Mauro Pawlowski 'Niemand hoeft me te begrijpen. Dat is perfect zo.'

'Niemand hoeft me te begrijpen. Dat is perfect zo.'
Ergens tussen Limburg en Portugal, tussen zijn ontelbare projecten door, weten we Mauro Pawlowski te strikken voor een ochtendlijke babbel op het Antwerpse Zuid. We komen alles te weten over zijn alter ego’s op De Nachten, over de nieuwe plaat van The Grooms en over waarom zijn muzikanten liever niet met hem repeteren.

Op De Nachten heb je een heel podium tot je beschikking. Je treedt er in zes verschillende gedaantes op. Wat mogen we daarvan verwachten?
Mauro Pawlowski:
Ik ga iets solo doen. Maar daar loopt veel volk rond, dus het is mogelijk dat ik toch op het allerlaatste moment mensen vraag om mee te spelen. Mijn twee neefjes bijvoorbeeld. Die zullen af en toe wel een instrument oppakken. Mijn eerste “gedaante” is dus als mijzelf. (lacht)
En dan is er Possessed Factory, samen met Jef Cuypers en Herman Houbrichts, de drummer van The Grooms en de Hitsville Drunks. Zij doen allebei mijn vormgeving. Met hen doe ik een ode aan John Carpenter, de horrorregisseur. Die maakt zelf ook altijd de muziek voor zijn soundtracks.

Ik ga ook nog met een paar bandjes spelen: The Grooms en de Hitsville Drunks. Met die laatste groep spelen we echte powerpop. Voor mijn bands heb ik een paar muzikanten tot mijn beschikking en dan vraag ik wie goesting heeft. Zoals Pascal Deweze van Sukilove. Hij is heel goed in harmonieën en is fan van The Beatles en The Beach Boys. Met hem werk ik geregeld samen.
Er is ook nog Pawlowski. Dat is een uitgebreide bende. Ook met Pascal en zo. Tenslotte heb ik nog een nieuwe groep: Yes Yes No Yes. Ik weet nog niet wat dat gaat zijn, maar het is in elk geval een nieuwe groep.

Weet je al wie meespeelt?
Euh ja, maar meestal weten die gasten zelf nog niet dat ze gaan meespelen. (lacht) Pascal weet nog maar een paar weken dat hij ook in de Hitsville Drunks zit. Hij zei: “Goed. Je laat maar weten welke nummers we zullen spelen”. De naam van de laatste band heb ik verzonnen op een stil moment toen ik backstage zat met mijn geluidsman. Ik zei “Yes Yes No Yes”. Dat kwam echt vanuit het niets. En Vincent - want dat is zijn naam - was meteen akkoord. Dus had ik een groep die Yes Yes No Yes heet. En daar speel ik dus ook mee op De Nachten.

Hebben we dan alle gedaantes op De Nachten gehad?
Nee, er is nog Chair At The Center Of The Planet, een soort van doomdownerrocktrio samen met Stef (Stephane Misseghers, nvdr), de ritmesectie van dEUS. We hebben maar één lang doomrocknummer in ons repertoire en dat heet ook Chair At The Center Of The Planet zoals de groep. Er was nog iets, maar ik ben al vergeten wat. De mensen van De Nachten hebben me twee à drie maanden geleden gevraagd, maar ondertussen is er van alles veranderd. De berichtgeving klopt dus al niet meer. Het is nu nog drie weken tot De Nachten en er kan nog van alles gebeuren. Uw interview gaat helemaal niet meer kloppen. (lacht)

Veel mensen hebben nog nooit gehoord van Possessed Factory. Is het een nieuw project of een gelegenheidsband?
Nee, eigenlijk heb ik er al twee cd’s mee gemaakt. Maar ik maak dat dan en dan heb ik geen zin om dat aan de mensen te slijten. Ik heb thuis zonder overdrijven nog zeker vijf platen liggen die moeten afgewerkt worden. Maar dat zal waarschijnlijk nooit gebeuren. Ik heb er al aan gedacht om een skelet te geven aan mijn collega-muzikanten. Zij zouden dat helemaal voor mij kunnen opnemen en afwerken. Zij zouden dat trouwens wel zien zitten. Ik heb al gepolst. Het gaat zelfs zover dat groepen waarin ik speel liever hebben dat ik er niet bij ben op de repetitie. Omdat ik te snel tevreden ben. Zonder mij kunnen ze grondiger repeteren.

Je maakt muziek onder enorm veel verschillende namen. Heb je ook een favoriet alter ego?
Nee. Meestal ben ik blij dat ik er vanaf ben na een tijd. Ik heb geen favoriet. Het hangt een beetje van de dag af. Soms is er een optreden geboekt met een van mijn alter ego’s en dan moet ik daar naartoe. Uiteindelijk lukt het dan allemaal wel, maar dan zie ik er wel een beetje tegenop. Dan heb ik geen zin om instrumenten kapot te slaan. Maar het kan niet anders: "hij" of "het" is zo’n type. (lacht)

Veel mensen hielden hun hart vast toen je begon bij dEUS uit schrik dat je niet meer aan je eigen projecten toe zou komen. Houd je nog voldoende tijd over voor bijvoorbeeld je eigen label en zo?
Eigenlijk doe ik nu meer dan ooit. Ik heb heel veel tijd. Bij dEUS moet ik wel fysiek aanwezig zijn. We spelen veel in het buitenland. Maar met hedendaagse technologieën zoals de laptop lukt dat allemaal heel goed. Ik ga weer veel nieuwe dingen uitbrengen binnenkort. Er komt een vinylplaat van mezelf onder de naam Mauro Antonio Pawlowski. Dat is meestal een teken dat het echt persoonlijk is. De plaat bevat veel livestukjes van solo-optredens van me, in alle mogelijke vormen. Ik speel nu ook onder de naam Muaro Powlawski. (lacht) Dat is het plezantste dat er is, namen verzinnen.

Je noemt je Mauro Antonio Pawlowskiplaten je meest persoonlijke werk. Dat verbaast me een beetje, want er zijn heel weinig mensen die iets van bijvoorbeeld ‘Secret Guitar’ begrepen hebben.
Ja, maar dat hoeft ook niet hoor. Misschien ben ik, als ik echt persoonlijk word, een beetje ontoegankelijk en onbegrijpelijk. Niemand hoeft dat te begrijpen. Dat is perfect zo.[pagebreak]

Komt er eigenlijk ook nog een Grooms-plaat?
We hebben die plaat eigenlijk al opgenomen, gemixt en afgewerkt. De plaat is er eigenlijk: de nummers, de arrangementen. Maar ik ben er niet tevreden over. Dus gaan we hem opnieuw opnemen. Het is gek, maar iets moet op een bepaalde manier kloppen. Dat is dan ook weer niet dezelfde manier als gebruikelijk. Soms hoor ik iets en is dat goed opgenomen: alles zit erin. Maar het is niet goed. Dus moet dat opnieuw gebeuren. Een plus een is geen twee in muziek. Het is onlogisch.

Sinds je bij dEUS speelt, heeft Theme From Turnpike een heel ander arrangement. De eerste keer dat we het zagen was op je eerste optreden met dEUS in de AB. Jij begon te schreeuwen en de zaal ging plat achterover. Was dat iets spontaan of is het van in het begin zo gerepeteerd?
Dat was een verzoek van Tom. Hij vond dat we een extra stuk nodig hadden bij Turnpike en dan vroeg hij aan mij om een riff te verzinnen en daarachter te plakken. Zo werk ik meestal bij dEUS: ik verzin een riff en dan vinden we een plaats om die in te lassen.

Je gaat dit voorjaar ook weer op tournee met Geletterde Mensen van 'Behoud De Begeerte'. Dit keer kruip je het podium op met Ramsey Nasr. Gaat het een heel andere voorstelling worden dan die met Christophe Vekeman en Paul Mennes?
Met ons tweeën gaan we het publiek gedurende anderhalf uur vermaken met muziek en literatuur. We gaan samen muziek maken, want Ramsey Nasr zingt ook. Hij heeft een Teirlinckopleiding, is ook acteur. Hij is in veel disciplines thuis. Ik ga ook voorlezen. Ik ben dus nu ook zelf aan het schrijven. De data zijn geboekt, dus ik moet tegen dan iets publiceren. Daar ben ik nu ook mee bezig. Het wordt een heel andere voorstelling dan vorige keer. Toen was ik eerder een muzikaal intermezzo. Nu ben ik echt wel de helft van de voorstelling. Ik speel ook geen nummers uit mijn welgekende repertoire. Ik ga echt andere dingen doen. Wij gaan bijvoorbeeld ook liederen gebaseerd op klassieke dingen brengen. Instrumentale muziek, niet te veel rocksongs. De première is in de KVS in Brussel op 13 december. Je bent altijd welkom.

Wat is je favoriete opkomende bandje van het moment?
Moeilijk. Er zijn alleszins niet veel nieuwe bandjes die ik goed vind. Maar mijn favoriete band van het moment is Wolf Eyes. Die zijn al even bezig, maar ik beschouw ze toch als een nieuwe, jonge band. Ik heb een heel ouderwetse smaak in bands. De jaren zestig en zeventig zijn nog altijd mijn favoriete tijdperk. Ik hou van hardrock.

Noem drie dingen die iedereen moet doen voordat hij sterft.
Je heel goed amuseren, een fantastisch geheim hebben en op zijn minst één iemand een groot plezier gedaan hebben.

Voor de laatste vraag keren we terug naar De Nachten. Ga je zelf ook naar iets kijken?
Ik ga al vroeg beginnen met spelen. Dat doe ik graag. Sommige mensen wachten liever tot een bepaald uur, tot na een andere groep of tot de mensen al een beetje van de wereld zijn. Ik niet. Als het podium vrij is en de deuren zijn open, dan begin ik. Op De Nachten zal dat om zeven of acht uur al zijn. Het heeft geen zin om te wachten tot het publiek er is. Er komt daarna nog vanalles. Wie komt er eigenlijk op De Nachten?

Girls in Hawaii, Sébastien Tellier, Pete Molinari, Julian Barnes…
Ah, Julian Barnes heb ik ooit ontmoet in de Bourla. Daar deed hij een toneelstuk, ook met 'Behoud De Begeerte'. Een heel fijne kerel. Echt een interessant type. Maar ik vrees dat ik echt mijn handen vol ga hebben die vrijdag. Alhoewel…

November 8, 2008
Lene Hardy