Supercharger Niks gaat boven optreden

Niks gaat boven optreden

Je kent ze wel, die bands die vol overgave de zaal - of nog beter een festival - platspelen. De Deense rockformatie Supercharger is er zo een. In eigen land leiden ze nog een vrij anoniem bestaan. Maar over de grens, waar ze onder meer met land- en soortgenoten D.A.D. Op tournee zijn geweest, lijkt een definitieve doorbraak nabij voor deze heren.



Onlangs verscheen het derde studioalbum 'Broken Hearts And Fallaparts' waarop pure adrenaline is omgezet in een serie stevige krakers, die vaak ook nog eens uitnodigen tot lekker meezingen. Voor deze op het internationale publiek worden uitgeprobeerd vonden we zanger Mikkel Neperus bereid een aantal brandende vragen te beantwoorden. Er kwam een mooi verhaal uit over een band met zelfvertrouwen, die probeert door alle hokjes heen te breken en van ieder concert een feest te maken.

'Broken Hearts And Fallaparts' klinkt als een mooi voorbeeld van het soort basic rock-'n-roll, dat we niet elke dag meer horen. Heb je het gevoel dat jullie hard moeten strijden om dit soort muziek onder de aandacht te brengen in een wereld waar indierock en metalcore domineren?
Mikkel Neperus: Ja en Nee. Het is sowieso een harde strijd, ongeacht wat voor muziek je maakt. Wij lijken net overal tussenin te zitten. We zijn niet hard genoeg om onder metal geklasseerd te worden (wat we trouwens ook niet willen) en aan de andere kant zijn we dan weer te hard om met de meer klassieke rock mee te kunnen. Maar momenteel lijkt het dat mensen onze sound aan het oppikken zijn. En dat voelt fantastisch.

Was het een moeilijk album te schrijven na al dat touren?
Niet echt. Touren maakt een band sterker. Daar onstaan de goeie ideeën voor nummers. En we hebben een soort forum waarop we die ideeën met elkaar delen. Dan hebben we ook de tijd om riffs en melodieën helemaal uit te werken zonder enige druk. De moeilijke taak bestaat erin om in de studio streng te moeten selecteren, "kill a lot of darlings" zeg maar.

Hebben jullie net zo veel plezier in de studio als op het podium?
Absoluut niet! Natuurlijk geeft het een kick als je een nummer in de studio afrondt en dat er beter uitkomt dan je had verwacht. Maar niks gaat boven optreden. Dat is waar we voor leven. Daar kunnen we het contact maken met hen, die voor ons helemaal naar dat concert zijn gekomen. We zijn ook een stel energieke jongens, die alles geven op het podium. Dat maakt ook dat we overkomen alsof we ons laatste concert ooit aan het spelen zijn.

In hoeverre is Denemarken een rock-'n-rollland vandaag?
Tja, het land van King Diamond die naar Texas is verhuisd omdat hij er schoon genoeg van had: het land was hem gewoon niet satanisch genoeg... Nee, serieus, Denemarken is vrij conservatief als het gaat om rock. Of misschien moet ik zeggen: men staat er niet voor open. De hele cultuur rond rockmuziek is niks vergeleken met wat ze hebben in bijvoorbeeld Zweden en Duitsland. Maar uiteraard werken wij eraan om van Denemarken het rockepicentrum van de wereld te maken (lacht).

Er is best veel steel guitar te horen op dit album. Hebben jullie ook een bijzondere band met Amerikaanse southern rock?
Ik weet niet of we er echt een speciale band mee hebben, maar in ieder geval zijn we wel flink geïnspireerd door blues en country. Daardoor is dat southern, bluesy geluid deel gaan uitmaken van onze stijl.

Wie zijn de meiden die zingen op het nummer Suzi The Uzi?
Dat zijn Cille Marie van de Deense meidenband Taras, en Marie Berg van de band Patjanka. En ja, ze zijn zo hot als ze klinken (lacht).

Je zei eens dat Supercharger niet de gelukkigste naam was om te kiezen voor de band. Waarom was dat?
Na een tijdje werd duidelijk dat het niet de beste naam voor de band was. Er blijken iets van twaalf andere bands te zijn met die naam. En het ziet ernaar uit dat ook zij het internet hebben ontdekt om zich te promoten. Daarnaast is Supercharger ook de naam van een auto-onderdeel dat een miljoen Ford Mustangs over de hele wereld harder laat rijden. Je hebt geen idee hoeveel filmpjes en documentaires daarover zijn gemaakt. En dat betekent dat we in zoekresultaten helemaal verbleken tussen dat spul van brandstof- en paardenkrachtfanaten.

Hebben jullie er ooit aan gedacht van naam te veranderen?
We kunnen ons niet veroorloven de hele merchandising te veranderen. Dus moeten we ervoor zorgen dat we de wereld veroveren zodat wij het eerste zijn dat mensen zien als ze hun laptop openen.

Je schijnt veel naar metal te luisteren. Op 'Broken Hearts And Fallaparts' is dat soms ook wel terug te horen, zoals in de break van Get What You Deserve. Is dat een blijvende inspiratie?
Jawel, veel van de energie die doorgaans in metalzang zit heb ik geadopteerd. Ik kan niet ontkennen dat ik veel van die muziek in mijn hart draag, al blijft mijn grootste muzikale inspiratie toch de classic rock.

Kun je een paar van je favoriete metalbands noemen.?
At The Gates ('Slaughter Of The Soul'), Machine Head ('Burn My Eyes'), Entomed ('Wolverine Blues'), Sepultura ('Arise' en 'Chaos A.D.'), alles van Pantera en nog veel meer.

Hoe veel dagen had je last van je keel na die laatste schreeuw in From The Gutter?
(lacht) Ik was er dagenlang ziek van... Nee, mijn stem is in topconditie. Ik herinner me nog wel de eerste tijd met Supercharger. Toen kon ik wel eens een paar dagen niet spreken. Maar veel oefenen en een goeie warming-up zijn de sleutels om ertegen te kunnen.

Wat is het volgende doel voor Supercharger?
Ons hoofddoel is het zo ver mogelijk te schoppen met dit album. We hebben een sterk team en een aantal solide, nieuwe nummers, die we graag live willen brengen. Bij wijze van spreken kan alleen de dood ons stoppen, maar we hopen dat dat niet gebeurt. Wacht, even afkloppen.


March 13, 2014
Tino Fella