S├ębastien Tellier Seks is de oorzaak van alles

Seks is de oorzaak van alles
Air vroeg hem om in hun voorprogramma te spelen en een plaat uit te brengen op hun Record Makers label, en daarna ging de bal vanzelf aan het rollen. Ondertussen werkte Sébastien Tellier al samen met onder andere SebastiAn en Mr. Oizo, werd zijn muziek gebruikt in 'Lost In Translation' van Sofia Coppola en maakte hij de soundtrack voor de film 'Narco'. Zijn derde album ‘Sexuality’ kan zijn carrière alleen nog maar versterken.


Voor ons was het album een echte verrassing. We hadden niet zo’n poppy album verwacht. Waren wij de enige die op een fout spoor zaten? Hoe waren de meeste reacties?
Ja, je hebt gelijk. Dit album is meer pop dan al de rest wat ik al gemaakt heb, maar tegelijkertijd is het ook geen echte pop. Er zitten geen refreinen in, de nummers zijn lang en beantwoorden op die manier niet aan het radio format waar het bij popmuziek altijd om draait. Het smaakt wel erg naar pop. En het is ook een heel seksueel album. Seksualiteit is voor mij de oorzaak van alles, maar het is ook gesofistikeerd en voor mij is dit album dan ook heel gesofistikeerd. Laten we zeggen dat het commerciële pop is, maar dan gemaakt op een artistieke manier.
 
Je zegt zelf al dat het een seksueel album is, dat bewijst ook de titel. Waarom wou je daar een album rond maken?
Op een album wil ik altijd over belangrijke dingen praten. Mijn eerste album ging vooral over ‘de familie’. En als je aan een familie denkt, dan denk je ook al snel aan structuren, aan een gemeenschap en dus kom je zo snel bij politiek terecht. Dus ging het album eigenlijk meer over politiek. Nu heb ik ontdekt dat seks de wereld doet draaien. Er is geen leven zonder. Seks is ook altijd afhankelijk van de tijdsgeest. Op die manier heb ik toch een heel relevant onderwerp gekozen voor mijn album.
 
En de liefde dan?
Als ik over seksualiteit spreek, dan ook meteen over liefde. Dat heb ik niet meteen uitgelegd op de cd, maar ik spreek hier niet over prostitutie en sekstoerisme. Het gaat om seks zoals een verliefd koppel dat ervaart. Het gaat mij om waarden als tederheid, zachtheid, vriendelijkheid.
 
Funk en R&B hebben altijd een seksuele connotatie gehad. Wat is jouw favoriete stijl om op te vrijen? Behalve je eigen album dan.
Zeker niet op mijn eigen plaat (lacht). Ik hou tegenwoordig meer van het geluid van de natuur (lacht heimelijk), maar daarvoor luisterde ik als ik verliefd was vaak naar 'Appetite For Destructions' van Guns N' Roses.
 
Op ‘Sexuality’ staan veel vocale nummers en toch koos je als eerste single voor het instrumentale Sexual Sportswear.
Ik koos Sexual Sportswear net omdát het een instrumentaal nummer is. Eigenlijk is het geen single hoor, eerder een aperitiefje, een voorsmaakje of teaser van het album. Op die manier kan je het album ‘induiken’. Het is voor mij ook het nummer dat het album helemaal vat. Bij het spelen van Sexual Sportswear zie ik mijn fantasieën voor mijn ogen. Ik ben gek op sportkleren, die spannende broekjes en truitjes. Het verlangen dat die bij mij opwekken, dat is de oorsprong van alle leven en van de wereld. Het is dat wat belangrijk is. Voor mij zijn sport en beweging de muziek, woorden zijn het denken. Daarom is het ook een sportief nummer, er zitten geen woorden in (lacht).
 
Wij horen in het album verschillende invloeden: van disco tot chanson en vaak klinkt er ook iets heel kitscherig in door.
Juist. Ik vertrek graag van een basis die niet erg… nobel is. Daarom gebruik ik kitscherige elementen. Kijk bijvoorbeeld naar de videoclip van 'Thriller' van Michael Jackson. Heerlijk toch!
 
Guy-Manuel De Homem-Christo, de helft van Daft Punk zeg maar, was jouw producer. Jullie kennen elkaar goed, veronderstel ik. Waarom heb je voor hem gekozen?
Ik wou dat ‘Sexuality’ niet alleen door mij gemaakt zou zijn, maar door een koppel. Om zo toch de geest van het scheppen van iets nieuws te verkrijgen. Ik zocht eigenlijk een vrouw, maar de meeste producers denken te veel met hun hoofd. Guy-Manuel denkt niet met z’n hoofd, maar met z’n bekken! Hij begreep meteen dat het erom ging de mensen aan het bewegen te brengen. Ik heb alles bedacht, gecomponeerd, geschreven en gezongen en toen ik de studio in trok had ik het gevoel dat ik op vakantie ging met de wagen. En de chauffeur was Guy-Manuel en ik moest hem enkel zeggen: "hier een beetje naar rechts, nu wat naar links en rechtdoor"! Met hem werken is echt super. Hij heeft een goed karakter en kent zijn stiel.[pagebreak]
 
Als we het over Guy-Manuel hebben, dan spreken we ook over Daft Punk. Je hebt ook samengewerkt met Mr. Oizo en SebastiAn, allemaal namen die verbonden zijn met het Ed Banger label. Sta jij dicht bij die scène?
Het zijn sowieso allemaal mensen die ik in het dagelijkse leven vaak tegen kom. En wat Ed Banger betreft, zij brengen op muzikaal vlak het beste wat muzikaal Frankrijk op dit moment te bieden heeft. Ik heb SebastiAn als eerste gevraagd een remix te maken van Sexual Sportswear en zijn muziek verschilt misschien wel hard van wat ik doe, maar ik hou er wel van.
 
Je bent ook een grote fan van Gainsbourg?
Ja, een héél héél héél grote fan. Gainsbourg was een genie. Zonder het zelf te willen, heb ik een aantal dingen van hem overgenomen. Ik hou ook enorm van clubs en ik zie er wat verwaarloosd uit, maar daar stopt het wel. Ik zit in de lichtere poëzie, hij hield van realisme en politiek. Hij zong met een diepe, zware stem, ik zing veel meer melodisch.
 
Een tijdje geleden werd Radiohead ervan beschuldigd plagiaat te hebben gepleegd op La Ritonelle, een nummer van jou. Wat vond je daarvan?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik The Reckoner (van Radiohead) nog nooit heb gehoord, maar men heeft mij toen gezegd dat er inderdaad sterke gelijkenissen waren. Ik kan daar alleen maar op zeggen dat ik heel blij zou zijn als een groep als Radiohead geïnspireerd wordt door mijn muziek. Later zei iemand mij dat The Reckoner niet het beste nummer van Radiohead is, dus was ik weer snel teleurgesteld (lacht).
 
Je speelt momenteel veel concerten, zowel in concertzalen als in discotheken. Een heel uiteenlopend publiek dus.
Ja, en dat is nu net zo leuk aan deze tournee. Er komen ook telkens mensen met andere verwachtingen en dat houdt je alert. Ik speel wel niet zo graag in rockzalen want de sfeer is daar te agressief voor een seksueel album als het mijne.

November 8, 2008
Koen Van Dijck