Neon Neon Dour nasleep : Nostalgie en belachelijke synthriedeltjes.

Dour nasleep : Nostalgie en belachelijke synthriedeltjes.

Ondanks de voorafgaande kritiek op de affiche was het Dourfestival meer dan geslaagd. Eén van de smaakmakers op de eerste dag was Neon Neon, het samenwerkingsproject van elektroproducer Boom Bip - Bryan Hollon in het dagelijkse leven – en Super Furry Animalsfrontman Gruff Rhys. Na een moeilijke start draait het optreden uit in een erg geslaagde oefening, vooral dankzij de inbreng van rapper Har Mar Superstar.



Met hun album ‘Stainless Style’ vertelt Neon Neon het levensverhaal van John DeLorean, een geniaal ingenieur gespecialiseerd in wagens. Misschien kent u zijn naam wel uit de ‘Back To The Future’-films: de wagen die wordt gebruikt als teletijdmachine is de DMC-12, ontworpen door John DeLorean. De levensloop van de man is echter niet echt onbesproken. Hij zou betrokken zijn bij allerlei louche zaakjes (frauduleus faillissement, drugstrafiek, …) en ook op persoonlijk vlak vlotte het niet altijd. Hij was vier keer getrouwd en ook daarbuiten had hij een hele resem aanbidsters.

Maar het gaat hem dus om de muziek. Aanvankelijk was het alleen Gruff Rhys voor onze microfoon. Pas later kwam inspirator Bryan Hollon erbij. Een logische openingsvraag leek ons dan ook :

Wat verwachtte je eigenlijk van dit optreden?
Gruff:
Niks eigenlijk. Zowat tien jaar geleden stond ik met Super Furry Animals op dit festival en dat was te gek. Ik keek er naar uit, ook al is het een beetje vreemd om midden in de namiddag te moeten spelen.

Jullie kenden een beetje een trage start maar dan raakte alles op gang.
Gruff: Dat was ook al het geval met alle vorige shows. We spelen de meer melodische liedjesmuziek in het begin van de show en gelukkig was het publiek geduldig genoeg en zat het de hele show uit. Naar het einde toe werd het nog een klein feestje.

Vooral Har Mar Superstar deed meer dan zijn duit in het zakje.
Gruff: Absoluut. Als je op je hoofd kan staan en toch blijven zingen, is het logisch dat het publiek daarop gaat reageren. Eens hij het podium op komt, gaat de show pas echt van start. Iedereen gaat dan uit zijn dak. Eigenlijk is hij van Los Angeles. Daar heeft hij trouwens heel wat projecten lopen.

Was het Boom Bip die met het idee op de proppen kwam?
Gruff:
Hij heeft de plaat samengesteld. Twee jaar geleden hebben we zowat twee weken in de studio gezeten. In die tijd hebben we het grootste deel van de plaat geschreven. Hij speelde me die glossy muziek voor en het was mijn taak om daarbij teksten te schrijven en de juiste invalshoek te kiezen.

Dus het DeLoreanidee was er toen al?
Gruff:
Nee, ik moest teksten verzinnen die bij die muziek pasten. Als ik voor Super Furry Animals schrijf, is dat altijd uitdrukkelijk over mij als mens terwijl ik hiervoor een manier moest vinden om teksten te maken die pasten bij de aard van dit project, die aansloten bij de beats die terugvielen op de jaren tachtig. Ik kwam dan uit bij politieseries en snelle wagens en plotseling was er dan het idee om de hele plaat over het leven van DeLorean te maken.[pagebreak]

Intussen is Bryan Hollon, aka Boom Bip ons komen vervoegen. Hem vroegen we onder andere:

Was het maken van deze plaat nostalgie voor jullie?
Bryan:
Het schrijven van deze muziek had inderdaad heel veel te maken met nostalgie. Zoveel dingen uit onze kindertijd kwamen terug boven. In die mate zelfs dat we ons een beetje schuldig gingen voelen: die belachelijke synthriedeltjes en dergelijke... Maar het paste hier perfect bij. Bovendien waren er zoveel verwijzingen naar andere dingen binnen de popcultuur. Het was schitterend om dat te kunnen doen.

Verwijzen jullie naar groepen uit de tachtiger jaren ?
Bryan:
We waren zeker geinspireerd door een aantal dingen: Cliff Richard, Tears For Fears,…
Gruff: Wat ongemakkelijk voelde, werd wel afgevoerd. Sommige mensen maken uitdagende muziek door bijzonder mooie dingen te gaan maken of door extra veel feedback te gebruiken. Maar vandaag is dat allemaal zo gewoontjes geworden terwijl dit soort extreme glamour evenzeer of zelfs nog meer een uitdaging kan zijn.

Zullen er remixen volgen van deze muziek?
Bryan:
Die zijn er al. Hot Chip heeft een remix voor ons gemaakt. Heartbreak ook en er zullen er nog volgen.

Toen je mensen begon te contacteren, deed je dat dan puur op basis van de muziek die je al klaar had?
Bryan:
Ja, ik maakte materiaal dat erg glossy, synthpop was en ik amuseerde me rot. Alleen paste dat materiaal niet echt binnen de context van Boom Bip. Ik had zo’n twintig ruwe versies van liedjes en ik wilde daar absoluut iets mee doen. Dus contacteerde ik Gruff en hij beet zich vast in die catchy, glimmende songs en toen de samenwerking evolueerde, werd het concept meer en meer duidelijk: deze nummers pasten perfect bij het verhaal van DeLorean. De meer gruizige, hiphopnummers staan voor zijn donkerste momenten en het meer upbeat synthesizerspul vertegenwoordigde zijn meer positieve momenten. Toen dat duidelijk was, hadden we allemaal vakjes waar gasten in pasten. Het leek logisch dat we er voor het grimmige materiaal een rapper (Har Mar Superstar) bij zouden betrekken om het verhaal te vertellen. Het idee krijgt hierdoor meer diepte en wordt zo afgerond.

Kenden jullie elkaar voor Neon Neon?
Gruff:
We hebben al samengewerkt en bepaalde muzikale projecten werden uitgewisseld. Bryan heeft een remix voor Super Furry Animals gemaakt en ik heb een song voor één van zijn albums geschreven. Het werd stilaan tijd dat we eens een heel album zouden afwerken.

Is er een toekomst voor Neon Neon? Komt er nog een plaat?
(Beide heren kijken elkaar vragend aan.)
Gruff: Als er nog een goed idee voor een album komt bovendrijven, zou dat inderdaad best kunnen. Het moet dan wel ver af liggen van het DeLoreanverhaal.
Bryan: Dat hebben we vanaf het begin tot het einde helemaal gedaan.
Gruff: … tenzij we natuurlijk zijn wedervaren in het hiernamaals aanpakken (hilariteit).


November 2, 2013
Patrick Van Gestel