The Go Find Het is echt wel leuk om samen met andere mensen muziek te maken

Het is echt wel leuk om samen met andere mensen muziek te maken
Het leven van een interviewer kan soms spannend zijn. Zo kregen we in laatste instantie een e-mail met de vraag of we niet even bij zanger-gitarist Dieter thuis konden langskomen in plaats van het eerder voorgestelde muziekcentrum Trix. Geen probleem, want flexibel als we zijn belden we aan bij zijn stekje in Borgerhout. We hadden er, in het gezelschap van een kop thee en onder het toeziend oog van zijn éénjarige dochter Nina, een lang en fijn gesprek over muziek.

- "The Go Find is nu een groep en niet Dieter en de rest"
 
Op de nieuwe plaat \'Stars On The Wall\' klinken jullie meer als een hechte groep. Vind je dat zelf ook?
Zeer zeker. Onze eerste plaat \'Miami\' heb ik alleen opgenomen op mijn kamer. Om de plaat daarna dan ook live te spelen heb ik wel een beetje moeten zoeken. Ik had namelijk geen zin om gewoon op de playtoets van mijn laptop te duwen. Zo vond ik mensen die, op basis van muziek die er al was, de plaat met mij op een interessante manier konden spelen. Het klikte heel goed en dat hoorde ik ook vaak achteraf na een optreden. Zo is alles een beetje gegroeid. Het was dan ook een logische stap om die mensen te betrekken bij het productieproces van de nieuwe plaat. Daarom klinkt ze ook wat anders.
 
Toch heeft het even geduurd vooraleer ze klaar was.
Dat het even heeft geduurd heeft verschillende redenen. Je kan zoiets niet voorspellen, ik zat toen even in een mindere periode, maar toen we opnieuw begonnen vond ik het leuker dan vroeger met Orange Black.  
 
Hoe bedoel je?
Wel, ik ben begonnen met The Go Find omdat ik geen compromissen meer wilde sluiten. Ik ben dan op mijn eentje muziek beginnen maken en nu zit ik terug met het gegeven van een groep. Bizar, maar om de één of andere reden wilde ik ook wel terug naar een groep. Zo is het namelijk echt wel heel leuk om samen met andere mensen muziek te maken.
Ik heb het idee dat de mensen waarmee ik nu samen speel hetzelfde idee hebben over hoe iets moet klinken. Ze zijn met andere woorden meer mee met waar ik naartoe wil.
Vroeger bij Orange Black, we speelden al sinds ons vijftiende bij elkaar, hadden we vaak heel heftige discussies over hoe iets moest klinken. Het zijn nog altijd mijn allerbeste vrienden, maar je moest er wel constant strijden voor je eigen nummers en dat was jammer.
Langs de andere kant zou je nu kunnen zeggen dat er armoede is omdat er weinig conflicten zijn, maar zo voel ik het absoluut niet aan. Al had het natuurlijk ook anders kunnen uitdraaien.
 
Concreet: zat je dan met zijn allen te jammen tot er een nieuw nummer was?
Dat ook weer niet. Bijna elk nummer is vertrokken bij mij en sommige nummers waren al redelijk uitgewerkt. We zijn dan beginnen repeteren en zeker bij de arrangementen is er zeer veel inbreng geweest van de groepsleden.
We hebben heel lang gerepeteerd en heel lang nagedacht over elk geluidje, de drums, het geluid van de basgitaar, etc. De man van de studio in Borgerhout (waar ze hebben opgenomen, red.) had ongelooflijk veel vintage synthesizers, dus zijn we dagenlang alleen maar met synthesizers in de weer geweest. Ik denk dat we allemaal wel een beetje perfectionistisch zijn. Misschien moeten we dat wel loslaten, een week naar een studio trekken en dan moet het er allemaal op staan. Nu hebben we er zeker een dikke maand of net wat langer aan gewerkt. Opnames alleen dan.
 
Jullie staan nu samen op de hoes en jullie zijn ook allemaal samen te zien in de videoclip (zie YouTube en zijn website, red.) van de single New Year. We nemen aan dat het een bewuste keuze is.
Het is absoluut een bewuste keuze omdat ik vind dat we nu een groep zijn. Dat moet ook zo want ze hebben heel hard meegewerkt aan de plaat dus het zou zeker verkeerd zijn om te denken van: het is Dieter en de rest. Nee, het is The Go Find en The Go Find zijn al die gasten. De meeste nummers zijn wel geschreven door mij, maar we zijn echt wel een groep geworden en ik voel mij er goed bij. Een geborgen gevoel (lacht).
 
- "YouTube en MySpace"
 
Die videoclip is héél grappig maar ook wel vrij onzinnig. Mogen we ook weten waarover ze gaat?
(venijnig lachje) Hoe gaat dat? We zaten met Hendrik en Annelies (zijn vriendin, red.) aan tafel te brainstormen en het oorspronkelijk idee was dat we een soort pizza verkopen zodat je een ongelooflijke fan wordt van The Go Find. Dat was het basisidee, maar tijd en budget zorgt er natuurlijk voor dat je al snel dingen moet beginnen schrappen en nu lijkt het er op dat Kristine (de actrice uit de videoclip, red.) echt dood gaat. Dat is wat bizar want het oorspronkelijke idee was dat zij flauw valt, begint te flashen en als zij wakker zou worden, dan zou alles betoverd zijn door The Go Find (lacht).
Nu is het wat anders uitgedraaid en is het een soort evil Dieter en mensen die het niet overleven.
Terwijl het zou moeten eindigen in de betovering van dat ene meisje. Soit, het is een beetje een onzinnige clip geworden waarin wij onnozel doen maar het werkt precies wel, want mensen kijken er naar.
 
Op YouTube dan?
Inderdaad op YouTube en als je een beetje geluk hebt, dan gaat het vanzelf rond. Hetzelfde met MySpace waar je ongelofelijk leuke dingen kan doen. Ik zal niet zeggen dat de klassieke website is uitgestorven maar nu kan je zonder een superuitgewerkte website toch veel dingen doen. Je moet minder de content zelf maken. Zo hebben we met de groep een Flickrpagina en als iemand een foto heeft van The Go Find, dan kan die hem simpelweg uploaden en verschijnt hij meteen. De plaat is nog niet uit dus we kunnen nog niet goed inschatten of het allemaal goed gaat werken, maar ik voel het wel al.
[pagebreak]
Zo heb je al rond de tweeduizend MySpace vrienden.
We zijn er in ieder geval niet actief mee bezig. Zo gaan we niet actief op zoek naar andere vrienden want zo kan je heel makkelijk zesduizend vrienden hebben, maar wat betekent dat? Ik vind het een heel tof medium, ik keur alles goed (mensen die een friendrequest doen, red.) en laat het op die manier groeien. Dat is ook de meest eerlijke manier want de meeste reacties gaan dan over de muziek zelf en niet over iets anders.
 
In een van die reacties staat iemand die een nummer uit de vorige plaat heeft gebruikt om zijn Europees reisverslag op te fleuren. Hij zette het ook meteen op YouTube.
Fantastisch is dat. Ik weet dat er iemand uit Amerika bestaat die een nummer uit de nieuwe plaat al heeft gebruikt om een video te maken over hem, zijn neef en zijn nichten. Je kan dat stom vinden maar eigenlijk is het schitterend. Mensen die een nummer supergoed vinden en daar hun eigen verhaal aan koppelen. Ik vind het dan ook niet erg dat ze dat doen want daar maak je eigenlijk muziek voor.
 
Heb je laatst nog goede, nieuwe dingen ontdekt op MySpace?
MySpace staat wel regelmatig open en ik ga dan wel eens regelmatig kijken naar andere groepen van de mensen die zich aanmelden bij mij. Via die mensen ontdek ik dan weer andere dingen. Het is een fantastisch ding maar het moet niet gerelativeerd of overschat worden. Je kan een MySpace-account hebben maar daarom ben je nog niet per definitie goed of hip. Er zit ook veel brol tussen.
Het is al gebleken dat je enkel vanuit MySpace kan doorgroeien maar dat is ook enkel maar omdat je goed bent. Groepen zonder MySpace die echt goed zijn zullen er ook wel komen. Talent drijft altijd naar boven.
De laatste tijd luister ik wel veel naar de nieuwe Mintzkov en ik denk wel dat die goed is. Ook Ghost In The Water staat regelmatig op. Ik zal niet zeggen dat ik er kapot van ben want er is nog wel wat werk aan, maar het is chique en gaat ergens naartoe. Wacht, ik zal jullie eens iets laten horen.
 
- "Stars On The Wall en andere helden"
 
Leuk. Wat we horen klinkt erg elektronisch. We hebben de indruk dat \'Stars On The Wall\' net veel poppier klinkt. Ben je volwassener geworden?
Jaja, volwassener geworden (hilariteit). Ik ben natuurlijk ook al 31 jaar en ik hoop dat ik volwassen ben, maar ik heb vroeger met Orange Black alleen maar popmuziek gemaakt. Ik zie het eerder als verschillende fases want in principe wil ik altijd popmuziek maken. Ik luister heel diverse dingen zoals elektronica of iets experimenteels maar eigenlijk wil ik nog steeds gewoon popliedjes schrijven. Ik zie dat niet echt als volwassen worden. Ik zie dat meer als: ik heb \'Miami\' nu gedaan, dat was een volledig elektronische plaat en nu komt er een groep en evolueert het wat meer naar een andere richting. Het zou goed kunnen dat er bij een derde plaat weer een aantal dingen insluipen van die eerste plaat, maar voor mij is het altijd op de een of andere manier popmuziek. Muziek voor iedereen (lacht).
 
Wat is je favoriete nummer op de plaat? Voor ons zijn dat zeker en vast Dictionary en New Year.
Ik vind het in zijn totaliteit een hele goede plaat, maar 25 Years vind ik toch het mooiste liedje omdat daar een verhaal achter zit. Eerst was het een uptempo nummer dat een beetje uit de boot viel, maar in de studio hebben we er heel hard aan liggen werken en uiteindelijk is het een totaal ander, rustig nummer geworden met een mooie melodie. We hadden het bijna afgeschreven en nu is het een van mijn favorieten. Verder is Dictionary ook leuk omdat het zo plezant is om te spelen en te repeteren. Dictionary, goede keuze (lacht).
 
\'Rumours\' van Fleetwood Mac zou een belangrijke invloed hebben gehad op de plaat. Heb je nog andere persoonlijke helden en platen?
Als ik terugkijk vanaf mijn vijftien dat ik met muziek bezig ben zijn er wel zo een aantal momenten die me bijblijven. Met Orange Black hebben we ooit het voorprogramma van Pavement (in Kontich en de Ancienne Belgique) gedaan en Pavement zal voor mij altijd een soort van ijkpunt blijven. Ik ben er een zeer grote fan van en zal dat ook altijd blijven, ook al vind ik niet alles goed wat ze gedaan hebben. De manier waarop Stephen Malkmus met muziek bezig is is heel relaxed en absoluut niet overdreven.
 
Jullie cover van Pavements Perfume V is gedurfd. Hoe zijn jullie op dat nummer gekomen? Nog meer plannen in dat opzicht?
Het is gewoon een supergoed nummer van hun eerste plaat. Het is niet dat we een tribute moeten brengen of dat ze het ons gevraagd hebben. Het is meer uit eerbetoon. We gaan er zeker nog iets mee doen, ofwel brengen we het op single uit, ofwel zetten we het gratis op MySpace.
Ik denk wel dat we in de toekomst meer covers gaan doen. Het is heel interessant om dingen van vroeger over te nemen en over te plaatsen naar nu.
 
Koop je dan al die platen of cd\'s? Of beluister je het liever op internet?
Om eerlijk te zijn: ik ben helemaal geen vinylfetisj. Ik vind vinyl heel mooi omdat het leuk is en soms beter klinkt, maar ik koop ook cd\'s. Ik heb geen iPod, maar hoe langer hoe meer zou ik het toch graag hebben. Ik heb graag een volledige plaat van iets en volg ook graag groepen, maar soms vind ik maar één nummer goed en je kan dan dat één nummer makkelijk downloaden op iTunes. Ik wil best wel betalen voor muziek hoor.
Meestal ga ik gewoon naar de winkel maar via internet is ook heel gemakkelijk. Toch kan ik me nog inhouden. Tegen Nina: "Want we zijn nog niet rijk, maar we wonen wél al in Borgerhout, hé schat" (lacht).
[pagebreak]
- "Orange Black en optredens"
 
(We\'ve Lost) Gravity van Orange Black kreeg een plaats op de Duyster.II-plaat. Voelde je je vereerd?
Natuurlijk. Ik weet dat ze het voor de eerste cd ook al wilden, maar dat het toen niet klopte in de playlist. Duyster is een heel leuk programma en Eppo en Ayco zijn hele lieve mensen. Het nummer was een beetje een buitenbeentje op de derde plaat en is voor veel mensen een nummer geworden dat ze onthouden van toen. Verder vind ik het een hele eer omdat op Duyster heel goede muziek wordt gespeeld en het zo automatisch een soort waardering wordt voor wat Orange Black heeft gedaan. Ik krijg op dat nummer nog heel veel reacties en ik vind het altijd plezant als je een nummer schrijft waar mensen iets aan hebben.
 
Je hebt het daarnet ook al even aangehaald maar komt het ooit nog goed met Orange Black denk je?
(zucht) Ik wil dat wel en ik zie die mannen héél graag en ik veronderstel dat zij mij ook nog graag zien. Ik heb gisteren nog met de drummer op café gezeten en de bassist heeft eigenlijk alle bassen ingespeeld op de plaat, dus we komen zeker nog goed overeen. Het grote verschil zit hem in het feit dat Orange Black een stel vrienden is die muziek zijn beginnen maken en da\'s veel gewichtiger en emotioneler. The Go Find is meer een groep op basis van de muziek, we zijn wel vrienden natuurlijk, maar dat geeft toch een andere interactie. Op een gegeven moment werd het bij Orange Black echt te heavy. Soms was het voor mij teleurstellend dat ze soms niet mee waren met wat ik dacht zodat het beter voor mij is dat ik nu voor hen gewoon een goede vriend ben.
 
We zagen The Go Find magistraal bezig op Stubru.Uit in 2005. Waar speel je zelf het liefst?
In een zaal, niet te groot. We zijn geen stadionrock dus in clubkes marcheert het voor ons het beste en voel ik mij daar ook het beste thuis. De Vooruit was zo heel dichtbij en gezellig, maar dat neemt niet weg dat ik ook graag een festival doe. Het is een uitdaging om dat te doen lukken want het is moeilijker. Mensen zijn minder aandachtig want The Go Find is nog niet zo bekend als een andere Belgische groep waar iedereen alles meezingt.
 
Zijn er ook nog optredens in het buitenland gepland?
Voor deze plaat nog meer dan voor de eerste. Zo zijn er onder voorbehoud twee optredens gepland in IJsland, maar ook in Italië, Spanje en we hopen na de zomer Duitsland te doen. Als jij de enige bent die de plaat goed vindt, dan zal het echter moeilijk worden, je kan zo\'n dingen niet forceren.
 
Ik ga de plaat ook recenseren.
Moet je nog een koekje hebben? (lacht)
 
Helaas zijn wij niet om te kopen. Om het af te leren: je kent Arne (Van Petegem van Styrofoam en algemeen directeur van Trix, red.) vrij goed. Heeft hij je nooit gevraagd om resident te worden in Trix, om zo een heel jaar aan je plaat te kunnen sleutelen?
Dat is niet zo evident als het lijkt. Arne is een hele goede vriend van mij dus het zou naar de buitenwereld overkomen als vriendjespolitiek. Bovendien, Stijn (die nu resident is, red.) leeft honderd procent van zijn muziek. Voor mij is het niet makkelijk om er elke dag te zitten. Ik heb al heel mijn leven werken en muziek spelen gecombineerd, en dat is altijd wonderwel goed gegaan.
Ik zou het dus ook niet honderd procent benutten. Ik vind het ongelooflijk wat ze daar bieden en ik denk dat Stijn daar wel elke dag zit. Ik zou het zeker niet weigeren want je kan er veel uithalen, maar gezien de vriendschap met Arne en het feit dat ik nog werk maakt het een beetje raar dat ze het aan ons zouden vragen.
 
Toch stelt The Go Find zijn plaat voor in het muziekcentrum Trix in Borgerhout. Bedankt voor het interview Dieter.
Graag gedaan, jullie bedankt om tot hier te komen. Ik ga nu Nina\'s luier vervangen en dat wil ik jullie echt besparen (hilariteit).
 
Waarvoor dank.

November 8, 2008
Davy Smet