Robyn 'Op een podium voel ik mij volledig thuis'

'Op een podium voel ik mij volledig thuis'
Robin Miriam Carlsson, beter gekend als Robyn, is een Zweedse popsinger-songwriter. In de jaren negentig scoorde ze grote hits als Show Me Love en Do You Know (What It Takes). Sinds 2005 is ze eigenares van haar eigen record label Konichiwa Records. Daar kan ze al haar creatieve ideeën optimaal uitwerken. Haar eigen label opstarten was een grote stap voorwaarts in haar carrière. Vorig jaar maakte ze een internationale comeback met het nummer With Every Heartbeat. Ook het album ‘Robyn’ kende na twee jaar meer succes dan ooit. Wij hadden een gezellig gesprek met haar tijdens Humo’s Pop Poll.

Dit jaar heb je hier in België in de Ancienne Belgique opgetreden, was het een leuk concert?
Robyn: Het was een heel goed optreden met een fijn publiek! Ik ben grotere locaties gewend, maar er heerste een gezellige sfeer. Ik heb er echt van genoten.
 
Dat was te merken wanneer je ons Belgisch publiek ‘cute’ noemde.
Dat heb ik inderdaad gezegd, maar dat zeg ik altijd. (lacht)
 
Je bent bij ons en eigenlijk over de hele wereld bekender geworden door jouw song Heartbeat. Is er sindsdien veel veranderd in jouw carrière?
Ja. Sinds mijn zestien jaar neem ik albums op in Zweden en ik breng ze daar ook uit. Mijn eerste album had niet alleen in Zweden succes, maar ook in Amerika. Nadien heb ik gedurende tien jaar enkel in Zweden gewerkt. Ik voelde toen dat ik daar niet op de juiste plaats zat. Ik kon niet creatief genoeg zijn. Ik heb dan beslist om mijn eigen label op te richten, zodat ik al mijn ideeën op mijn eigen manier kon uitwerken. De song Heartbeat had meteen succes in Groot-Brittannië, zelfs heel het album ‘Robyn’ werd er goed ontvangen. Ook in Nederland deed ik het goed. Heartbeat is dus een belangrijke song geweest om door te breken, maar het feit dat ik mijn eigen record label heb opgestart, heeft veel meer veranderd in mijn carrière. Ik kan nu echt doen wat ik wil.
 
Nu we het toch over hartkloppingen hebben. Waarom gaan alle nummers op ‘Robyn’ op één of andere manier over de puberale liefde?    Waarom niet? (lacht) In de songs zitten inderdaad al mijn gevoelens die ik ervaren heb op mijn vijftiende of zestiende. Er zijn duizenden manieren om over de liefde te schrijven, maar alles draait om de wijze waarop jij het als persoon schrijft. Je kan een nummer schrijven over een relatie, maar dat betekent niet dat het hele nummer enkel over die ene relatie gaat. Snap je? Je kan niet alleen jouw gevoelens in dat nummer leggen, maar ook jouw persoonlijkheid. Je kan praten over jouw karakter en jouw blik op het leven. Dat kan allemaal in die ene song.
 
Kunnen we dan veel van jouw persoonlijkheid in je songs terugvinden?
Inderdaad!
 
Dan kunnen we eerst en vooral constateren dat jij een heel energiek persoon bent. Er zit namelijk heel veel power in jouw nummers.
Ja, ik denk dat ik zeker en vast een energieke en sterke persoonlijkheid heb. Ik ben heel koppig: als ik een idee heb, hou ik mij onmiddellijk een beeld voor van de manier waarop ik dat idee wil uitvoeren. Het moet dan ook echt zo gebeuren. Als mij dat niet lukt, voel ik mij verveeld. Als ik mijn doel wel bereik, geeft dat een soort van voldoening.
 
Op het einde van het album vinden we enkele ballades terug, zij verwoorden de zachtere kant van Robyn. Heb je die nummers met opzet op het einde geplaatst?
Ja, misschien wel. Het album ontwikkelde zich volop tijdens het opnameproces. Eigenlijk wilde ik bij al mijn albums tot nu toe heel breed gaan en allerlei dingen proberen. Bij ‘Robyn’ wilde ik het beperkt houden. Er moest meer samenhang zijn op het vlak van stijl. Ik wilde me meer focussen op één bepaald genre, het moest strak zitten. Het mocht zeker en vast geen eclectisch album worden. Ik ben daar helemaal niet in geslaagd, want de stijl van Robyn is even uitgebreid als die van al mijn andere platen. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar, denk ik. Daarnaast hou ik ook erg van contrasten. Muziek is altijd één van de plaatsen geweest waar ik over banale alledaagse situaties kan praten, maar op een eigen pretentieuze manier. Je kan over het leven praten zonder met de vinger naar iemand te wijzen en over te komen als een leerkracht. Langs de ene kant wil ik heel persoonlijke muziek maken, maar langs de andere kant wil ik ook mezelf op een afstand houden en gewoon popmuziek maken zonder al te serieus te zijn. Snap je?[pagebreak]
 
Jazeker. Wat betekent muziek eigenlijk in jouw leven?
Het voelt alsof muziek constant aanwezig is in mijn leven. Zowel op fysiek als op mentaal vlak neemt het veel van mijn tijd in beslag. Muziek maakt ook een groot deel uit van de manier waarop ik naar de wereld kijk. Ik besteed het grootste deel van mijn tijd aan het maken van muziek. Wanneer ik even niet musiceer, luister ik naar muziek of ben ik gewoon een muzikaal persoon. Ik denk er zelfs niet bij na, zo vaak is het aanwezig in mijn leven. Het is een soort van gewoonte, iets wat ik heel graag doe.
 
Klopt het dat je geïnspireerd bent door The Knife? Je hebt één song samen met het duo geproducet en zij hebben net als jij een eigen record label.
Inderdaad, het zijn twee inspirerende mensen. Ze zijn aangenaam en slim tegelijkertijd. Maar het idee om mijn eigen record label te starten zat al lang in mijn hoofd te borrelen voor ik met hen begon samen te werken. Door hen heb ik gezien hoe alles in zijn werk gaat, maar ik wilde het allemaal op mijn eigen manier verwezenlijken. Ik begon er zelf over na te denken. Tijdens onze samenwerking zag ik hoe zij erin slaagden om alles zelf te financieren, “it was like a kick in the ass”. Zij hebben mij aangemoedigd om verder te gaan met mijn idee en het volledig uit te werken.
 
Je wil alles op je eigen manier doen. Is er iets mis met artiesten als Rihanna of Britney Spears die zich door hun producers laten beïnvloeden en niet volledig zichzelf zijn in hun muziek?
Daar is helemaal niets mis mee. Soms is het moeilijk voor mensen om uit te zoeken wat ze nu eigenlijk willen bereiken met hun muziek. Dan is het makkelijker om je te focussen op één album of één soort muziek. Als je jong bent, zie je nog niet dat muziek een deel van jouw persoonlijkheid uitmaakt. Als je vijftien of zeventien jaar bent, is het veel makkelijker om je te laten ompraten. Je bent op zoek naar wie je bent, daardoor ben je heel onzeker. Er zijn trouwens veel artiesten die hun eigen songs niet zelf schrijven en heel erg gerespecteerd worden omdat ze goede performers zijn. Langs de andere kant heb je ook dergelijke artiesten die geobsedeerd zijn door de lifestyle van de sterrenwereld en de hysterische media-aandacht die daarbij hoort. Dat is iets waar ik een probleem mee heb. Veel bekende mensen willen bij dat wereldje horen. Ik vind dat allemaal heel vreemd. Ik wil daar nooit bijhoren. Maar iedereen is vrij om te doen wat hij of zij wil.
 
Jouw ouders waren ook twee artistieke personen, heeft dat een invloed gehad op jou als creatief persoon?
Ja, zij hebben mij zeker en vast beïnvloed. Maar ik weet niet goed op welke manier, dat is onmogelijk te verwoorden. Ik weet niet wie ik zou zijn, als ik mezelf nu niet was. Mijn ouders hadden een theatergezelschap waarmee ze de hele wereld rond reisden. Van mijn zes maanden tot mijn zeven jaar was ik constant met dat gezelschap op de baan. Ik ben dus opgegroeid tussen heel creatieve mensen. Dat heeft zeker een effect op mij gehad. Ik keek naar hen op wanneer ze op dat podium stonden. Als ik zelf op het podium stond, voelde ik me heel comfortabel. Het voelt nu nog steeds aan als een plaats waar ik helemaal thuis ben.
 
Nu, je bent van Zweden afkomstig. Wat is jouw favoriete nummer van ABBA?
ABBA is een geweldige groep. De meeste mensen in Zweden houden van ABBA. De groep maakt een groot deel uit van de moderne muziek die wij hier in Zweden geërfd hebben. Ik zou eigenlijk niet weten wat nu juist mijn favoriete nummer is. Ze hebben zoveel goede nummers. Maar ik denk dat ik een lichte voorkeur heb voor Dancing Queen.
 
Ben jij dan een koningin op de dansvloer?
Euh… Neen! (lacht)
 
Maar je bent wel een meesteres in het spel Tetris.
Dat kan je wel zeggen. Ik heb een record van “two gazillion” op mijn naam staan. Ik speel het spel enorm graag. Ik neem mijn draagbare Playstation altijd en overal met me mee. Zelfs als ik in de studio ben durf ik hem wel eens opzetten. Ik speel Tetris niet alleen als ik mij verveel. Op sommige momenten ben ik gewoon verslaafd aan het spel. 

November 8, 2008
Mieke Meskens