Simon Le Ma - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...
Uiteraard konden wij niet zomaar voorbij aan de Week Van De Belgische Muziek. Dus staken wij de koppen bij elkaar en gingen we op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekende of minder bekende Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden?
Op 18 maart komt de tweede single Get Sweaty van zijn nieuwe plaat online en in september verschijnt de gelijknamige plaat. Nog even op de tanden bijten dus en intussen leren hoe de vork aan de steel zit bij Simon Le Ma.
Kan je één nummer in je catalogus aanstippen, waar je heel trots op bent en dat je eigenlijk een beetje miskend vindt, een B-kantje, een geflopte single, een demo, die nooit werd uitgebracht?
Failed The Exam: een bizarre albumtrack die in verschillende muzikale bochten kronkelt en via lofi, dreamy piano-akkoorden tot vreemde jazzy refreinen vervelt om uiteindelijk los te barsten in een epische elektronische rockfinale. Ik weet niet meer wat mij bezielde, toen ik het schreef, maar het blijft nog altijd een schijf, die ik opzet als ik aan het afwassen ben. Aan het einde speel ik steevast en keihard luchtgitaar.
Wat was je vreemdste optreden?
In 2024 speelde ik een solo-optreden in Aalter, in een klein café met slechts een handvol stamgasten van middelbare leeftijd. The boys zaten met de rug naar mij gekeerd, terwijl ik uit alle macht probeerde om hun aandacht te trekken. Gaandeweg kwam er meer volk binnen, waaronder enkele moederkes die gelukkig iets meer interesse toonden. Toen ik aan mijn laatste nummer begon, kwam de cafébaas van achter zijn toog met een gitaar onder de arm om mee te komen “jammen”. Hij deed dat op zeer experimentele wijze met uiterst interessante harmonische keuzes. Jazz, zeker? Je moet het maar doen!
Hoe ben je bij je artiestennaam uitgekomen?
De beste maat van mijn pa, Wald Wouters, gaf mij sinds 2014 vaak gitaarlessen, terwijl ik in ruil tennisles gaf op zijn tennisclub in Keerbergen. Gaandeweg begon ik hem ook demo's te sturen van mijn eerste nummers, waarop hij altijd nuttige feedback gaf via e-mail. In die e-mails sprak hij me op een gegeven moment aan met "Simon Le Ma", omdat hij dat goed klinken vond. De inspiratie daarvoor ben ik vergeten, maar ik vind het wel leuk om dat laagje mysterie te behouden.
Welke Belgische plaat van voor je geboorte had je graag zelf gemaakt willen hebben? Waarom?
Soulsister - 'It Takes Two' (1988). Gewoon echt de meest swingende plaat van Belgische bodem die voor 1996 werd uitgebracht, denk ik. Ijzersterke vocale harmonieën, waanzinnige eightiesgeluidjes en niet te vergeten: occasionele keychanges inbegrepen. Komt dat tegen!
Hebben je een relikwie waar je erg aan gehecht bent (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of concertticket van je eerste of een specifiek optreden, ...)?
Niet echt, wij zijn geen materialisten... (Da's echt een leugen, onze bassist Lou Beeftard is een marginale gearslut. Maar zijn we dat niet allemaal??). We dragen wel alle vijf consequent een seventieszonnebril. Dat is verplicht omdat we Motown-nummers maken en omdat we dan ook vijfentwintig procent beter spelen.