The Servant Democratie Met een Dictator

Democratie Met een Dictator
The Servant is in ons land om 'How To Destroy A Relationship' te promoten, althans de zanger Dan Black is er. We hebben het over hun manier van werken, hun laatste album en hun teksten.


Jullie nummer ‘Cells’ van het vorig album werd gebruikt in de trailer van de film Sin City. Luc Besson gebruikte ‘Body’ voor Transporter 2. Hoe is dat zover gekomen?
Het verhaal is eigenlijk niet zo interessant. Onze distributeur in de VS is naar Robert Rodriguez gestapt, de producer van Sin City en die vond dat nummer goed. Ze wilden het in de film gebruiken en omdat we dat wel een leuk idee vonden, hebben we toegezegd. Uiteindelijk moeten wij ook ons geld verdienen. Zeker nu mensen steeds minder platen kopen en meer ‘stelen” is het leuk om dat op deze manier te doen, maar dat wil niet zeggen dat we speciaal muziek voor films maken. In elk geval bedank ik God voor Luc Besson en Robert Rodriguez. 
 
Jim Lowe heeft jullie album ‘How to destroy a relationship’ geproducet. Hoe was het om met hem samen te werken?
Leuk. Daarvoor hadden we met een aantal andere producers samengewerkt maar dat lukte nooit. Ofwel waren ze passief en deden ze gewoon wat we vroegen, ofwel waren ze gewoon te bazig. Zo van ‘verander dit, verander dat’. Jim Lowe zit daar ergens tussenin. Als groep zoek je naar het perfecte evenwicht van iemand met goede ideeën en iemand die je de vrijheid geeft om te doen wat je wil.
 
Hij is ook producer geweest van de Charlatans en de Stereophonics, toch wel redelijk grote groepen. Heeft dat een rol gespeeld bij jullie keuze?
Neen (vastberaden)! Ik hou zelfs niet echt van die twee bands. Iemand die bij ons werkt en die ik vertrouw heeft hem aangeraden. ‘Dakota’ van Stereophonics is door Jim geproduced. Toen ik dat nummer hoorde vond ik dat goed omdat het anders klonk. Eigenlijk is het een kwestie van keuzes maken. We hebben een hele dag met Jim in de studio gezeten en toen ook gezegd dat hij de man was die we nodig hadden.
 
Blijkbaar kennen jullie meer succes in Europa dan in het Verenigd Koninkrijk. Nochtans komen jullie daarvandaan. Hoe komt dat denk je?
In Groot-Brittannië hebben we veel pech gehad. In andere landen werken we met meer bekwame mensen, terwijl we thuis altijd bij slechte platenmaatschappijen hebben gezeten. Maar het is ook moeilijk te zeggen wat ons precies succesvol maakt. Als ik dat zou weten, dan zou ik er wel voor zorgen dat we enorm populair zijn. In Groot-Brittannië zijn we een coole groep en we krijgen daar positieve recensies. We hebben er alleen nog geen grote duw in de rug gekregen.
 
Wat willen jullie als groep bereiken?
We hebben geen specifiek plan. Ik maak graag muziek en het hele proces, van promotie tot het spelen, geeft me voldoening. En het is niet alleen muziek en zingen. Je bouwt een heel universum op via het artwork en de merchandising. Hoe onze muziek klinkt, hoe we er uit zien en wat we zeggen vind ik heel fascinerend. Dat is voor mij veel belangrijker dat tien miljard platen verkopen. Niet dat ik dat niet zou willen, maar het is niet ons streefdoel.
 
Je sprak over artwork. De platenhoes is redelijk vreemd. We zien jullie voor een muur, terwijl jullie vaag zijn afgebeeld. Zit daar een boodschap achter?
Het zag er gewoon goed uit. We hebben ons laten inspireren door street art, zoals je die veel ziet in de East End in Londen, vlak bij onze studio. Het is geen graffiti of kunst met een grote K, maar gewoon kunst. Zo was er een artiest die gezichten maakte waar stukken van afgescheurd werden. Dat vond ik erg cool, en ik ben dan zelf ook beginnen experimenteren, net zoals met mijn muziek.
 
En jullie deden hetzelfde met de website.
Ja, en ook met onze eerste video. Ik weet niet of die hier al te zien is, maar het is net zoals de platenhoes. Ik vind dat het visuele en de muziek met elkaar in verbinding staan.
 
Ik heb een hele week naar jullie album geluisterd en ik kon jullie in geen enkel hokje plaatsen. Jullie hebben zoveel invloeden.
Op het eerste album hoor je honderden instrumenten en is het een mengelmoes van dingen. Voor dit album hebben we besloten om alleen een gitaar, een basgitaar en drums te gebruiken. De meeste groepen worden gevormd door vrienden die samen op school hebben gezeten maar bij ons was het anders. Wij zaten voor The Servant in andere groepen. We hadden niet eens dezelfde muzieksmaak. Die verschillende achtergronden en muzieksmaken maken het enerzijds interessant, maar anderzijds is het soms echt een nachtmerrie, omdat we allemaal een andere richting uit willen.
 
Dat moet moeilijk zijn...
Inderdaad, maar wij hebben een ‘drie stemmenregel’. Als er drie van ons iets goed vinden, dan gaan we ermee door. We stemmen ook over het artwork,  en vooral over de videoclips. Er staan dertien of twaalf nummers op het album waarover we gestemd hebben. Maar toch zijn er nummers die er niet opstaan, die ik er wel op wou.
 
Dat lijkt mij een goede democratie.
Het is een democratie maar mijn stem telt voor twee (lacht). We gaan nooit iets doen dat ik niet leuk vind.
 
In jullie nummers zitten veel eigennamen verstopt zoals Dr. Jeckyll & Mr Hyde, Peter Pan. Kies je die personages omdat je die graag hebt of zijn ze belangrijk voor het verhaal?
We zetten altijd iets ongewoon in een song om het interessant te maken. Vaak probeer ik het groter voor te stellen dan het is om het beter te kunnen overbrengen. Iedereen associeert Dr. Jeckyll en Mr Hyde bijvoorbeeld met “het goede en het kwade”, maar door die twee namen wordt het veel visueler. Bovendien moet een nummer ook klinken, de manier waarop het uit je mond komt is ook belangrijk. Dr. Jeckyll en Mr Hyde klinken cool. Ik hou ervan om vreemde dingen in mijn nummers te zetten.
 
Denk je daaraan wanneer je schrijft of komt dat opeens in je op?
De muziek schrijven gebeurt onbewust, maar teksten schrijven helemaal niet. Bij muziek tast je in het duister, terwijl bij het schrijven van teksten het licht aan is, zodat ik beter mijn weg vind. Teksten kan je analyseren en ontwikkelen, terwijl dat bij onmogelijk is,omdat het abstract is. Maar tijdens het schrijven kijk ik naar andere artiesten en steel hun ideeën (lacht)
 
Over teksten gesproken, ze klinken heel droevig maar toch had ik achteraf een goed gevoel.
Dat is de sleutel van The Servant. Het is een tegenstrijdigheid en de meest voor de hand liggende is tragedie/komedie. Daar is er een dissonantie. Als het gewoon deprimerende muziek zou zijn met negatieve teksten, zoals bij Linkin Park, dan kan ik me daar niet in terugvinden. In het echte leven kan je lachen tijdens een begrafenis en als je superverliefd bent op iemand is daar tegelijkertijd ook iets ontmoedigend aan. Niets in het leven is zwart of wit. Ik kan me het meest terugvinden in muziek waar er die gelukkig/ongelukkig- tegenstelling zit, zoals bij Björk en The Smiths.
 
De titel van het album ‘How to destroy a relationship’ klinkt ook niet al te vrolijk.
Neen, maar in Groot-Brittannië zou je dat nooit zeggen, daarom dat het zo grappig is. Het is een variant op van die relatiegidsen:  ‘how to make a relationship work’ en ‘how to find a relationship’. Maar nooit zal er een gids verschijnen die je vertelt hoe je een relatie moet vernielen, net omdat iedereen er wel bijzonder goed in is relaties te verkloten. En daar heb je het weer, dat gelukkig/ongelukkig, de teksten zijn (op de plaat is er ook een nummer How to Destroy a Relationship, red.) droevig maar het nummer is upbeat.
 
En gaat het hele album over een gebroken relatie?
Het algemeen thema is destructief gedrag in de hedendaagse samenleving. Een goed voorbeeld is I Should Be Your Girlfriend. Het gaat over iemand in een relatie, die het gevoel heeft dat hij erin vastzit, terwijl de partner alles rozengeur en maneschijn vindt. Heel ironisch. Een ander voorbeeld is I Wish I Could Stop Wishing for Things. Dat vertelt over hoe zielig we kunnen worden omdat we altijd hopen op iets anders. We willen meer geld, een trendy kapsel, een nieuwe gsm. Ik haat dat. Waarom willen we altijd meer? Monniken zijn bijvoorbeeld de meest gelukkige mensen en die hebben bijna niets. Begrijp me niet verkeerd, ik wil absoluut geen monnik worden.
 
Wat je eigenlijk bedoelt is dat we blij moeten zijn met wat we hebben.
We moeten het proberen, ook al weet ik dat dat niet kan. Staar je niet blind op het geluk van een ander om ook gelukkig te zijn. Maar dat is moeilijk omdat elk magazine het heeft over mooie mensen, die zich amuseren terwijl jij alleen in een flat woont. Ik moet stoppen met denken dat ik Brad Pitt wil zijn, of niet? Ik lijk al op hem maar verder hoef dan dat hoef ik niet te gaan.
 
The Servant speelt op 13 februari in de Botanique.

November 8, 2008
Jennifer Smits