The Pigeon Detectives Soms willen we ons recordlabel gewoon afslachten.

Soms willen we ons recordlabel gewoon afslachten.
Wanneer ik het kleine kleedkamertje van gitarist Ryan Wilson en zanger Matt Bowman binnenkom, is die laatste nog maar net uit de veren. Op mijn vraag ‘zware nacht gehad?’ grijnst de zanger alleen maar een beetje. De twee jonge helden van de vijfkoppige Leedse formatie zouden duidelijk liever niet in het gezelschap van een hyperkinetische en soms wat zeurderige journalist zijn. Toch kunnen Matt en Ryan niet wegstoppen dat ze eigenlijk wel zeer sympathieke peren zijn en ondanks hun donkere stemming ontstaat er iets als een uitgelaten gesprek. Ik besluit om te beginnen met een slechte grap. Bad idea.


Eén van de songs op jullie nieuwe album heet ‘Emergency’. Wat is het noodgeval eigenlijk?
 
Matt Bowman: (doodernstig) Geen noodgeval eigenlijk, behalve dat we het een beetje beu werden om steeds maar dezelfde songs te spelen. We hadden tijdens de vorige tour allerlei goede ideeën en heel veel enthousiasme. Het leek zonde om dat allemaal te verspillen en die energie geen goede bestemming te geven. Dus we hebben met de band een tijdje overlegd, drie weken in een repeteerruimte doorgebracht en plots vloeiden al de songs naar binnen. We dachten: “Fuck it. We gaan gewoon een album opnemen.” Dus dat deden we.
 
Is het dan niet normaal dat artiesten vlug een nieuw album opnemen?
 
Matt: Ik denk dat we ons in een erg geprivilegieerde positie bevinden. We nemen op bij een onafhankelijk label, weet je, en we zijn daardoor in staat om onze albums uit te brengen wanneer ze klaar zijn. Veel bands tekenen grote deals en moeten het eerste album twee of drie jaar promoten en touren om al het geld terug te verdienen. Wij maakten de bewuste keuze om niet voor een groot label te tekenen. Die bewegingsvrijheid was het belangrijkste strijdpunt voor ons.
 
Dit is jullie tweede album. Wat is er veranderd tegenover het eerste album?
 
Ryan Wilson: We zijn min of meer volwassen geworden. Het was een natuurlijke evolutie. We wilden geen tweede ‘Wait for me’ maken, maar we wilden ook niet iets totaal anders maken. Als songwriters en als muzikanten zijn we gewoon vanzelf naar een volgende trede gegaan. Sommige liedjes van het eerste album spelen we nu al een paar jaar. We wilden niet iets totaal anders, maar we schreven onze songs en ze kwamen er op deze manier uit.
 
De lyrics zijn ook wat minder positief geworden?
 
M: Ja. (twijfelt) Ik denk niet dat het opzettelijk is maar sommige teksten komen een beetje zwartgallig over. Ik denkt dat dat komt doordat we als mensen heel veel doorstaan hebben de laatste maanden. We zijn veel minder naïef. We zijn de laatste twaalf maanden minstens tien jaar ouder geworden. We hebben veel gedaan, veel plaatsen gezien en bezocht.
 
Jullie zijn dus geen onverdeeld optimistische bende?
 
M: (scherp) Ik denk dat onze band zeer optimistisch is! Een lyric als ‘I’m not gonna take this’, ik heb genoeg van al de shit en ik ga het op mijn eentje doen, vind ik een zeer positieve gedachte. Het is zeggen dat we niet zullen toegeven en niet zullen doen wat ze ons opdragen, we doen het op onze eigen manier. Veel van de teksten waarvan mensen denken dat ze over relaties tussen jongens en meisjes gaan, gaan eigenlijk over andere onderwerpen. Veel van de teksten gaan over de relaties binnen de band, bijvoorbeeld tussen mij en Ryan. Of ze gaan over de relatie van de band met het recordlabel…
 
Met het recordlabel? Hebben jullie daar al problemen mee gehad?
 
M: Soms willen we ons fucking recordlabel afslachten, weet je wel. Op hun deur kloppen in het midden van de nacht en een pistool tegen hun hoofden houden. Andere keren hebben we de beste relatie in de wereld met hen. Gaan we samen met hen eten en drinken.[pagebreak]
 
Hebben jullie ooit al andere kritiek gekregen? Ten opzichte van de teksten bijvoorbeeld?
 
M: Ik denk dat sommige mensen de teksten kunnen interpreteren als niet bijster respectvol tegenover vrouwen. Maar ik denk dat mensen vooral gewoon zoeken naar een stok om de hond mee te slaan. We schrijven gewoon teksten over jong zijn, verliefd zijn, ze waren ze zeker niet op een kwaadaardige manier bedoeld of geschreven. We slapen goed ’s nachts, ik ben er zeker van dat het al die mensen zijn die slapeloze nachten hebben, op zoek naar iets slechts om over ons te zeggen.
 
Ik las ooit in een interview hoe een journalist jullie beschreef als ‘beer-soaked’ en ‘fucked-up’.
 
M: Ik zou ons echt niet zo omschrijven. Maar ik denk dat de fans ons zelf kunnen interpreteren zoals ze willen. Als je naar onze optredens wil komen en een biertje gooien en met je vrienden dansen, dan kan dat. Maar als je met je vriendin wil gaan, of met je vrouw, of als je een jong meisje bent die met een groep vrienden gaat, dan is dat ook prima. Ik denk dat er maar één deel van ons publiek dronken en fucked-up is, de andere zeventig procent zijn gewoon normale mensen. Getrouwde stellen, jonge mensen, mannen, homoseksuelen,….
 
Wordt die diversiteit weerspiegeld in de groep?
 
M: Er zitten geen homoseksuelen in de band! (lacht)
 
Oké, genoteerd. Hoe belangrijk is het voor jullie om er inhoudelijk te staan? Of gaat het eerder om de stijl, om het spektakel?
 
M: Er is natuurlijk geen spektakel wanneer je in je slaapkamer naar een cd op een cd-speler zit te luisteren. Ik denk dat spektakel en inhoud allebei even belangrijk zijn: het is fifty-fifty. Je wil er goed uitzien als band, je wil dat mensen denken dat jij de band hebt waar zij in willen zitten, de band waarnaar ik opkijk. Maar als je alleen op esthetica vertrouwt, op een look en een mode, dan hebben mensen dat zeer vlug door wanneer ze je cd opzetten in hun slaapkamer. Sommige van de beste bands in de wereld zijn niet cool. Maar cool zijn helpt wel.
 
 
Jullie bewonderen The Libertines nogal. Waarom eigenlijk?
 
M: Ze kwamen er gewoon op een moment waarop Britse muziek nogal saai was. We waren enorme fans van The Strokes. Ze waren onze grootste muzikale invloed. Maar ze waren niet Brits, we bezaten hen niet. Je kon van hen genieten maar niet echt in hen geloven. Toen The Libertines eraan kwamen waren zij de eerste spannende band sinds Oasis. Ik denk dat zij het weer geloofwaardig maakten dat je in een band kon zitten die niet Amerikaans was en waarvan de leden niet met een cool Amerikaans accent spraken. Je hoefde niet echt fantastisch op de instrumenten te zijn als je maar passie op het podium had. Ik denk niet dat het allemaal fantastisch was. Er zijn heel wat dingen fout gegaan bij The Libertines. Maar voor al de drugs speelden ze kleine concerten in huiskamers en gratis concerten in tuinen. Het was inspirerend.
 
Hebben jullie zelf ook in piepkleine zalen gespeeld in het begin?   
 
M: We speelden op verjaardagsfeestjes en van die dingen, toch?
 
R: Yep.
 
Bar Mitzvahs?
 
M: (lacht) Nee, nooit gespeeld op een Bar Mitzvah.
 
R: We speelden wel veel in pubs.
 
M: We speelden de meeste van onze concerten voor onze vrienden. Je denkt op dat moment dat het harde tijden zijn, maar wanneer ik nu terugkijk weet ik het niet. Het lijken nu de beste tijden. Maar dat is de menselijke natuur.
 
Hoe ziet de toekomst eruit voor The Pigeon Detectives?
 
M: We gaan zeker niet weer een album maken binnen 12 maanden. We gaan zeker 18 maanden wachten. We gaan ons nu concentreren op Europa, Japan en Amerika. We hebben een fanschare in het Verenigd Koninkrijk opgebouwd. Onze fans daar zijn erg trouw. Nu willen we de kans grijpen om een publiek op te bouwen in België, Frankrijk, Nederland, Duitsland, Amerika en Japan. Dat is het grote plan. En op het einde nemen we een weekje vrij.
 
Ik wens jullie veel succes.
 
M&R: Thank you very much!
 
 

November 8, 2008
Frank D'hanis