Laura Veirs Ik grijp steeds weer terug naar de zee

Ik grijp steeds weer terug naar de zee
Laura Veirs is geen Britney Spears. En kunnen we daar niet alleen maar blij om zijn? Nee, in tegenstelling tot Britney kan Laura Veirs lezen, zingen en mengt ze die twee dingen moeiteloos in haar muziek. Ook op haar nieuwste album ‘Saltbreakers’ is ze weer volledig zichzelf. Tussen het drukke toeren door (deze week in de Botanique en op Viva Velinx, red.), nam ze nog even de tijd om naar onze vragen te luisteren. En er zelfs op te antwoorden.


De term "Saltbreakers" verwijst naar golven. Heb je dat woord zelf bedacht?
Ik heb dat woord een hele tijd terug in een boek gevonden, maar ik weet niet meer waar precies. Ik heb er eens naar gezocht op het net, maar het wordt niet erg vaak gebruikt. Het is dus een beetje een mysterie, maar het past perfect bij het gevoel van het album en bij mijn band. Ik hou echt van die term.

Je band heet tegenwoordig inderdaad “Saltbreakers", maar eigenlijk zijn de leden dezelfde als die van je vorige groep “Tortured Souls”. Gaan ze voor een volgend album ook opnieuw hun naam veranderen?
Wat het voor het volgend album wordt weet ik niet, maar ik vermoed dat het nu even zo zal blijven. We waren “Tortured Souls” beu en vonden het tijd om met iets nieuw op de proppen te komen.

De liedjes op je nieuwste album zijn iets persoonlijker dan de nummers op vorige albums. Heeft dat gevolgen als je die songs live moet brengen?
Meestal krijgt de song een andere betekenis in de loop der tijd. Maar vooral bij interviews word ik onbewust verplicht herinneringen op te halen, en dat kan soms wel lastig zijn. Het weerhoudt me er echter niet van om persoonlijk te zijn in mijn muziek. Dat is namelijk een echt geschenk dat je aan je medemens kan geven: ervaringen kunnen delen en je kwetsbaar opstellen via de kunst.
 
To The Country werd opgenomen in de studio van het huis van Johnny & June Carter Cash, samen met het Cedar Hill Choir. Hoe voelde het om op zo’n plaats een nummer op te nemen?
Het was een heel speciale ervaring. Je kon de geschiedenis als het ware uit de houten muren voelen sijpelen. Johnny en June zijn twee van onze helden, dus het was fantastisch om op die plaats wat te kunnen opnemen. Hopelijk kunnen we dat in de toekomst nog eens doen. (Helaas is het huis deze week afgebrand, red.) 

Je groepsleden zingen ook mee op sommige nummers. Als je echter de keuze had, met wie zou je dan een duet opnemen?
Ik heb altijd al een keer met George Jones (een bekende Amerikaanse countryzanger, red.) of Marisa Monte (een Braziliaanse zangeres, red.) willen samenwerken.

Je bio staat vol met verwijzingen naar de literatuur, zoals bijv. Moby Dick, Jose Saramogo en A.S Byatt. Er ooit zelf aan gedacht om te schrijven?
Ik zou dolgraag ooit een roman schrijven. Momenteel ben ik bezig aan enkele kortverhalen. Het lijkt me wel iets voor de iets verdere toekomst, maar ik ben er echt geïnteresseerd in. En ik ben dol op lezen. Dus hopelijk verbergen er zich een paar goede romans in mij, of minstens een paar heel erg goede kortverhalen.

Op de hoes zien we golven, een sterrenhemel en een zeemonster dat uit het water komt. Op ‘Carbon Glacier’ zagen we een man in een bootje op zee. Het artwork bevat soms op zich al een heel verhaal. Ben je zelf fan van verhalen over de zee?
Ja, de zee is een mooie plaats die voor dichters en auteurs erg inspirerend kan werken. Ze is mysterieus, diep en onbekend. Soms kan ze erg destructief zijn, maar ze kan ook voor herbronning zorgen. Ik merk dus dat ik er steeds weer naar teruggrijp op mijn albums. Mijn vriend Clyde zorgde voor het artwork en ik vind dat het fantastisch is geworden. Ik kwam met een paar abstracte ideeën aandragen en hij nam al die ideeën samen om die wondermooie, fantastische scène te creëren waar ook veel verwijzingen in zitten naar de nummers op het album.

Je heb blijkbaar ook je eigen tribute band, The Young Rapture Choir. Kan je daar iets meer over vertellen?
The Young Rapture Choir is een Frans koor die een album hebben opgenomen vol met covers van mijn nummers. Vorig jaar zag ik ze aan het werk in Cognac in Frankrijk. Het was een fantastische ervaring om die kinderen tien van mijn songs live te horen brengen. Ze waren met vijfendertig en ze werden bijgestaan door een rockband van tieners. Het was erg oprecht en wondermooi. Mensen kunnen hun cd bestellen via mijn website (of tijdens optredens) en op mijn site kan je ook wat samples downloaden.

Op je website staat er een “Best Of” lijstje over Australië. Je hebt al een paar keer in België opgetreden, dus wat zou er op je Best Of lijstje voor België komen?
Hopelijk haalt België ons lijstje voor de huidige toer. We spelen er erg graag en we vinden dat Brussel de grootste miskende stad van Europa is. We zijn dol op de underground platenzaakjes daar. En natuurlijk de chocola, het bier en de frieten.

Op je website zeg je dat je op je volgende tournee mooie pakjes zal dragen. We stellen ons kostuums met pluimen voor. Mogen we zoiets verwachten?
Daar zal je voor moeten komen kijken vrees ik. Ze zien er in elk geval prachtig uit.

We zijn benieuwd!

November 8, 2008
Tom Wouters