Stereolab Drumloops, experimenten en arrangementen

Drumloops, experimenten en arrangementen
Ze hebben al veel watertjes doorzwommen, overleefden heel wat bandledenwissels en kwamen ook het overlijden van zangeres en gitarist Mary Hansen te boven. Ook de vele labels, gaande van post-rock over lounge en krautrock, deden hen niet afschrikken om aan het ondertussen negende studioalbum te beginnen. De vele compilaties en ep’s laten we gemakshalve dan nog achterwege. Twee van die leden die ze niet klein krijgen zijn Tim Gane en Laetitia Sadier. Wij aasden op een gesprek.


Zijn jullie tevreden met het album nu het klaar is?
 
Tim Gane: Wel, eigenlijk hebben we alles afgemixt in december van vorig jaar. Het was de bedoeling dat de plaat ging uitkomen in april en op het einde hebben we ons nog moeten haasten omdat we tijd tekort hadden. Het is wel een document of een rapport van wat we doen. Als je een plaat maakt dan leidt dat vaak tot frustraties en het is belangrijk dat je die elementen in de muziek houdt. Het was zeker niet zo dat ik op het einde dacht dat dit onze meest fantastische plaat zou zijn. Dat denk ik nooit. Ik vind het veel interessanter dat ik het gedaan heb en hoe ik het gedaan heb en wat de ideeën erachter waren. Je zal mij nooit horen zeggen dat ik een briljant album heb gemaakt. Het is gewoon wat het geworden is.
 
Kan je eigenlijk ooit een einde breien aan iets dat altijd blijft evolueren?
 
Tim Gane: Je moet er op een dag mee stoppen. Anders zou je het ook nooit kunnen vastleggen. Je moet het proces dan maar stopzetten. Dat zorgt dan weer voor een tijdsdruk die op zich weer voor interessante evoluties kan zorgen. We beginnen eigenlijk nooit met het schrijven van songs. In het begin zijn er alleen maar een paar akkoorden, een paar woorden en een melodie.
Laetitia Sadier: (onderbreekt)Dat heet ‘song writing’.
Tim: Ja maar we weten nog niet waar we naartoe gaan. Toch niet zoals iemand op een piano of gitaar al een beeld kan hebben van de structuur van het nummer dat hij gaat componeren.
Laetitia: Eigenlijk telde dit album eenendertig nummers, maar toen zijn ze in alfabetische volgorde die nummers gaan mixen en kon de rest er niet meer bij. Voor mij telt dit album dus nog altijd eenendertig nummers. Ze zijn nu eenmaal deel geweest van dat proces. En die nummers zullen nog wel uitkomen, als single of op een minialbum. Dat zien we nog wel. Op die manier behouden we ook de continuïteit.
 
En ondertussen kan je de overige nummers nog bijwerken.
 
Tim: Ze zijn eigenlijk zo goed als klaar. Ik heb er vandaag nog eentje afgemixt. Ik werk nog graag aan kleine stukjes. Een album is voor mij een cirkel die je moet rond maken en dat moet je proberen te controleren. Je wilt weten waar het allemaal toe leidt en dan begin je te puzzelen met die stukjes muziek omdat dat ene stukje niet goed klinkt, maar het einde van dat andere stukje dan weer wel. En zo gaat het maar door tot op het moment dat je opmerkt dat het niet méér kan worden. Daar houdt het dan op.
 
Ik las dat je aan dit album bent begonnen met enkele drumloops. Is dat de normale manier van werken?
 
Laetitia: It’s a crazy way of working!
Tim: (lacht) Ja, ik wou de normale manier van opnemen omzeilen. Eigenlijk was ik bezig met de opnames van een soundtrack en ik had te weinig tijd om ideeën te sprokkelen voor ons nieuwe album. Ik had wel twee of drie dingen in gedachten maar de rest waren eigenlijk kleine loops. Onze drummer zou die loops inspelen maar was zijn studio aan het bouwen in Londen en verder was er niemand van ons die kon drummen. Dus hebben we dat maar met een synthesizer gedaan. Daarna heb ik er akkoorden over geschreven en zijn we weer met die drumloops beginnen experimenteren door ze te versnellen, te vertragen en door ze in stukken te hakken. We wilden weten op welke manier ze zo de akkoorden zouden beïnvloeden. Toen we tevreden waren van dat resultaat, hebben we ze ingespeeld met vibrafoon en piano. Twee instrumenten overigens die we niet zo vaak gebruiken. Met akkoorden, melodieën en ritmes kan je zoveel verschillende richtingen uit. Lees er maar eens een paar Beatles boeken op na. Of die documentaire over de Rolling Stones. Aan Sympathy For The Devil zijn bijvoorbeeld zoveel verschillende versies vooraf gegaan. Voor ons was dat heel interessant omdat het mogelijkheden openhield. Ik begin niet graag aan een volledig uitgewerkt concept. Er was een nummer waarvan ik wist dat ik er graag strijkers op had. Meer niet. Ook als je live speelt en je improviseert, bestaat er niet zoiets als wrong or right. Het kan altijd kloppen.
 
Wanneer begonnen jullie dan aan de vocalen te denken?
 
Laetitia: Die kwamen zelfs nadat de arrangementen voor de strijkers klaar waren.
Tim: Dit keer kwamen ze er inderdaad pas vrij laat in. Normaal loopt alles wel tegelijk op meerdere sporen, maar deze keer had ik al wat vooropnames op computer gemaakt van piano en gitaar.
 
Het allereerste nummer van het nieuwe album dat op jullie MySpace te horen was, was Three Women. Waarom kozen jullie daarvoor?
 
Laetitia: Ik heb die gekozen. Het is mijn favoriete nummer (lacht schuchter). Ik hou enorm van de arrangementen. En dan mag ook Neon Beanbag er nog op van mij.
Tim: Voor ons is dit nog een beetje een nieuwe manier van promoten. Wij zien die nummers op MySpace als teasers. Vroeger brachten we 7” of 10” singles uit met verschillende versies van songs, als het maar exclusief was. Nu willen ze een nummer kunnen streamen. Ik blijf het toch maar een dom idee vinden om muziek online te kopen. Je betaalt tien euro voor een paar mp3’s om ze daarna weer te verwijderen want dan heb je zo vierduizend van die digitale nummers op je computer staan en vind je daar nooit nog je weg in.
 
En dan hebben we het nog niet over het artwork gehad.
 
Tim: Ja, een album bestaan uit muziek, de hoes en de titels. Natuurlijk is dat belangrijk. Zo presenteer je uiteindelijk toch je werk. Soms verzin je wel eens een titel die niet mooi klinkt als je hem uitspreekt, maar die wel mooi oogt als hij neergeschreven staat. Die dingen zijn belangrijk. Als er mensen zijn die daar geen belang aan hechten, laat hen maar doen. Maar ik kan niet zonder. Wat ik misschien nog erger vind is dat wij veel tijd spenderen in de studio om alles zo goed mogelijk te doen klinken en dat mensen dan een low quality mp3 downloaden. Maar voor onszelf moeten we het wel zo blijven doen, anders heeft het geen zin meer.
Laetitia: Bij de videoclips zijn we minder betrokken geweest, maar anders proberen we er ons wel mee te bemoeien.
 
Wat is na al die jaren de belangrijkste evolutie voor Stereolab?
 
Laetitia: Het was een lang en traag proces (lacht).
Tim: Dit is wel een heel poppy album geworden, in die zin dat we de lengte van de tracks en de arrangementen meer een popstructuur hebben gegeven. Maar eigenlijk niet meer dan dat.
 
Jullie starten binnenkort met een tour door Europa. Al plannen voor België?
 
Tim: Ja, in november zouden we naar de Ancienne Belgique of de Botanique komen. Altijd een plezier trouwens om hier te spelen. Het publiek is echt geweldig.

November 8, 2008
Koen Van Dijck