Hooverphonic Tien jaar Hooverphonic

Tien jaar Hooverphonic
Als buitenlandse muziekjournalisten wel eens Sint-Niklaas in de mond durven nemen, dan staat er in dezelfde zin met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook de naam Hooverphonic vermeld. Dat trio viert dit jaar alweer zijn tienjarig bestaan, en doet dat in eerste instantie met een speciale clubtournee langs zeventien Belgische en Nederlandse zalen. Tijdens die tournee, die op 8 mei van start gaat op Les Nuits Botanique te Brussel, spelen ze hun volledige debuutalbum ‘A New Stereophonic Sound Spectacular’ live. Wij konden onze nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en bestookten creatief brein Alex Callier met een aantal vragen.

Het lijkt de laatste jaren wel een nieuwe trend bij artiesten om bepaalde albums integraal live te spelen (cfr. The Cure, Lou Reed, Slint, …). Was er voor jullie een speciale reden om dit ook te gaan doen met jullie debuut ‘A New Stereophonic Sound Spectacular’, naast het feit dat de plaat tien kaarsjes mag uitblazen?
Neen, dit is gewoon een anniversary reissue zoals modehuizen of gitaarfabrikanten die ook uitbrengen voor het vieren van een verjaardag.
 
Alex, je woont na al die jaren nog steeds in de provinciestad Sint-Niklaas. Een bewuste keuze neem ik aan, maar toch ook geen evidentie voor een muzikant van jouw niveau? Is er in tien jaar tijd veel veranderd in de stad op het vlak van culturele infrastructuur en initiatieven, uitgaansmogelijkheden voor de jeugd en stimulansen tot creativiteit vanuit het beleid volgens jou?  
Het cultureel centrum is natuurlijk een prima aanwinst en een hele verbetering tegenover de oude schouwburg, en vzw De Spiegel is ook zeker een goeie zaak. Ook de plannen voor een nieuwe concertzaal in het oude casino zijn super. Alleen op het gebied van repetitieruimtes is er naar mijn gevoel nog steeds een probleem, maar over het algemeen is er toch een positieve evolutie.
 
Jullie zangeres is ook al tien jaar dezelfde, namelijk Geike Arnaert. Is zij een beslissende factor geweest in het succesverhaal van Hooverphonic tot op heden, met andere woorden hoe zou de groep geëvolueerd zijn/evolueren zonder haar? Hoe groot is haar inbreng? Of komen de muzikale ideeën nog altijd in hoofdzaak van Alex Callier?
In een groep zit een zekere chemie met basisstoffen en een katalysator. Bij ons is dat niet anders. Als ikzelf de motor ben, dan is Geike de brandstof en Raymond de olie. Alledrie zijn ze noodzakelijk om te rijden. De muzikale ideeën komen hoofdzakelijk van mij, maar wat zijn deze zonder een prachtige stem en iemand om deze twee uitersten bijeen te houden?
 
Vorig jaar bereikte ons het onverwachte nieuws dat jullie zelf besloten hadden niet meer verder te willen samenwerken met platenfirma SonyBMG. Een gedurfde zet in woelige muzikale tijden, maar allicht ook weer weloverwogen. Hoe kijk je aan tegen de actuele methodes waarmee bands hun eigen marketing en promotie verzorgen en hoe zie je een en ander op termijn verder evolueren?
Door alle fusies binnen de major companies is er steeds minder personeel voor steeds meer groepen. Hierdoor wordt internationaal alleen nog in megacommerciële acts geïnvesteerd, waardoor buitenbeentjes zoals Hooverphonic er van tussen vallen. Wij willen meer controle en nog meer artistieke vrijheid en hebben het voordeel dat we ons dit financieel kunnen veroorloven.
 
Naast je werk voor Hooverphonic kennen we jou onder meer ook als componist van filmmuziek en producer van jong, opkomend talent zoals vorig jaar nog Astroladies bijvoorbeeld. Zijn er nog interessante zaken waar je momenteel mee bezig bent? En aan welke criteria moet een groep zoal voldoen om met jou in zee te kunnen gaan?
Ik heb net aan de nieuwe Jerboa meegewerkt. Als ik in een groep geloof en tijd kan vrij maken, wat soms wel heel moeilijk is, werk ik met veel plezier mee. Ik zit natuurlijk in een luxepositie omdat ik extra werk niet echt nodig heb. Nog een fantastisch voordeel van het succes van Hooverphonic.
 
Jullie zijn nu tien jaar actief onder de naam Hooverphonic en kunnen terugblikken op een aantal mooie verwezenlijkingen. Toch vermoed ik dat de ambitie hier niet stopt en dat jullie er zo mogelijk nog eens minstens tien jaar mee willen doorgaan. Wat prijkt er nog op het verlanglijstje ten huize van Alex Callier, wat willen jullie nog bereiken in de toekomst?
Vooral mooie platen blijven maken die op een gezonde manier blijven evolueren en waarin onze ontplooiing als mens terug te vinden is.
 
Beschouw je Hooverphonic als een totaalproject waarin je al je muzikale creativiteit in een of andere vorm kwijt kan, of is het niet helemaal uitgesloten dat er vroeg of laat nevenprojecten ontstaan waarin een andere muzikale richting wordt ingeslagen?
Niets is uitgesloten, maar binnen Hooverphonic zijn er sowieso geen beperkingen dus voorlopig zijn er geen plannen.
 
Kan je al wat details prijsgeven in verband met de “verjaardagsconcerten”? Zal de uitvoering van het debuutalbum met een speciale bezetting, eventueel met gastmuzikanten, … gebeuren? Liggen de bijkomende songs al vast, of zullen deze verschillen van concert tot concert?
We staan zoals toen slechts met drie op het podium en beperken de setlist tot de eerste plaat. In de bisronde spelen we enkel nummers uit ‘Blue Wonder Power Milk’.
 
Past de keuze voor een “beperkte” clubtournee in een “terug naar de roots”-strategie, om als het ware het gevoel van de beginperiode van Hoover tijdelijk weer tot leven te wekken? Of zijn er later op het jaar nog grotere verjaardagsshows of andere vieringen gepland (festivals niet meegerekend)?
We keren nu even terug naar waar het begon om dan op het einde van de zomer met een nieuwe plaat te komen.
 
We kijken er al naar uit, nog veel succes.

November 8, 2008
Jan Vael