Killswitch Engage Met dit genre valt geen geld te verdienen

Met dit genre valt geen geld te verdienen
De Amerikaanse metalcore helden van Killswitch Engage lokte donderdagavond een massa volk naar Hof Ter Lo.  Momenteel is de band op Europese tour en ze hebben er nog een Amerikaanse in het vooruitzicht. Het is dus niet verwonderlijk dat gitarist Adam met rugklachten in bed ligt. Maar de bandleden blijven enthousiast. Voor het optreden spraken we met bassist Mike D’Antonio over hoe Killswitch Engage als groep is gegroeid.


Killswitch Engage speelde al in België. Wat vind je van de Belgische fans?
Belgen zijn echte rockers. Er is veel respons van het publiek, ze zijn altijd heel luidruchtig. De laatste keer dat we in België speelden hebben we ons heel goed geamuseerd.
 
Is er een groot verschil met de fans in Amerika?
Onze Amerikaanse fans hebben het allemaal al gezien. Ze hebben een "been there, done that" attitude. Het kan hen haast niet meer schelen, omdat ze veel meer de kans krijgen om een band uit eigen land te zien spelen. In Europa komen er veel minder buitenlandse groepen, omdat het gewoon te duur is voor de bands om over te vliegen. Onze buitenlandse fans geven ons meer het gevoel dat ze het appreciëren wanneer we op het podium staan.
 
Ben je blij om in een kleinere zaal te kunnen spelen vanavond of speel je liever op een festival?
Ik hou ervan om in een kleine zaal te spelen. In open lucht moet de band zoveel moeite doen om de aandacht van het publiek te trekken. Alle betrokkenheid, energie en magie gaat verloren op een groot evenement. In een kleine zaal voel je aan wat je publiek van het optreden vindt. Dat gevoel geeft je een extra drive om nog beter te spelen. En we amuseren ons ook beter.
 
Wat vind je het leukste om te doen: op tournee of in de studio?
Geef mij maar de studio, want dan kan ik daarna naar huis. Het enige nadeel aan een baan als deze, is dat je niet kan kiezen wanneer je naar huis gaat. Ik ben in oktober getrouwd en ik heb mijn vrouw sindsdien in totaal 3 weken gezien.
 
Maar naast Killswitch Engage bezetten jullie nog een part time job. Hoe spelen jullie dat klaar?
Ja ik ben grafisch ontwerper. Ik maak al onze logo’s, ook voor andere groepen. Ik heb heel veel vrije tijd op tournee. Ik neem mijn laptop mee en werk op de bus. Ik heb net een nieuw logo gemaakt voor de t-shirts van onze volgende tournee. Voor mij is het een vorm van ontspanning. Kwestie van mezelf niet te vervelen, want op de bus zitten is echt saai.
 
En toch zijn jullie niet rijk?
(lacht) Je verdient niet veel geld met muziek maken. Het enige waar je veel inkomsten uithaalt is toeren en op zo veel mogelijk plaatsen spelen. We kunnen onze huur betalen en onze band is verzekerd. Die twee dingen zijn op de moment het belangrijkste voor ons. Het geld drijft ons niet om muziek te maken. Uiteindelijk verdienen we een achtste van wat er in totaal binnenkomt. Dat is schandalig, maar zo werkt het nu eenmaal.
 
Is het voor iedereen in de rockindustrie zo zwaar?
Ik ben er zeker van dat Slipknot zich wel een Ferrari of twee kan veroorloven (lacht). Als je een gouden plaat krijgt in Amerika (500.000 platen) dan zie je het geld binnenstromen. Zover is het voor ons nog niet gekomen, maar we doen ons best.
[pagebreak]
Hoe was het voor Killswitch Engage om aan de top te geraken?
Niet echt gemakkelijk. Ik speel al vijftien jaar hardcore in verschillende bands, omdat het eigenlijk de enige stijl is die ik kan spelen. In het begin experimenteerde ik met hardcore en metalinvloeden uit liefde voor de genres. Mijn vrienden waanden mij gestoord, want het mixen van die stijlen druiste in tegen hun principes. Ik was er altijd door geïntrigeerd. Ik wilde wel op die grens balanceren en de lijn verder doortrekken.
Ik vind dat Hatebreed in Amerika het genre naar een nieuw niveau schopte. Zij deden hun ding en tekenden onder een grote platenmaatschappij. Ze hebben de deuren geopend voor groepen zoals Killswitch Engage, Shadows Fall en Lamb of God. Maar we dachten niet dat dit soort muziek zou aanspreken en we begrepen al helemaal niet waarom Roadrunner Records ons wou tekenen. Deze stijl bracht nooit geld op!
 
Was Ferret Records, jullie eerste platenmaatschappij, het opstapje naar Roadrunner?
Jazeker. Carl, de eigenaar van Ferret, waar ik grafisch werk voor leverde had daarvoor bij Roadrunner gewerkt. Van ieder nummer dat we maakten deelde Carl exemplaren uit. Op een dag kregen we bericht van Roadrunner dat ze interesse hadden. Ik werd van mijn stoel geblazen. We hadden tweeduizend exemplaren verkocht in Amerika van de plaat die Roadrunner had gehoord. Het was shockerend dat ze iets met ons te maken wilden hebben, maar ze hebben het voor mekaar gekregen op een of andere manier.
 
Is Roadrunner de platenmaatschappij die jullie op het lijf is geschreven?
Zo lijkt het wel. Ik denk niet dat we half zo ver waren geraakt als ze ons niet hadden gesteund. Toen we de contracten aangereikt kregen, bekeken we ze allemaal zeer zorgvuldig en vroegen onszelf af: “Welke platenmaatschappij is in staat om ons te verzekeren dat we, na de tournee die we moeten doen, niet op straat zullen staan".
 
Een risico?
Vast en zeker! Iedereen raadde het ons af. Maar we hebben toch de juiste beslissing genomen. Toen we allemaal onze vaste baan opgaven hebben we een afspraak gemaakt. We gaan het een jaar proberen en schatten de situatie daarna in. En als we een kutplaat maken en ze ons daarna laten vallen, dan is dat zo. Dat is ondertussen al zes jaar geleden en we toeren nog steeds.
 
Sinds ‘The End of The Heartache’ duiken er meer en meer metalcore bands op. Wordt het moeilijker voor Killswitch Engage om met iets vernieuwend af te komen?
Voor ons is het niet moeilijk. Ik persoonlijk laat me inspireren door mijn oude invloeden, zoals Agnostic Front. We proberen zoveel mogelijk stijlen te mengen. Deze keer gebruiken we een beetje Southern Rock hier, een vleugje black metal daar. Nieuwe bands kunnen iets toevoegen aan de stijl. Ze hoeven niet zonodig te kopiëren wat ze horen.
 
Jullie nieuwe album ‘As Daylight Dies’ is niet anders dan jullie vorige albums. Is dat een bewuste keuze?
Ja, moesten we van stijl veranderen zouden we in de problemen geraken. Ik heb het gevoel dat we met de ganse groep zover zijn gekomen dat we het eens zijn over onze sound. Af en toe voegen we wat toe aan onze muziek om het een meerwaarde te geven, maar we zijn niet van plan om af te dwalen naar iets totaal anders.

November 8, 2008