Larsson Het publiek moet zien dat we ons amuseren!

Het publiek moet zien dat we ons amuseren!
Het debuutalbum van Larsson luistert naar de titel ‘This Is’ en ligt al een tijdje in de winkelrekken. Zo goed als alle bandleden waren vroeger al actief als muzikant bij ondermeer Circle en Scarrots. Larsson was laureaat van de Vlaams Brabantse rockrally Rock Vonk en heeft momenteel een radiohitje met Overrated, Overestimated. Wij spraken met gitarist Kristof Uittebroek en zanger Bram Decroos over het verleden, het heden en de toekomst van de band.


Jullie hebben allemaal een rijke voorgeschiedenis in verschillende bands. Eindelijk het “jiha-gevoel” gevonden met Larsson?
Kristof: Larsson heeft mij inderdaad vanaf het begin het gevoel gegeven dat “het klopt”. Dat was bij onze vroegere bands echter niet anders. Als je niet het gevoel hebt dat het ergens heen gaat, dan hou je het niet lang vol. Wij toch niet in elk geval. Maar dan nog, op een bepaald moment is het toch op. Kijk naar Circle bijvoorbeeld: hoe goed we die band zelf ook vonden, op een bepaald punt moesten we toch aan onszelf bekennen dat ons verhaal misschien wel verteld was. Er was een soort drang die ons verplichtte iets nieuws te gaan doen. Bands zijn volgens mij niet bedoeld om eeuwig door te gaan. Ik vind het bijvoorbeeld perfect te verantwoorden dat een band één of twee geweldige platen maakt en dan zegt: “Ok, dat was het. We hebben alles gezegd wat we te zeggen hadden. Let’s close the books!"
 
Jullie eerste single Overrated, Overestimated wordt gretig gedraaid door StuBru, hadden jullie dit verwacht?
Kristof: Verwacht? Neen, natuurlijk niet! Stilletjes hoop je het wel. Je gezond verstand zegt echter dat de kans altijd veel groter is dat het niets wordt dan dat de massa er voor valt. Maar laat het alleszins duidelijk zijn dat het wel een fijn gevoel is. Je zit in de auto en plots hoor je een nummer dat je zelf hebt geschreven. Fantastisch!
 
Wat maakt dat deze single zo goed scoort?
Kristof: Tja. Het is een catchy deuntje natuurlijk. Het is volgens mij een song die niet te moeilijk doet. Het geeft je een goed gevoel, denk ik. Ikzelf vind het echt wel een lekkere swing hebben, het geeft me energie.
 
Wat is de raarste plek waar jullie zelf Larssonmuziek door de boxen hoorden knallen?
Kristof: Voorlopig (nog) geen rare plekken waar wij weet van hebben eigenlijk. Tenzij misschien bij Debby & Nancy. Van tevoren dacht ik dat Larsson daar niet paste. Achteraf gezien paste ons nummer verdacht goed in het geheel van de show eigenlijk.
 
In de recensies van jullie debuutplaat vinden we steevast vergelijkingen met gevestigde waarden in het muzieklandschap. Welke vergelijkingen beschouwen jullie als een compliment, welke als een belediging?
Kristof: Ach, over die vergelijkingen is al veel te doen geweest. Mensen mogen zeggen en schrijven wat ze denken uiteraard. De vergelijking met Soulwax snappen we in elk geval zelf hoegenaamd niet. Ok, onze hoes ligt in dezelfde strakke stijl, maar die vinden we in heel veel hedendaagse kunststromingen terug. Het SMAK in Gent bijvoorbeeld hangt vol met Soulwax hoezen. Muzikaal zie ik al helemaal geen raakvlakken, of toch niet meer dan met een andere band. Hier en daar duikt al eens een synthesizer geluidje op in de achtergrond, maar het is toch niet zo dat vóór ons alleen Soulwax dat al eens had gedaan? Ach ja, vergeleken worden met Soulwax vinden we best wel een compliment hoor. Als men ons echter een flauw afkooksel of iets in die trant noemt, begin je soms wel te twijfelen aan de bekwaamheid van de schrijver.
 
Eén van de nummers dat bij ons het meest blijft hangen en ook een beetje afwijkt t.o.v. de andere nummers is Your Second Husband Dan. Waar gaat het precies over?
Bram: Dit nummer was een zware uitdaging voor wat betreft het schrijven van zanglijn en tekst. Weken lang heb ik er mijn hoofd over gebroken. Toen rolde de monsterlijke tekst met bijhorende dreigende melodielijn er plots uit. Het nummer gaat niet over iemand specifiek. Behalve dan dat ruziënde engeltje en duiveltje. Daarnaast natuurlijk ook over een publiek dat bestaat uit al die afsplitsingen van mijn eigen persoonlijkheid.
In het nummer One horen we lyrisch een eerder depressieve klaagzang van iemand die niets liever wil dan met rust gelaten te worden, een autobiografisch nummer?
Bram: Dit nummer gaat over het chronische aanvoelen van het debacle van de eenwording tussen twee mensen. Kun je even goed alleen blijven dus. Of toch weer niet?
 
Tijdens jullie cd-presentatie hoorden we een nummertje van The Strokes passeren. Van welk nummer zouden jullie het complete heiligschennis vinden mocht wie dan ook het coveren?
Kristof: Van geen enkel nummer eigenlijk. Dat is wat mij betreft het mooie aan muziek, het is van iedereen. Eens je een nummer hebt gemaakt laat je het los en mag de mensheid erover beschikken. Alle muziek mag door collega’s geïnterpreteerd worden vind ik. Tot de komst van de Beatles bestond popmuziek uit niks anders dan een hele zwerm muzikanten die alleen elkaars nummers speelden. Heiligschennis bestaat wat dat betreft dus niet. Je mag alles doen, als je het aandurft. Als je probeert een groots nummer naar je hand te zetten of na te spelen, moet je er wel tegen kunnen dat je op je bek gaat. Ook dat is een evidentie!
 
“With a hundred ways to do it, why not try it all?” een citaat uit de mond van Julian Casablancas (zanger van The Strokes). Wat staat er hoog op het prioriteitenlijstje bij Larsson het komende anderhalf jaar?
Kristof: Heel simpel: veel shows en een nieuwe plaat. Uiteraard gaan we onszelf en onze debuutplaat uitgebreid promoten. Overal waar we maar kunnen. Nederland is daarbij zeker een doelgebied. De reacties op onze plaat zijn in Nederland trouwens erg goed. Ook onze single wordt er gedraaid. Verder zijn wij in ons hoofd al volop bezig aan de tweede plaat. ‘This is’ is, zoals vele debuutplaten, een verzameling van songs die over een lange periode zijn geschreven. Voor de tweede is het de bedoeling om een heel coherent verhaal te vertellen. We zullen er dus niet te veel tijd over laten gaan!
 
Waarom moeten we Larsson live zeker en vast uitchecken?
Kristof: Moeilijk. Een show van Larsson is energiek en fris. Strak en haast wiskundig afgemeten maar toch ook niet alleen maar dat. Er zitten, zoals je ook op de plaat kan merken, een paar nummers tussen die iets meer aandacht van het publiek vragen. Songs die niet zo gemakkelijk binnen komen. Er zitten veel verschillende "moods" in een optreden van veertig minuten. Verder vinden we het erg belangrijk dat een show ook echt een show is. Het publiek moet zien dat we ons amuseren.
 
Tot slot: noem twee platen die jullie allemaal goed vinden?
Kristof: Nog moeilijker! We hebben alle vijf erg verschillende smaken. Er zijn natuurlijk talloze platen waarvan niemand zal zeggen dat ze niet goed zijn. Platen die we allemaal fán-tás-tisch vinden echter zijn erg schaars. Als ze al bestaan tenminste. Bram, onze frontman bijvoorbeeld is een groot Morrissey-liefhebber. Ikzelf word daar helemaal niet warm van. Nu ik erover nadenk, iedereen heeft wel een favoriete band waarvan minstens één ander groepslid zal zeggen: “Och ja, da’s wel ok, maar niet mijn ding!”
 
Bedankt en keep up the good work!

November 8, 2008
Kevin Vergauwen