Los Campesinos! Paradoxen en conflicten.

Paradoxen en conflicten.
Twee jonge kerels wachten ons op in een hotel in Brussel. Gareth en Tom Los Campesinos!, respectievelijk zanger en gitarist, ogen ontspannen al hebben ze er al een hele dag interviews opzitten. De verwelkoming is hartelijk en als we ook nog vertellen dat we hen in de Botanique aan het werk hebben gezien, is hun enthousiasme moeilijk te stuiten. De recorder wordt dus snel opgediept, waarna de heren met de nodige humor en zelfrelativering hun verhaal doen.

Jullie weten ongetwijfeld dat er op YouTube nog een Los Campesinos circuleren? Maar daar hebben jullie vermoedelijk de naam niet vandaan.
Gareth
: Nee, dat is een Peruviaanse folk band: Los Campesinos del Michuacan.
Tom
: Zij zijn echt. Wij zijn maar namaak (lacht). Het is gewoon toeval. Toen we besloten de naam Los Campesinos! te gebruiken, hebben we wel nagegaan of er nog andere Los Campesinos waren. Deze hadden we ontdekt, maar zij zijn van Peru, dus dachten we …

We voegen er een uitroepteken aan toe?

Gareth
: Ja, dat was voor de zekerheid. Wij komen uit Cardiff en waren ervan overtuigd dat niemand buiten Cardiff ons ooit zou horen. Wat doet het er dan toe als we Los Campesinos! heten. Misschien gaan ze ons nu toch horen.
Tom
: We hebben nooit gedacht dat dat een probleem zou kunnen worden. Nu voelt het wel een beetje vreemd aan.

Jullie zijn met zijn zevenen. Is er een dictator of zijn jullie een democratie?

Gareth
: Sommigen van ons zijn assertiever op bepaalde vlakken.
Tom
: Wat betreft het liedjes schrijven, leg ik me vooral toe op de muziek en doet Gareth de teksten. Maar als we ergens naartoe rijden en iemand moet kaart lezen, dan is Ollie de meest praktische. Ellen and Aleks nemen de blog op het internet voor hun rekening. Iedereen draagt zijn steentje bij op verschillende vlakken.

Maar als het op setlists aankomt of er moet beslist worden welke nummers op een plaat komen.
Is er dan iemand die de ultieme beslissing neemt?
Gareth
: Setlists zijn nog gemakkelijk. Meestal spelen we dezelfde set.

Tom
: Iedereen mag zijn zegje doen, maar bepaalde mensen zijn meer betrokken bij bepaalde zaken dan anderen en wij beiden vinden de muziek erg belangrijk. Iedereen zal natuurlijk wel uitkomen voor zijn mening, hoewel we het over het algemeen vrij snel eens zijn.

Daar wordt niet over geruzied?

Gareth
: Nee, nooit. Er zijn wel kleine dingen waarover gediscussieerd wordt.
Op dit moment wordt bijvoorbeeld een tournee door de UK voorbereid en we moeten een band kiezen die we als voorprogramma gaan meenemen. De andere vijf – hoewel niemand dat ooit echt gezegd heeft – laten het aan Tom en mij over om enkele voorstellen te doen. Tenzij er iemand echt problemen mee heeft, zullen die suggesties toch aanvaard worden.
Tom
: We hebben allemaal zowat dezelfde smaak en zij zijn blij dat wij dergelijke beslissingen op ons nemen.

En wie zal het voorprogramma dan uiteindelijk gaan doen?

Gareth
: Nog geen idee, eigenlijk. Er zijn een boel bands die we zouden kunnen vragen. Er zijn er trouwens enkele bij waar we gek op zijn. Het is zelfs een beetje intimiderend om te bedenken dat dergelijke bands ons voorprogramma zullen gaan doen.
Tom
: Het is inderdaad behoorlijk surreëel. Het zou weinig zin hebben om groepen waarvan wij grote fans zijn, die commercieel eerlijk zijn en succes hebben, te vragen als ons voorprogramma.
Gareth
: Wij zouden graag als  HUN voorprogramma fungeren.

Hoe belangrijk is de interactie tussen man en vrouw als het op de zang aankomt?
Gareth
: Als je welk verslag dan ook over ons leest, zal je zien dat het erg belangrijk is. Je kan wel stellen dat Aleks een prachtige stem heeft, die een welkome afwisseling biedt voor mijn meer agressieve, schreeuwerige manier van zingen. Het is heel goed om een mannelijke en een vrouwelijke stem te hebben om verhalen te vertellen.
Tom
: Het geeft de contrasten weer die erg belangrijk zijn voor de band. Paradoxen en conflicten zijn een belangrijk deel van de groep. Vrolijke, melodieuze muziek wordt aangevuld met boze teksten of opgewekte teksten met donkere muziek. Dat heeft ons altijd aangesproken.  Ik hou wel van dat soort contrasten. De man/vrouw-zang hoort daar ook bij en muzikaal levert dat vaak erg mooie effecten op.

De video’s voor You! Me! Dancing! en You Throw Parties We Throw Knives zijn erg kleurrijk en toch is de inhoud behoorlijk agressief.

Tom
: Dat stemt inderdaad ook weer overeen met de contrasten in onze muziek. De tekst van We Throw Parties bevat verwijzingen naar blow jobs, cocaine, geweld. Ik hou wel van dat contrast. Het is speels, maar heeft ook agressieve elementen in zich. Die video’s sloten daar perfect bij aan vanwege de kleurrijke achtergronden terwijl er toch mensen werden opgeblazen. Er zit trouwens homosex in ook.

Voor The International Tweexcore Underground hebben jullie niet meer gewerkt met animatie. Daar waren jullie zelf de hoofdrolspelers.

Gareth
: Toen de animatievideo’s gemaakt warden, zaten we nog op de universiteit. Toen hadden we toch niet de tijd om een video op te nemen. Toen we aan Tweexcore begonnen, waren we allemaal afgestudeerd en hadden we de mogelijkheid om zelf in de video te spelen. Dat was behoorlijk opwindend.
Tom
: Het was dezelfde regisseur als van de animatievideo’s, maar het was de eerste keer dat hij mensen regisseerde.
[pagebreak]
Hoe heet hij?

Tom
: Ken Wong of ook wel Monkmus.
Gareth
: Hij heeft animatievideo’s gemaakt voor Death Cab For Cutie, Mogwai, … Het was een genoegen om met hem te kunnen werken.

Hoe zit het met de namedropping in Tweexcore?

Gareth
: De tekst voor dat nummer werd geschreven voordat ik dacht dat iemand dat nummer ooit te horen zou krijgen. Het ontbreekt dat nummer volledig aan zelfbewustzijn. Dat is nodig voor het verhaal dat draait rond de vriendschap tussen twee verschillende karakters die van verschillende soorten muziek houden. Ze leven in een cultureel gezien trieste tijd en ondanks het feit dat ze niet van dezelfde muziek houden, vinden ze toch troost in elkaar omdat ze beiden iets hebben waar ze van houden: hun interesses. Dat schept een band ondanks het feit dat hun interesses niet in dezelfde lijn liggen. Onlangs zei Tom nog “Je kan onze invloeden van onze t-shirts aflezen.” Dat geldt ook voor de teksten. Daardoor schep je een soort gemeenschappelijk goed. Veel mensen die van muziek houden, houden daarom nog niet van dezelfde muziek als wij. Hopelijk opent dit voor hen een heel nieuwe wereld vol muziek. Ik hou wel van verwijzingen in popcultuur.  Daar bestaat een term voor. Ik kan er even niet opkomen.
Tom
: Dat is inderdaad goed, dat verwijzen en recycleren om zo iets nieuws te creëren. Veel mensen ebben geleidelijk aan weg van hun invloeden en dat is jammer.

Waarom staat Tweexcore trouwens niet op het album?

Tom
: Sonisch leek het niet te passen.
Gareth
: Het werd opgenomen in een andere studio. Het paste gewoon niet.
Tom
: Het opzet was een single. Ik hou trouwens wel van het idee van een op zichzelf staande single. Toen we het album aan het samenstellen waren, paste het inderdaad gewoon niet. We wilden het album zo kort mogelijk houden en er toch alle nummers die erop hoorden op zetten. Dat was één van de eerste songs die afvielen. Het idee van een single uit te geven en het dan niet op het album te zetten spreekt mij wel aan.
Gareth
: We hebben allemaal vertrouwen in deze plaat. Als je het wil horen, kan je het nog altijd te pakken krijgen.

De teksten zijn soms moeilijk te volgen. Kan je bijvoorbeeld uitleggen waarover My Year In Lists gaat?

Gareth
: Het gaat vooral over goede voornemens met nieuwjaar. Er bestaat een bepaald concept van wat een jaar precies inhoudt. Mensen hechten daar zoveel belang aan. Ze maken goede voornemens en vinden dit het moment om hun leven te gaan veranderen. Persoonlijk vind ik dat eerder een uitdrukking van zwakheid. Het is een nummer over verandering, over jezelf voornemen te veranderen. Het is eigenlijk kritiek op het feit dat mensen nieuwjaar gebruiken als een excuus.
Tom
: Waarschijnlijk is het moeilijk te volgen vanwege de manier waarop Gareth zingt. Het is zo’n snel nummer en er zit ook behoorlijk wat slang in.
Gareth
: Juist ja, en dan is er nog mijn Somerset dialect.

Nu je het daar toch over hebt, jullie zijn niet echt Welsh. Jullie komen van heel het land.

Tom
: De groep is Welsh, maar zelf zijn we het niet.

Maar voel je je Welsh? Hoor je dat terug in de muziek en de teksten? Kan je horen dat jullie Welsh zijn?

Gareth
: Omdat Wales een stuk van Engeland is, heb je als Welshman steeds het gevoel een buitenstaander te zijn. Wales is immers “ondergeschikt” aan Engeland. Waarschijnlijk is het zo’n beetje het Luxemburg van de UK. Het is een klein land. In Amerika zijn er nog veel mensen die nooit hebben gehoord van Wales, die zelfs niet weten dat het een land is. Voor hen is het gewoon een deel van Engeland. Het is precies dat gevoel van buitenstaander te zijn waar ik van hou. Er zijn zoveel slechte dingen die in verband staan met Engeland en met de Engelsen dat het heerlijk is te geloven dat wij Welsh zijn.
Tom
: Ze zijn zo’n beetje de underdog, ook muzikaal. Veel muziek waar we een hekel aan hadden was gebaseerd op de post-Libertines sound uit Londen toen wij begonnen. Het was voor onze identiteit dus erg belangrijk dat Cardiff daarbuiten stond.

Wonen jullie er nog?

Tom
: Ja, eigenlijk komen we er niet veel meer omdat we voortdurend aan het toeren zijn, maar het blijft onze basis.

De titels van jullie songs zijn uniek. Toch geen Zappa-fans toevallig?

Gareth
: Nee, ik ken zo geen Frank Zappa-songs. De voornaamste reden om dergelijke titels te gebruiken heeft vooral te maken met het feit dat ik geen muzikale kwaliteiten heb. Ik speel geen instrument en toch wil ik zoveel mogelijk mijn stempel op een nummer drukken. Een liedje met een interessante titel is veel boeiender om naar te luisteren dan een nummer met dezelfde titel als honderden anderen met slechts één woord als titel. Als je dan een setlist bekijkt zal daar iets te lezen vallen, meer dan op een setlist met twaalf nummers met één word als titel.

Waar haal je in godsnaam een titel als This Is How You Spell “HAHAHA, We Destroyed The Hopes and Dreams Of A Generation Of Faux Romantics” vandaan?

Gareth
: Ja, dat is er eentje waar ik gek op ben. Dat liedje heeft die titel omdat ik gewoon geen kortere titel kon bedenken. En gewoon al het feit dat veel mensen het vervelend gaan vinden, dat journalisten die hele titel moeten uitschrijven, maakt het al de moeite waard. Ik hou gewoon van interessante titels en de meeste bands waar ik van hou, hebben interessante songtitels.

Kennen jullie Sufjan Stevens?

Tom
: Ja, hij hanteert hetzelfde soort humor dat ook deel uitmaakt van onze muziek. Zijn songtitels zijn een mondvol, zeker als dat liedje eerder donker van toon is.
Gareth
: Als iemand het over een bepaald nummer heeft en dan zegt “Dat nummer …” en de andere persoon weet na drie woorden al waarover het gaat, dat is het helemaal.
Tom
: Ja, Sufjan Stevens’ songtitels zijn te gek. Hij durft een interludium van zeventien seconden een vreselijk lange titel te geven.

Waaraan geef je de voorkeur: de volgende Sonic Youth of toch underground blijven?

Tom
: Sonic Youth heeft onlangs een overeenkomst gesloten met Starbuck’s (Amerikaanse koffiehuizen die ook muziek verdelen en zelfs uitgeven), hetgeen toch wat vragen doet rijzen.
[pagebreak]
Waarom doet dat ertoe?
Tom
: Starbuck’s?


Is dat “uitverkoop”?

Tom
: Niet echt, het gaat er eerder om waar Starbuck’s zijn koffie haalt.
Gareth
: Als het hun muziek niet compromitteert, is dat niet echt een probleem.
Tom
: Sonic Youth zijn al twintig, vijfentwintig jaar goed bezig.
Ze hebben voortdurend geïnnoveerd. Het zal misschien hun muziek niet compromitteren, maar het is toch iets vreemds om te doen. Waarschijnlijk verdienen ze het wel om veel geld te verdienen, maar toch …

OK, de volgende U2 dan?

In koor
: In dat geval: underground.

Zeker? Jullie zijn nog jong.
De situatie zal veranderen.

Tom
: Ja, absoluut, er zijn zoveel dingen aan U2 waar we een hekel aan hebben.

Zij waren ooit ook underground. Zij zijn net als jullie begonnen.

Tom
: Zeker en hun vroege albums zijn muzikaal goed, maar wat mij betreft hebben ze recent niks innovatiefs of opwindends meer gedaan.
Gareth
: Geen idee hoe het met de leden van U2 zat in het begin.
Alleen, alle bands waar wij van houden, die wij als invloeden beschouwen, zijn underground bands en veel van die bands zijn zelfs minder bekend dan wij nu. Neem nu Huggy Bear. Niemand die die groep kent en dat is jammer, want dat zijn namelijk de bands waar wij naar opkijken.
Tom
: Als het natuurlijk en organisch wordt opgebouwd en uiteindelijk ga je veel geld verdienen met de muziek te maken waar je van houdt, dan is het haast bij toeval dat je succes hebt gekregen. Daar is niks mis mee. Dat kan haast niet verholpen worden.

Kennen jullie Aereogramme? Zij zijn ermee opgehouden omdat ze vonden dat ze niet genoeg loon naar werken kregen. Ze waren niet alleen muzikant. Ze hadden ook vaste jobs. Wat zou je ervan vinden als in de komende tien jaar het success zou wegebben?

Tom
: Geen idee. Over tien jaar ben ik tweeëndertig.

Maar je begrijpt waarom ze ermee zijn opgehouden?

Tom
: Uiteraard, je moet nu eenmaal je brood verdienen en op een bepaald moment moet je voor jezelf beslissen of je je ziel er nog volledig kan inleggen.
Gareth
: Voor mij zou het vooral belangrijk zijn of ik er nog plezier aan zou beleven. Aereogramme was een fantastische band, maar als het niet langer leuk was omwille van die redenen, …
Tom
: Eigenlijk is het onmogelijk om in te schatten. De tijden veranderen. Als wij over tien jaar de indruk hebben dat de muziekindustrie de ziel uit ons lijf heeft gesleurd, dat het tijd wordt dat we wat geld gaan verdienen en dat we ons niets meer aantrekken van ons geweten, dan zou dat inderdaad kunnen gebeuren. Maar op dit moment is dat nog niet zo.
Gareth
: Het moet toch mogelijk zijn om underground of relatief underground te blijven gedurende twintig jaar en toch een carrière op te bouwen. Kijk maar naar David Gedge van The Wedding Present. Zij waren populair en zijn toch consequent gebleven.
Tom
: Ik denk dat he teen probleem wordt zo gauw je zo groot wil worden als U2. Dan begin je te denken in termen van commercie en success. Dan ben je verkeerd bezig. Een band als Muse, bijvoorbeeld. Zij zijn toch groot. Muzikaal is het niet echt mijn ding, maar ik heb geen probleem met hen omdat ze geen uitverkoop houden.
Gareth
: Als je ernaar streeft om zo groot te worden als U2, kan je gewoon niet meer doen wat je wil doen. Als je voor 90.000 man moet spelen, moet je nu eenmaal teksten schrijven waarin 90.000 man kan geloven. Het mag hen niet tegen de borst stuiten en ze moeten er in kunnen meegaan. Dan moet je gewoon compromissen gaan sluiten tenzij je muziek vanaf het begin al bot en kwetsend was. Ik zou echt geen beroemdheid willen zijn. Ik zou niet kunnen leven met het tourschema, het supermodel als vrouw en al die dingen.
Tom
: Ja, dat zou echt verschrikkelijk zijn (lacht).

November 8, 2008
Patrick Van Gestel