Opeth - 'Ik ben geboren om te touren en te rocken'

Opeth is de laatste twee jaren door heel wat line up-wissels gegaan: in 2006 verliet drummer Martin Lopiz na negen jaar de band wegens gezondheidsproblemen en vorig jaar deed het harde tourleven  Peter Lindgren na zestien jaar opstappen. Hoe stabiel is de line up momenteel? En hoe moeilijk is het om Peter te vervangen op gitaar? Fredrik: Ik had in het begin wat moeite met de songs, het gaat in zekere zin immers om het aanleren van Mikaels type van gitaarspel. Hij schreef het leeuwendeel van alle akkoorden en van de songs. Ik heb heel wat van Mikael geleerd. Hij toonde me hoe ik de riffs moet spelen, zijn techniek, zijn manier van spelen. Maar het was leuk, en nu voel ik me al goed ingeburgerd in de band, na 110 shows samen. Het was bovendien ook goed dat ik meteen in het schrijfproces van de nieuwe plaat betrokken werd. Er is een heel goede chemie tussen de bandleden en muzikaal zit het allemaal goed. Kan je Opeth vergelijken met je voorgaande band, Arch Enemy? Fredrik: Opeth is misschien wat progressiever, de songs zijn veel langer. De manier waarop de riffs gespeeld worden, is ook anders. En Arch Enemy heeft een eerder typisch metalgeluid, terwijl Opeth een originelere sound heeft. Maar ik had een geweldige tijd samen met Arch Enemy, met heel energieke optredens. Bij Opeth hebben we daarentegen een grotere dynamiek met donkerdere songs die contrasteren met kalmere en meer atmosferische stukken. Je bent nu al een tijdje de hort op met Arch Enemy en nu ook met Opeth. Hoe hard is het toeren, zowel voor je lichaam als voor je geest? Fredrik: Toen ik Arch Enemy vervoegde, was het de eerste keer dat ik intensief tourde. Sinds eind 2005 heb ik al vijf Amerikaanse tournees gedaan. Onlangs ben ik, als je Arch Enemy en Opeth naast elkaar legt, inderdaad een lange tijd op de baan geweest. Het is zwaar, maar het is hetgeen waar ik naar streefde sinds ik veertien was. Er komen heel wat opofferingen bij te pas, zeker als je een familie hebt, maar ik kan niets anders: "Born to rock!" [pagebreak] Jullie hebben een nieuw album uitgebracht: ‘Watershed’. Kan je er ons iets over vertellen? Fredrik: Persoonlijk ben ik er heel trots op en ik denk dat het heel geslaagd is. Het is een album dat je helemaal moet uitluisteren van begin tot einde, zeker bij de eerste luisterbeurt. De opnames verliepen heel erg vlot. We hadden ons dan ook uitstekend voorbereid. Er hing een heel relaxte sfeer tijdens de opnames. De plaat lijkt me wat kalmer dan de vorige albums. Fredrik: Sommige nummers zijn heel zwaar, zoals Heir Apparent en The Lotus Eater. Ik denk niet dat we een kalmere richting inslaan voor het volgende album. Ik houd van deze plaat: de nummers verschillen onderling van elkaar. De plaat heeft zijn kalme momenten, maar er zijn ook heel wat donkere stukken. Wanneer we naar de songcredits kijken, zien we dat Mikael alle songs heeft geschreven, behalve Porcelain Heart, dat jullie samen uitgewerkt hebben. Hoe verloopt het schrijfproces bij Opeth? Fredrik: Voor we startten met de repetities, had Mikael van elk nummer een demo gemaakt. Daarop had hij alle instrumenten, van drums tot keyboard, ingespeeld. Elk bandlid kreeg een cd. Dan belde hij me op om bij hem thuis solo’s te komen inspelen. Daar hebben we dus heel wat opgenomen. Is er dan nog veel gewijzigd in vergelijking met de versies op de demo-cd? Fredrik: Muzikaal gezien zit er niet zoveel verschil tussen de nummers op de demo-cd, maar elk bandlid voegt natuurlijk wel zijn eigen ding toe, zoals basfills en gitaar- en keyboardsolo’s. En daarnaast zijn er productiegewijs uiteraard wel grote verschillen. We gebruikten heel wat verschillende types instrumenten op het album, zoals cello, Engelse hoorn, viool en fluit. Op het uiteindelijke album gebruikten we echte instrumenten en geen samples: dat geeft het geheel extra atmosfeer. Wij houden enorm van Coil, het openingsnummer van het album. Apprecieert iedereen in de groep de vrouwelijke vocalen? Mikael lijkt op 'Watershed' ook minder zijn gruntstem te gebruiken dan op het voorgaande album ‘Ghost Reveries’? Fredrik: Ik beschouw Coil eerder als een intro tot de plaat. Meteen erna krijg je Heir Apparent, een typisch metalnummer. En dat geldt ook voor de rest van de plaat. Maar het is een prachtig nummer dat misschien wat lonkt naar Led Zeppelin. We willen zeker geen tweede Evanescence worden. Mikael kreeg het idee om een nummer met vrouwelijke vocalen te doen toen hij Nathalie, de vriendin van de drummer, hoorde zingen. Het past perfect in de song. Om het tweede deel van je vraag te beantwoorden: de songs zijn het logische resultaat van Mikaels schrijfproces. Het komt eruit zoals het eruit komt: dit is de riff die het best past bij dat stuk van het nummer. Het betekent niet noodzakelijk dat er in de toekomst minder growls in zullen zitten. [pagebreak] Opeth was met ‘Watershed’ genomineerd in de categorie 'album van het jaar' voor de ‘Classic Rock Roll Honour Awards’, georganiseerd door het ‘Classic Rock’-magazine uit het Verenigd Koninkrijk, in samenwerking met Marshall. Jullie album moest het opnemen tegen Alice Cooper, Uriah Heep, Def Leppard, Whitesnake, Black Crowes, Joe Bonamassa en Stone Gods. Hoe is het afgelopen en wat denken jullie van de andere bands? Fredrik: Mikael en Mendez zijn naar de uitreiking geweest en Whitesnake heeft gewonnen. Het was wel een eer om met al die grote namen in een selectie te zitten, zeker als enige band die death metal brengt. Peter Green (ex-gitarist van Fleetwood Mac, red.) en Jeff Beck waren daar, net als Joe Bonamassa, die ik een erg goede gitarist vind. Hij vertelde Mikael dat hij vaak naar ‘Watershed’ luistert. Jullie hebben enkele songs gecoverd voor het nieuwe album, bij wijze van bonustracks. Voor welke nummers hebben jullie gekozen? En hebben jullie er 'Opeth-nummers' van gemaakt of bleven jullie trouw aan het origineel? Fredrik: We hebben onder meer Bridge Of Sighs van Robin Trower (ex-Procol Harum gitarist, red.) gedaan, een heel cool en donker bluesnummer. Verder heeft Mikael een gestripte versie gebracht van een nummer van Marie Fredriksson, de zangeres van Roxette. Hij zingt en speelt akoestische gitaar en we hebben er beiden een solo met steel gitaar op ingespeeld. Tenslotte hebben we nog Would van Alice In Chains gecoverd, maar dat heeft de speciale albumversie niet gehaald. Het is nu wel beschikbaar bij de digitale release van Burden. Maar bij alle covers hebben we het origineel min of meer gerespecteerd. We wilden immers nummers brengen die niet in het gebruikelijke Opeth-repertoire passen. Laten we het even hebben over twee andere albums waar reikhalzend naar uitgekeken werd: ‘Death Magnetic’ van Metallica, uitgebracht op 12 september, en ‘Chinese Democracy’ van Guns ’N Roses, uitgebracht op 23 november vorig jaar. Heb je een van die albums al kunnen beluisteren? Fredrik: Ik heb al wat geluisterd naar het Metallica-album en het klinkt stukken beter dan hun vorige. Ik moet het wel nog een paar extra luisterbeurten geven, maar het klinkt wel ok. James Hetfield zingt weer zoals hij vroeger deed. Ik heb gelezen dat ze hun album opgenomen hebben in standaardstemming en dat hij dus weer wat hoger zingt. Ik hou wel van die sound. Dat van Guns ’N Roses heb ik nog niet kunnen beluisteren, maar ik ben het wel van plan. Ik ben er nieuwsgierig naar. Wij verklappen niets. Bedankt voor het interview!

1 februari 2009
David Ardenois