The Hickey Underworld - Ze wilde geen geld, maar een betaling in …

Sinds de oprichting door jeugdvrienden Younes Faltakh en Jonas Govaerts heeft The Hickey Underworld een stempel gedrukt op de Belgische indiescene. Met een naam, geïnspireerd door een nummer van The Nation Of Ulysses, combineren de oud-winnaars van Humo’s Rock Rally rauwe energie met een onmiskenbare popgevoeligheid en dat al sinds 2009. Na een periode van stilte zijn Faltakh en co sinds 2023 weer volledig terug met nieuwe muziek, vernieuwde inspiratie en een visuele identiteit die even eigenzinnig is als het geluid. Een gesprek met Faltakh over de langverwachte comeback, het creatieve proces achter het nieuwste album Cold Sun en hoe hun ervaringen hen zowel als muzikanten als mensen hebben gevormd.

Jullie hebben opnieuw samengewerkt met Niek Meul van Das Pop en ook met Damien Vanderhasselt die we kennen van bij SONS en Millionaire. Hoe hebben zij de plaat mee vormgegeven?

Younes Faltakh: Niek heeft meegewerkt aan het schrijfproces bij veel nummers. Ik heb met hem stukjes gemaakt in Zweden. Met Damien Vanderhasselt namen we dan weer het album op in zijn studio in Hoboken. Er was vooraf een duidelijk idee van hoe de nummers moesten klinken voor we de studio ingingen, maar Damien heeft ze nog naar een hoger niveau getild. Vooral bij de drums kwam dat goed tot uiting. Hij beschikt over een fantastische drumkamer die echt bijdraagt aan de kracht van het geluid. Niek stuurde dan vooral mee overkoepelend aan.

Jullie hebben de plaat deels opgenomen in België en dus ook in Zweden. Hoe was het om in het buitenland te werken?

Dat blijft altijd iets speciaals. In Stockholm namen we enkele overdubs en de vocals op. Het was ook heel ontspannen werken, vooral omdat er geen strikte klok is. Het gaf ons de ruimte om rustig keuzes te maken, dingen te laten rijpen zoals de zanglijnen. We hebben geëxperimenteerd met andere melodieën, teksten aangepast en uitgeprobeerd. Wat we in België hebben opgenomen en wat in Zweden gebeurde, hebben we goed samengebracht in de mix. Het voelt echt als één geheel. Het was één grote, doorlopende sessie en ondanks de verschillende locaties klinkt het coherent.

Jullie debuutalbum kwam uit in 2009. We zijn nu zeventien jaar verder. Hoe heeft jullie muzikale stijl zich ontwikkeld sinds dat debuut?

Ik denk dat de composities in ieder geval beter zijn geworden, juist omdat iedereen nu naar andere dingen luistert, ikzelf zeker ook. Mijn smaak is behoorlijk eclectisch en alles wat we beluisteren, sijpelt uiteindelijk in de muziek door. Ik ben ook gewoon een ander mens geworden: ik ben meer gevormd door mijn ervaringen en mijn omgeving. Het zijn geen simpele "ramsongs" meer. De muziek is complexer geworden. Het is moeilijk voor mij om daar zelf een objectief oordeel over te vellen, maar ik denk dat het hoorbaar is dat er een groei is geweest. Het voelt alvast goed aan.

Zijn er speciale thema's of emoties die jullie naar voren wilden brengen op de plaat?

Sommige dingen zijn heel persoonlijk en moeilijker uit te leggen aan een breder publiek. Tegelijkertijd vind ik dat ook juist interessant. Wij zijn gevormd door David Lynch en consorten en neigen eerder naar ambiguïteit dan letterlijkheid. Ik houd het liever in het geweten van de luisteraar. Als je alles precies benoemt, verlies je volgens mij een deel van de kracht ervan. Sommige onderwerpen zijn persoonlijk, andere zijn breder zoals sociale of misschien zelfs politieke thema’s. Eigenlijk komen onze maatschappijkritische songs maar op één ding neer: wees gewoon liever voor elkaar. Het klinkt misschien een beetje zweverig, flowerpower of hippieachtig, maar het is een eerlijk uitgangspunt. Het is geen boodschap die ik specifiek aan een bepaalde groep wil meegeven. Ik denk dat mensen zelf wel weten welke kant ze op moeten gaan, maar instinctief toch kiezen voor het negatieve.

Jullie gaan ook live spelen de komende weken. Hoe groot is de honger naar het podium?

Ik ben de hele winter zonder klachten doorgekomen. Geen griep of covid, zelfs geen verkoudheid, maar nu heb ik het toch te pakken. Ik ben mijn stem kwijt en ademhalen gaat moeilijk. Theetjes drinken moet me redden omdat ik hard uitkijk naar die try-out. We hebben een goede setlist samengesteld en ik ben benieuwd hoe de nieuwe nummers overkomen bij het publiek.

Op de albumhoes staat een kat die fluit speelt. Vanwaar kwam dat idee?

Het beeld op de albumhoes is iets dat Jonas heeft gevonden. We waren al een tijd op zoek naar het juiste artwork. Plotseling stuitte hij op iets via Instagram dat ons meteen aansprak. De kunstenares stuurde ons een paar opties en we sloten een opvallende deal met haar. Ze wilde geen geld, maar een betaling in… penselen. Die moesten eerst van Spanje naar Polen worden gebracht waar ze woont. Uiteindelijk hebben we drie beelden van haar kunnen gebruiken en verwerkt in de singles, op de achterkant van de hoes en aan de binnenkant. Ik ben erg blij met het resultaat, want de hoes vangt volgens mij de sfeer van het album. Het beeld toont een soort vermoeid schepsel, maar eentje dat toch iets wil creëren en de strijd met de wereld wil aangaan. Precies die energie die we in onze muziek wilden leggen.

The Hickey Underworld stelt de plaat voor op 27 maart in Trix Antwerpen, op 2 april in de Cactus Club Brugge, op 16 april in de Brusselse Beursschouwburg en op 23 april in De Club Mechelen.