The Charlatans Dansen met Ronnie Wood en Kate Moss

Dansen met Ronnie Wood en Kate Moss
Sommigen zijn werkelijk begiftigd met de eeuwige jeugd. Tim Burgess van The Charlatans draait ondertussen al meer dan twintig jaar mee in het rock-n’-rollcircus. Toch slaagt hij er in bijna kinderlijk enthousiast te blijven over muziek. Nu hij de drank en drugs achter zich gelaten heeft, is zijn passie voor muziek het enige dat voor hem telt. We spreken met hem over de nieuwe plaat ‘You Cross My Path’, over de evolutie van de band en over de groepen die hem inspireerden als tiener. 

Bijna alle Britse bands van jullie generatie zoals The Stone Roses, The Happy Mondays, Ride… zijn snel gesplit, maar met jullie gaat het na al die jaren nog steeds erg goed en jullie hebben net jullie tiende album uitgebracht. Wat is jullie geheim?
Tim Burgess: Ik weet niet of wij zo anders zijn dan die andere bands zijn. Andy Bell (van Ride, nvdr) speelt nu bij Oasis. Ian Brown (van The Stone Roses, nvdr) is nu  soloartiest. Ze zijn op hetzelfde moment als ik begonnen en zijn ook nog altijd bezig met muziek. Ik weet niet of dat zo’n groot verschil uitmaakt. We hebben enkel het geluk gehad dat we het als mensen met elkaar zijn blijven vinden en daardoor samen muziek zijn kunnen blijven spelen.

Jullie geven je laatste album gratis weg op het internet. Dat was een bewuste beslissing. Hoe was de relatie met de platenfirma’s waar jullie tot nu toe mee samengewerkt hebben?
Beggars Banquet was ons eerste label. Ze doen het heel goed nu. Ik denk dat het een verstandige beslissing was om met hen in zee te gaan. We maakten zes albums voor hen. Het is een typisch indielabel. Daarna werden we nieuwsgierig hoe het zou zijn om bij een ‘major’ te tekenen. Dat werd Universal. Maar dat was niet zo'n succes. Tegen de tijd dat we bij hen een derde plaat opnamen, werd het duidelijk dat band en platenlabel het niet zo goed met elkaar konden vinden. Dan gingen we naar Sanctuary. Dat was wel ok, maar zo gauw we getekend hadden, leek het label overkop te gaan (lacht). Onze relatie met platenlabels kan je dus best wisselvalig noemen. Ons nieuwe album, het tiende, komt uit als een gratis download net als dat van Radiohead. Het toeval wil dat Radiohead op net dezelfde dag als wij aankondigden dat ze hun album gratis weg zouden geven. ‘You Cross My Path’ komt uit op Cooking Vinyl. Ook dat is een indielabel. De cirkel is dus rond.

Geloof je dat platenfirma’s op het punt staan te verdwijnen?
Ikzelf download heel veel muziek om te horen hoe het klinkt ook al is het illegaal. Daarna koop ik dan wat ik leuk vind. Ik denk dat de meeste mensen het op die manier doen. Vroeger luisterden mensen naar CD’s in de platenwinkel voordat ze beslisten wat te kopen. Nu downloaden ze het. Dat is niet zo heel anders. Wij wilden het publiek de kans geven om onze CD legaal te downloaden en daar hebben we heel wat mensen boos mee gemaakt.

Heeft het gratis weggeven van het album jullie problemen opgeleverd?
Nee, we hebben er voor gezorgd niet bij een platenfirma onder contract te liggen op het moment dat we het deden. We hebben Sanctuary verlaten, omdat ze ons geen goede deal aanboden. Dan heeft Alan McGee (De vroegere baas van Creation Records, nu manager van tal van groepen waaronder The Charlatans, nvdr) ons geholpen met de financiering van de opnames. We waren vrij en konden met onze CD doen wat we zelf wilden. Niemand kon ons daar legaal gezien van weerhouden. We hebben dus de nodige voorzorgen genomen.

Jullie hebben zowat overal gewoond en de plaat is ook op 3 verschillende plaatsen opgenomen. In hoeverre is de plaats waar jullie muziek maken en opnemen van invloed op de muziek?
Ik ben in Manchester geboren maar mijn ouders verhuisden algauw naar de voorsteden. Toen ik opgroeide, leefde ik in een soort niemandsland en ik droomde van de grote stad. Dat hoor je op onze eerste plaat. Ik droomde van een ander leven, maar vanuit het perspectief van de kleine wereld die ik kende. Met het verstrijken van de tijd leer je bij, doe je meer ervaringen op. Nu kan ik als songschrijver nostalgisch zijn, vooruitkijken, putten uit de ervaringen van vandaag. Ik heb nu een veel breder gamma aan perspectieven en ook ervaringen om uit te putten.

Hoe verliepen de opnames van de laatste plaat? Was het een moeilijke plaat om te maken?
Ik vond ‘You Cross My Path’ gemakkelijker om te maken dan het vorige album. Ik ben met drank en drugs gestopt en ik ben beginnen schrijven vanuit die ervaring. In plaats van "van de wereld" te zijn, schrijf ik nu vanuit een heel andere situatie, vanuit een heel ander gevoel. Ik vond dit een heel aangename ervaring.
[pagebreak]
Op jullie blog is er sprake van een tv-optreden met Ronnie Wood, maar verder staat er weinig meer over vermeld. Hebben jullie met hem samengewerkt? Welk verhaal steekt hierachter?
We hebben vorig jaar voor The Rolling Stones geopend in Hongarije en Roemenië. Ronnie Wood leerden we zo’n twee jaar daarvoor kennen en het contact werd steeds hartelijker. Toen we deelnamen aan het tv-programma ‘Hero To Hero’ waarin een bepaalde band een andere band of artiest waar ze naar opkijkt, uitnodigt . Wij kozen Ronnie. We speelden samen zes nummers van The Charlatans en zes Ronnie Wood songs, o.a. Dance dat hij met the Stones schreef, Stay With Me en Sylvie Incidently van toen hij in The Faces zat. Het was echt geweldig. De openingsact die avond was trouwens Babyshambles. Ik denk dat het die avond was dat Pete (Doherty, nvdr) Kate Moss leerde kennen. Het was nogal een “big night” (lacht). Eigenlijk kenden we Ronnie toen nog maar 6 maanden, maar hij was heel enthousiast en wij natuurlijk ook. Soms gebeuren dingen gewoon en naar mijn mening gebeurt alles voor een bepaalde reden.

Je noemt Ronnie Wood als voorbeeld. Naar welke bands keek je nog op toen je met muziek begon en beïnvloeden die bands je vandaag nog?
Mijn eerste plaat was ‘Like Clockwork’ van The Boomtown Rats en daarna raakte ik helemaal verslingerd aan hardcore anarchistische punk. Mijn lievelingsband toen ik opgroeide was Crass. Ik verzamelde ook alles op hun platenlabel zoals Annie Anxiety en Kukl, Björks eerste groep. Mijn volgende fascinatie was voor Factory Records uit Manchester. Tot dan hadden bands en platen exotisch en onaantastbaar geleken. Maar Factory lag in Manchester op amper twintig kilometer van mijn thuis. Dat gaf me het gevoel dat je zelf in een band kon spelen, dat je zelf ook iets kon beginnen. Ik haalde dus alles van Factory in huis. Misschien is die muziek vandaag de dag nog wel belangrijker voor me dan toen. Daarnaast begon ik ook naar bands als Echo & the Bunnymen, The Cure en The Clash te luisteren.

Nu je er zelf over begint: toen je daarnet tijdens de soundcheck in je zwarte trenchcoat het podium opliep deed je me heel erg denken aan Ian McCullough (van Echo & the Bunnymen, nvdr).
(Lacht) Vroeger heb ik dat wel vaker mogen horen. Ik herinner me hoe ik altijd stond te dansen op The Back of Love en The Cutter en ook op Joy Division. Die muziek is nog steeds erg belangrijk voor mij. Ik geloof dat ik een heel eclectische muzieksmaak had. Ik hield van alles: van Discharge tot Marilyn Monroe en Section 25.

In interviews vermeld je vaak New Order en Gram Parsons maar eigenlijk horen we die invloed niet in de muziek van the Charlatans. De invloed van een band als The Prisoners is dan weer veel duidelijker.
(Verrast) The Prisoners… Inderdaad. Hoe ken je hen? Toen ik helemaal into New Order was, draaide ik hun werk inderdaad grijs. Weet je, als ik nu na al die jaren opnieuw naar hun platen zou luisteren, zou ik misschien tot de vaststelling komen dat ik hen nog steeds een beetje kopieer. Via de bands van het Creation label begon ik naar The Prisoners te luisteren. Via hen ontdekte ik dan weer The Small Faces en veel psychedelische muziek. Geen idee waar het stopt. (lacht)

Jullie speelden Lucifer Sam van Pink Floyd tijdens de soundcheck. Coveren jullie dat nummer vaak tijdens optredens?
Nee, vanavond is eigenlijk de eerste keer. Een radiozender had ons gevraagd om een nieuw en een oud Charlatans nummer te spelen en een cover. Toen ik pas met The Charlatans begon te spelen - zo'n twintig jaar geleden - speelden we tijdens de repetities I Wanna Be Your Dog van The Stooges, LA Woman van The Doors en Lucifer Sam van Pink Floyd.

Hoe sta je ten opzichte van de hedendaagse Britse popscene, zijn er bands waar je van houdt?
Ik hou contact met zoveel mogelijk bands. Er zijn twee nieuwe bands waar ik echt dol op ben. De eerste is Hatcham Social. Ik had het geluk om één van hun singles te mogen producen. Met de tweede band Electricity in our Homes ben ik ook erg goed bevriend geworden. Ik kan hen ten stelligste aanbevelen.

Wat is de vreemdste plek waar jullie ooit opgetreden hebben in al die jaren?
Mexico City. Daar hadden de meisjes, de groupies van de band, bodyguards nodig en niet de band zelf. Veel van hen waren Amerikaans en blijkbaar worden Amerikaanse vrouwen vaak ontvoerd in Mexico.

The Charlatans draaien nu al even mee. Heb je tips voor jonge beginnende bands?
Ja, laat je door niets of niemand afleiden van je passie voor muziek. Dat is het belangrijkste. Je komt onderweg zoveel onbenulligs tegen dat je soms de muziek uit het oog verliest. Ik heb me vaak laten afleiden. Zonder de muziek, datgene waar ik echt van hou, zou ik er gewoon niet meer zijn.

November 8, 2008
Lene Hardy