Shy Dog - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...

Uiteraard konden wij niet zomaar aan de Week Van De Belgische Muziek voorbij. Dus staken wij de koppen bij elkaar op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekendere of onbekendere Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden? Ok, hier gaan we dan. Noah Melis mag met zijn alter ego Shy Dog van wal steken.

Kan je één nummer in je catalogus aanstippen waar je heel trots op bent en dat je eigenlijk een beetje miskend vindt? Een B-kantje, een geflopte single, een demo, die nooit werd uitgebracht,...?

Noah Melis: Oiseau van mijn vorig album 'Be Always In Bloom' uit 2020. Het nummer begint met een fragment van een klein kind dat over vogels praat. Ik nam dat fragment toevallig op, in een plantentuin in Parijs. Het nummer is wat onopvallend wanneer je het hele album luistert, maar ik vind het een coole - bijna Lynchiaanse - sfeer hebben.

Wat was je vreemdste optreden ooit?

Het laatste optreden dat we speelden: donderdag 12 maart 2020, één dag voor het album 'Be Always In Bloom' uitkwam. Het was een try-out voor de geplande releaseconcerten in het voorprogramma van het Londense Modern Nature in Trix. We hebben toen nog een hele avond zitten lachen met dat “griepje” dat rondging. Een dag later zat de hele wereld voor maanden in lockdown. Zo zie je maar: geen plaat uitbrengen op vrijdag de dertiende...

Hoe ben je bij je bandnaam uitgekomen? Was dat meteen je keuze? Hoe zit dat precies?

Shy Dog is ontleend van het Amerikaanse Pill Wonder, een groep (of eerder een soloproject) waarvan ik grote fan ben. Hun laatste worp heet 'Shy Dogs' en was erg inspirerend voor mijn eigen songwritingproces. In diezelfde periode adopteerde ik net een erg bange (of verlegen) hond. Toen ik enkele nummers bijeengepend had, was het dus logisch om die naam op het project te plakken.

Welke Belgische plaat van voor je geboorte had je graag zelf gemaakt willen hebben? Waarom?

'Onze Danses Pour Combattre La Migraine' van Aksak Maboul. Een heel uiteenlopende en speelse plaat, springend van genre naar genre. Ik vind het altijd leuk als albums alle grenzen opzoeken, iets waar ik zelf misschien te verlegen voor ben. Dit album doet me ook een beetje denken aan één van mijn favoriete componisten: François De Roubaix.

Heb je een relikwie waar je erg aan gehecht bent (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of concertticket van je eerste of een specifiek optreden, ...)?

Vroeger had ik een slangenbezweerdersfluit (oftewel een pungi). Ik kon dat ding voor geen meter bespelen. Of toch niet op de manier dat het bespeeld hoort te worden. Maar toch kreeg ik er ongelofelijke klanken uit, die vaak gebruikt werden in opnames. Jammer genoeg is mijn toenmalige vriendin per ongeluk op dat ding gaan staan en nu komt er geen geluid meer uit.

Verder heb ik confetti ingekaderd, die ik bijeenraapte, toen ik The Flaming Lips voor de eerste keer zag optreden.

Beide hangen in mijn homestudio aan de muur.

In mei brengt Shy Dog een nieuw album uit met als titel 'Classic Rock Bottom Move' op Rotkat Records. Hier liees je daar al meer over en kan je de single Blue Stain beluisteren. Ook The Bell Tolls zal op dat album staan.

De foto hierboven werd genomen in de repetitieruimte van Shy Dog.