net zoals een goocheltruc. Eens je weet hoe simpel het is, vind je er niets meer aan. Maar het kan wel dat je op een bepaald moment een nummer hoort en dan plots weet waarover het gaat, omdat alles op dat moment op zijn plaats valt.
 
Je sprak daarnet over R.E.M. en Buffalo Tom die je beïnvloedden. Wat inspireert je vandaag de dag?
Does: We zijn de laatste tijd nogal in een Wilco-periode.
Bart: Heb je ze gezien op Dour? Nee? Het was echt ongelooflijk! Het was perfect: de klank, de stemmen, alles. Er was alleen weinig volk.
Does: Maar daardoor was het wel tof voor ons (lacht).
Bart: Ze hebben heel droge songs maar die zijn wel heel hoekig en raar gearrangeerd. Maar na vier of vijf luisterbeurten kan je het niet anders meer voorstellen. Van Wilco heb ik alle platen. Van Blonde Redhead ook.
Does: Beck is ook altijd een grote inspiratiebron.
Bart: Voor de rest... The Flaming Lips en ook heel klassieke dingen zoals Emmylou Harris.
Does: Ja, en Lisa Germano is bijvoorbeeld ook heel klassiek. Howe Gelb ook.
Bart: Badly Drawn Boy heb ik ook gezien op Pukkelpop. ‘The Hour of the Bewilderbeast’ is echt een fantastische plaat. Van begin tot einde. Dat is een plaat die wij ook echt graag zouden maken.
Does: Het is tof om een plaat helemaal te kunnen doorluisteren en het is een kunst om zo’n plaat te maken. Dat hebben we geleerd van John Parish.
 
In 2004 heb ik jullie gezien in een goed gevuld marquee in Werchter en twee maanden later speelden jullie op de Parkfeesten in Temse, voor twee man en een paardenkop. Een gigantisch verschil. Doe je dat allebei met evenveel zin?
Bart: (enthousiast) Drash national! Er hangt nog altijd modder aan mijn kistje met kabels (lacht). Dat was wel een heel tof optreden. We hebben toen iedereen op het podium geroepen omdat het zo hard aan het regenen was.
Does: Eerst vonden we dat er heel weinig volk was, maar als je dan toch het publiek meekrijgt... Optredens kunnen raar lopen.
Bart: Ik zeg altijd tegen andere groepen zoals The Van Jets of The Violent Husbands: “als er weinig volk is, ga je procentueel veel meer verkopen, want die mensen voelen zich speciaal”. We hebben zo eens voor vijftien man gespeeld in Evere, twaalf ervan hebben achteraf de cd gekocht. Dat zijn optredens die je om de één of andere reden bijblijven. Werchter ook natuurlijk, zeker omdat ik toen zei dat er een kind in de buik van Does zat. Op de eerste rij waren er mensen die begonnen wenen, heel emotioneel. Dat publiek was ook laaiend enthousiast en dat hadden we nog nooit meegemaakt. Maar een massa heeft geen gezicht. Ik vind het bijvoorbeeld moeilijker om hier beneden in de Video te spelen voor alle mensen die ik ken, dan op Werchter.[pagebreak]
 
Het is wellicht een vraag die je niet graag hoort, maar jullie staan al jaren bekend als de meest ondergewaardeerde groep van Vlaanderen.
Bart: Ik ben naar buiten (hilariteit).
 
Dat zou ik wellicht ook gedaan hebben moest ik jou zijn.
Bart: Waarom?
 
Omdat het mij zou tegensteken. Vooral dat etiket.
Does: Ja dat hebben ze ooit in De Morgen geschreven en het is daarna een eigen leven beginnen leiden. Ik vind dat dat ergens niet klopt ook.
Bart: Iemand die jou niet kent, moet je niet meteen met een slecht gevoel opzadelen,  à la “je kent hem niet, zie je nu, meest ondergewaardeerde groep”. Dat is geen goede boodschap (lacht). Ik weet wel dat journalisten dat met de beste bedoelingen schrijven, omdat ze willen dat het meer wordt, maar ik ben het wel beu. Ik heb daar ook al veel over nagedacht. Veel groepen die in ons voorprogramma gestaan hebben, verkopen nu 78.823 platen meer dan wij. Waarom weet ik niet. Of ja, we maken muziek die te eclectisch is voor een grote groep mensen. We hebben misschien al vijf singles gehad die echt in high rotation gedraaid zijn op Studio Brussel, maar niemand kan dat linken aan dezelfde groep.
 
Het zit in het onderbewuste.
Bart: Ja. En dat ligt natuurlijk ook een beetje aan ons. We hebben ook nooit veel oudere nummers gespeeld, ’t was altijd de plaat van ’t moment. We hebben ook nooit toegevingen gedaan. We hebben nooit geknipt in een nummer of het bijgeschaafd.
Does: Maar ik zie meer succes niet noodzakelijk als een stap vooruit.
 
Zorgt dat label voor meer druk of heeft het net een omgekeerd effect?
Does: Wij willen altijd onze eigen zin, en daar gaan we niet snel veel succes mee halen. Maar ik heb wel het gevoel dat we vooruitgaan. We bereiken steeds meer mensen.
 
Daardoor word je het ook niet te snel moe.
Does:
 Inderdaad. Wij willen gewoon de muziek maken die we zelf graag horen en dat aan zoveel mogelijk mensen laten horen. Maar ik zit echt niet te wachten op het grote succes. Het lijkt me ook niet gezond, van de ene dag op de ander beroemd zijn. Ik zou daar niet mee overweg kunnen. Je ziet dat ook aan mensen.
Bart: Volgens mij zijn we ook te extreem voor de ene groep, en te mainstream of poppy voor de anderen. We vallen er wellicht wat tussenin. Maar waarom sommige bands succes hebben, weet ik niet. Sommige groepen hebben genoeg aan één single.
Does: Ja maar dat zou ik niet graag hebben, zo\'n supersingle. Dan zit iedereen bij optredens op de single te wachten .
 
Maar dat heb je sowieso toch altijd, vanaf de moment dat een nummer airplay krijgt.
Does: Dat is waar, maar bij ons heb je dat toch niet echt? Kijk naar Wilco, die zijn superbekend maar hebben geen nood aan singles. Voila, da’s de toer die wij opwillen! (lacht)
 
Does, je speelt in een groep met je man en je broer. Ik veronderstel dat dat soms de nodige problemen oplevert?
Does: (denkt na) Het is niet altijd gemakkelijk. Het heeft zowel voor- als nadelen. Je kent elkaar natuurlijk, je weet al veel van elkaar zonder dat je het moet vragen, maar dat maakt het soms ook wel moeilijk. Als ik op een gegeven moment niet wijs geraak uit een nummer, geef ik dat aan Bart en hij weet dan waar ik naartoe wil, zonder daar woorden aan vuil te maken. En omgekeerd ook. Op één of andere manier zit je op één lijn en toch ben je voortdurend aan het discusiëren.
Bart: Ik denk dat je ook weet hoe je iets hard moet overbrengen.
Does: Je weet natuurlijk hoe je de aandacht moet trekken als je echt iets wilt én je weet op welke manier je dat kan doen. De pop- en rockwereld iseen mannenwereld, maar toch moet ik mijn stem niet verheffen als ik iets wil zeggen.
Bart: Productioneel gewijs, doen Pim, Does en ik bijna alles tesamen. Ik weet door de jaren heen wat Pim zijn kritiek waard is en wat Does haar kritiek waard is en dat zit er dikwijls gewoon baf op.
Does: En terwijl we alledrie andere punten hebben waarop we ons concentreren. Als één van ons drie ergens niet helemaal mee akkoord gaat, doen we het sowieso opnieuw.
 
Kan je de groep en het gewone leven gescheiden houden of loopt dat dikwijls door elkaar?
Does: Nee (lacht).
Bart: Nee, het is daarom dat we hier nu zitten. We hebben ooit een plaat opgenomen bij ons thuis, ‘Elvis or Betty Boop’ en dat was een hel. ’s Avonds zat je naar tv te kijken in de living, die ook onze controlekamer was en dan zie je die lichtjes pinken en denk je “Zou ik er nu toch niet nog een beetje aan werken? Ja ik ga dat toch nog doen.”
Does: Maar je voelt je niet thuis.
Bart: Dat doe ik echt nooit meer, want je geraakt er niet uit dan. Hier is het anders, je spreekt af van dat uur tot dat uur, je komt toe, wil je verder werken, je werkt verder. Je doet ook veel meer.
 
Volgend jaar bestaat Thou 10 jaar. Mogen we iets speciaals verwachten?
Bart:
Daar zijn we nog over aan het brainstormen. Maar ik zou eigenlijk wel graag iets willen doen ja. Wat ik graag had gedaan was, een DVD uitgebracht met allemaal rariteiten. Door de jaren heen hebben we echt enorm veel beeldmateriaal en extra tracks. Het zal er wat vanaf hangen of we dat nu binnen ‘This Is Not a Record’ releasen. Maar in ieder geval, we gaan iets speciaal doen. Een optreden in de Vooruit of taart voor iedereen in Gent (lacht).
(Thou geeft op 31 oktober het beste van zichzelf tijdens de Avonden in Club Petrol in Antwerpen. Allen daarheen!)

November 8, 2008
Tom Weyn