Jonas Winterland - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...

Uiteraard konden wij niet zomaar voorbij aan de Week Van De Belgische Muziek. Dus staken wij de koppen bij elkaar en gingen we op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekende of minder bekende Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden? 

Jonas Winterland staat te popelen om zijn gloednieuwe album voor te stellen. En bovendien schreef hij ook nog eens een roman. Om maar te zeggen: hij heeft iets te zeggen. 

Kan je één nummer in je catalogus aanstippen, waar je heel trots op bent en dat je eigenlijk een beetje miskend vindt, een B-kantje, een geflopte single, een demo, die nooit werd uitgebracht?

Van wat ik al uitgebracht heb, moet dat Overal Mist zijn, een song die op een plaat uit 2020 staat. Nergens airplay gekregen, maar uit koppigheid heb ik er toch een videoclip bij gedraaid, die ervoor gezorgd heeft dat het toch een soort publieksfavorietje is geworden.

Wat was je vreemdste optreden?

Toen mijn debuut net uit was, heb ik ooit in de Lommelse bossen opgetreden. Het optreden was correct betaald, maar vooraf rook mijn boeker al nattigheid en vroeg ze wat het concept juist was. Blijkbaar was het een soort braderie onder de vlag “Vlaanderen Feest”, waarin het bos ook een film in open lucht geprogrammeerd stond en na de film - naar schatting om 23.00 uur - moest ik dan een optreden van een uur spelen. De organisatoren gingen prat op een rijke traditie en zwoeren bij hoog en bij laag dat er om 23.00 uur zéker nog een massa volk zou zijn, maar bij aankomst hadden mijn gitarist en ik meteen door dat het een zootje was. Er waren geen podiummonitors, de film - een zeer bevreemdende Indiana Jones van de Aldi - startte te laat, was zeer slecht en langzaam vertrokken de meeste mensen. Om middernacht hebben ze de film ergens halfweg stilgezet en riep iemand “waar die zanger was”. Uiteindelijk hebben we voor twaalf ladderzatte mensen en een – toegegeven - heel enthousiaste organisator een uur lang gespeeld. Na ons concert ruimden we onze spullen op en sprak mijn toenmalige gitarist de legendarische woorden: “Ik zal maar zelf de muziekinstallatie uitzetten zeker?”

Welke Belgische plaat van voor je geboorte had je graag zelf gemaakt willen hebben? Waarom?

'Les Marquises' van Jacques Brel. Omdat La Ville S'Endormait en Voir Un Ami Pleurer erop staan.

Heb je een relikwie waar je erg aan gehecht bent (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of concertticket van je eerste of een specifiek optreden, ...)?

De zus van veel te vroeg overleden songwriter Nona Mez, een oude bekende van mij, hoorde op de radio mijn single Regenmaker, een lied dat ik ook gespeeld heb op het afscheid van Geert Maris (Nona Mez) en dat ook wel beïnvloed is door zijn muziek. Ze was zo ontroerd dat ze mij zijn gitaar schonk. Geert geloofde in de ziel van een instrument en ik vind het dus een onwaarschijnlijke eer dat ik nu op zijn gitaar songs kan schrijven en deels de fakkel kan overnemen. Ik ben zeker dat die gitaar mij zal inspireren.

Een primeur?

Mijn nieuwe album - het eerste sinds 2020 - is volledig af en zal eind dit jaar verschijnen onder de titel 'Nieuwe Planeten Om Thuis Te Komen'. Excuses voor de zelfstoef, maar ik ben eigenlijk honderd procent zeker dat het met voorsprong mijn beste en meest persoonlijke album is. Ik heb eindelijk een plaat gemaakt met alleen mezelf als publiek voor ogen, heb mij nergens laten verleiden tot toegevingen voor eventuele airplay op radio's en ben er voor het eerst in geslaagd om al mijn invloeden - Bonnie Prince Billy, Spinvis, Eels, Bill Callahan, Wilco - op mijn eigen manier te verwerken. En de teksten zijn ook fucking goed, excuse my French. In feite kan ik nu in vrede sterven. Maar aangezien muziek maken zo lekker is en ik ook nog een roman klaar heb liggen, ben ik dat voorlopig niet van plan.

Foto: Anneke D'Hollander