Joss Stone Ik steek mijn hand uit en zeg: ?Aangename kennismaking, ik ben Joss?.

Ik steek mijn hand uit en zeg: ?Aangename kennismaking, ik ben Joss?.
In 2004 was de toen zeventienjarige Joss Stone de jongste muzikant ooit die met een cd (‘Mind, Body & Soul’) op de eerste plaats van de Engelse albumcharts binnenkwam. Sinds twaalf maart 2007 ligt de opvolger ‘Introducing Joss Stone’ in de winkelrekken. Laat u niet misleiden door de titel, want het is ondertussen alweer de derde plaat voor deze hedendaagse Britse soulzangeres. Tekst en uitleg kregen we van de getalenteerde ex-blondine zelf.


Tien jaar lang probeerde je mensen duidelijk te maken wat je juist wilde horen, maar ze luisterden niet naar je. Ik neem aan dat je sinds lang gekoesterde droom eindelijk in vervulling ging met dit nieuwe album?
Nee, niet tien jaar lang - dan zou ik pas klein geweest zijn (lacht) - maar sinds ik een platencontract kreeg. Dit is wat ik al wilde doen van toen ik veertien was. Dus het betekent heel wat voor mij. Ik ervaar het alsof ik echt de muziek gemaakt heb waar ik van hou. Dat is een grote verandering. Het vorige album kwam er erg snel, maar ik was er wel meer over te spreken dan over ‘The Soul Sessions’. Naarmate je verder gaat met je leven komt het er op aan om te leren. Dat probeerde ik dan ook te doen met ‘Mind, Body & Soul’. Het was meer mijn album omdat ik de nummers zelf had geschreven, maar dat wil nog niet zeggen dat ik alle songs goed vond. Het vorige album kwam er wellicht wat snel en ik was ook zo moe, weet je. Maar ditmaal had ik alles volledig onder controle.
 
Waarom duurde het drie albums alvorens je eindelijk kon doen wat je zelf wilde met je plaat?
Ik denk dat de mensen vergeten hoe jong ik was. Als je er eens goed over nadenkt: welke platenbaas is bereid een veertienjarig meisje de macht te geven om te doen wat ze wil? Geen enkele dus. En zo geschiedde; ik moest mijzelf net als iedereen in dit leven bewijzen, en dat is compleet eerlijk. Je gaat me niet horen beweren dat het unfair was om mij niet de mogelijkheden te geven te doen wat ik wilde voor mijn eerste album. Ik zeg ook niet dat het fair was, maar het was gewoon een slimme zakelijke beslissing om een veertienjarig meisje niet de controle te geven over haar album. Nu begrijp ik dat, maar ik ben geen veertien meer. 
 
Dus de nieuwe cd is precies wat je wilde doen. Denk je dat dit mogelijk zou geweest zijn zonder de hulp van co-producer Raphael Saadiq?
Niet echt. Ik had weliswaar alles al geschreven vooraleer ik hem ontmoette, maar hij hielp me zeker om datgene wat ik nodig achtte naar buiten te brengen. Hij is een verbazend muzikant, echt waar. Hij luisterde naar alles wat ik te zeggen had en hoorde wat ik probeerde te doen, en hij begreep het ook. Voor veel mensen is het verwarrend als ik tracht uit te leggen wat ik wil, waar ik van hou en wat ik nodig vind, maar hij snapte het gewoon en daar ben ik erg blij om.
 
De basisideeën kwamen van jou en Raphael hielp die omvormen tot songs, klopt dat?
Ja, helemaal. We deden het samen. Hij luisterde naar mij en deed echt wat ik vroeg. Ik zei: “Raphael, denk niet dat je een platenfirma of de media of wie dan ook gunstig moet stemmen. Wees gewoon jezelf. Druk jezelf muzikaal uit en ik zeg je of ik het al dan niet goed vind. Ik zal je vertellen wat ik wil." Ik ben erg veeleisend op dat punt en hij voelt dat prima aan. Vele producers wordt in de loop van hun carrière dikwijls als het ware door labels opgedrongen wat ze moeten doen, in de zin van : “We hebben dit soort hitje nodig. Dat hier moet poppy klinken”. Op die manier werk ik evenwel niet. Ik zeg veeleer: “Weet je, wees gewoon creatief als je wil”. Veel mensen die platen proberen te verkopen, geraken soms zo vast in dat “Het moet erg simpel zijn opdat het publiek het zou begrijpen en blah blah blah…” - Dat is bullshit! Als het goede muziek is, zullen ze het wel snappen. Muziek is iets prachtig en wordt idealiter uitgedrukt in de vorm die wij zelf verkiezen. Het is een andere vorm van kunst.
 
Waarom noemde je het album ‘Introducing Joss Stone’ in plaats van simpelweg ‘Joss Stone’, wat steekt daarachter?  
De twee albums die ik voorheen maakte beschouw ik niet helemaal als “van mij”. Ze bevatten stukjes van mij, maar deze plaat is volledig - elke noot en elk woord - van mij. Ik ben er dol op. Die twee vorige cd’s waren niet gemaakt om zelf naar te luisteren. Ze waren gemaakt opdat de wereld ze goed zou vinden, en godzijdank hielden heel wat mensen ervan. Ik heb het gevoel dat dit album de eerste introductie is. Dit is zoals mijn hand uitsteken en zeggen: “Aangename kennismaking, ik ben Joss”.
 
Welke muziek beluisterde je de laatste tijd zoal?
 Toen ik het album aan het schrijven en opnemen was, luisterde ik in feite niet echt naar hedendaagse muziek. Ik probeerde de radio niet aan te zetten. Maar er zijn wel verschillende mensen die me geïnspireerd hebben: Raphael, mijn ex, … Mijn moeder bezorgde me inspiratie om te schrijven, evenals mijn hartsvriendin. Van de hedendaagse muziek die ik momenteel beluister, moet ik zeker ‘Back To Black’ van Amy Winehouse vermelden. Zij inspireert me omdat ze zo eerlijk en waarachtig is, en daar hou ik van.
 
Een laatste vraag. Kan je het album in één woord beschrijven?  
Ik ben dol op mijn nieuwe album. Het is “van mij”. Maar weet je… ik zeg wel dat het van mij is, maar ik hou er eigenlijk niet van om dat te zeggen. Raphael Saadiq levert immers een substantiële bijdrage, Common doet er op mee, drummers, gitaristen, Benjamin Wright en ik schreven samen met tal van mensen, en dat ik dus het alleenrecht zou claimen op de plaat is egoïstisch. Het gaat niet uitsluitend om mij (lacht). Zelfs in het prille begin… Mike Managini, die mijn eerste twee albums produceerde, zei steeds maar: “Joss, het gaat allemaal om jou”. En ik wierp dan op: “Nee, niet waar. Je moet begrijpen dat als je dat zegt, je een diva gaat creëren. Is dat je bedoeling?” Nee, het gaat niet allemaal om mij, iedereen maakt er deel van uit. Dus het nieuwe album in één woord, ik weet niet hoe ik het moet noemen… het is echt! Ja, dat is een goede omschrijving: het is ECHT!

November 8, 2008
Jan Vael