Gorki Homo's zijn mijn helden

Homo's zijn mijn helden
Op ‘Voor Rijpere Jeugd’, Gorki’s negende, werden somberheid en weemoed grotendeels verbannen naar andere oorden om plaats te maken voor blitse surfers, Radio Veronica en hippies die in Stonehenge gezamenlijk het wonder van de zonnecyclus vieren. We zouden haast gaan denken dat Vos en de zijnen doelbewust een vrolijke plaat hebben gemaakt, maar vooraleer dat luidop te zeggen, vroegen we veiligheidshalve aan de Gorki's frontman zelf wat de idee achter hun nieuwe opus was.


Luc De Vos: Ik probeer in elke plaat wel een rode draad of verschillende thema’s te verwerken hoewel dat natuurlijk niet altijd lukt of goed uit de verf komt. Onlangs bijvoorbeeld vroeg iemand mij of dit een nostalgische plaat is. Natuurlijk, want het gaat over vroeger, maar aan de andere kant komen er ook duizend andere dingen aan bod. Seks en drugs en rock-n’-roll bijvoorbeeld of eeuwig jong blijven. Daarom heet de plaat ook ‘Voor Rijpere Jeugd’. Dat slaat op mij en mijn leeftijdsgenoten. Ik ben 45 en zit in de midlifecrisis die we met zijn allen meemaken. Terwijl we ons afvragen of alle leuke dingen die ons reeds te beurt zijn gevallen, ons ook nog in de toekomst te wachten staan doen we verder alsof we nog steeds 18 zijn. Maar goed ook eigenlijk want als je sommige mensen bezig ziet, zou je denken dat ze al 100 zijn nog voor ze 30 zijn geworden.
 
Wil je echt eeuwig jong blijven?
Natuurlijk, iedereen toch. Jij toch ook? Rock-n’-roll blijven spelen, uitgaan, plaatjes kopen en "gitaarke" spelen. Leut maken en zoveel mogelijk profiteren van wat ons nog rest op deze aarde.
 
Nostalgie duikt heel expliciet op in Spiegelbeeld, waarin je zingt over hoe je ’t achteraf gezien anders had willen doen.
Veel van de nummers gaan eigenlijk over gemiste kansen, over het gevoel van ontgoocheling. Het feit dat je het op dat moment wel wist, maar dan toch verkeerd hebt gedaan. Jongens, hoeveel keer ben ik niet met mijn ogen open in mijn ongeluk gelopen zowel op persoonlijk als muzikaal vlak! Zoals in de keuze van platenfirma Sony bijvoorbeeld: ik wist gewoon dat het bullshit was en dat het verkeerd zou aflopen, en toch heb ik het gedaan.
 
Op persoonlijk vlak doet het wel veel meer pijn, natuurlijk.
Het slaat diepere wonden, dat is juist. Ik ben godverdomme tientallen keren in mijn leven kapot geweest van liefdesverdriet. En iedere keer begin je met nieuwe moed en iedere keer loopt het wéér verkeerd af. Daarom gaan zoveel teksten over gemiste kansen en spijt omdat het gewoon onvermijdelijk is.
 
Er staat geen enkel echt traag, slepend nummer op de plaat. Is dat bewust?
Kijk, we hebben eigenlijk geprobeerd – ik zeg niet dat we erin geslaagd zijn – om een vrolijke zomerplaat te maken. Veel van de liedjes gaan over surfen, de zee, Radio Veronica en lol maken. Het gevoel dat we wilden creëren was: we houden de moed erin ondanks al die miserie en gemiste kansen. In mijn geval moet ik het bijvoorbeeld fantastisch vinden dat ik in dit leuke popgroepje mag spelen.”
[pagebreak]
Wordt het schrijven van teksten na negen platen ervaring moeilijker of makkelijker?

Moeilijker jong, moeilijker. Elke keer als er een songtekst op papier staat, ben ik verwonderd. Hoe ben ik daar nu weer opgekomen? Vorige week had ik één zinnetje voor een song neergekrabbeld en dacht ik meteen: "Ik kan niet verder." Maar een week later had ik toch de tekst klaar zonder dat ik er bewust naar op zoek was geweest. Ik vertrek namelijk nooit van de gedachte dat ik het nu moet vinden. Zo werkt het niet bij mij. Het komt wanneer het moet komen en ik geef het de kans om te komen. Vandaar dat het bij mij meestal een jaar duurt eer iets af is (lacht).

Je bent dus niet te vinden voor de Nick Cave-schrijfmethode: van negen tot vijf in een kantoor gaan zitten?

Goh, waarom niet als hij daarbij gebaat is? Een methode is ook maar een middel om je doel te bereiken en ieder doet dat op zijn manier. Zolang het afgewerkte liedje er maar komt. Hij heeft het natuurlijk wel gemakkelijker, omdat ik in het Nederlands schrijf en zing. Het Nederlands met haar doffe klanken is, zoals je weet, een ontzettend moeilijke taal om iets lyrisch of muzikaal mee te doen. Die doffe "-en" op het einde van infinitieven bijvoorbeeld, die heb je in het Engels niet. ‘Make’ en ‘take’ tegenover makEN, nemEN. Om zot van te worden! Ik probeer infinitieven en meervoudsvormen als "vreemdelingEN" dan ook zoveel mogelijk te vermijden, daarom is het op dat vlak wel extra hard werken. Noeste arbeid om alles mooi in het metrum te krijgen. Want in de eerste plaats moet het muzikaal zijn: het heeft weinig zin een opstel of verhandeling te schrijven en dat vervolgens in de muziek te proppen. Zoals Frank Van Der Linden altijd zegt: “Ik schrijf teksten omdat ik ze nodig heb voor mijn liedjes.” (lacht).

Maar je wilt toch ook iets zeggen?
Uiteraard, mijn teksten moeten honderd procent goed zijn. Ik denk dat ik nog nooit lyrics heb geschreven die ik niet volledig meende. Het moet kloppen. En ik wil niet opscheppen, maar ik denk dat wij - in het segment waarin we actief zijn - goed weten wat we doen en moeten doen.”

United Kashmir heeft nochtans maar enkele regeltjes tekst.
Ja, mijn carwash heet zo hoewel het in wezen over nachtwinkels gaat. Dat nummer is bedoeld als sfeer maar draait uiteraard om seks en drugs en rock-n'-roll, thema’s die worden uitgewerkt in het daaropvolgende nummer, Driekoningen. Want zelfs in een provinciestadje als Gent kom je zo’n dingen tegen.

Vind je columns schrijven dan gemakkelijker?
Veel gemakkelijker want in een prozatekst kan je je alles permitteren, terwijl liedjes gebonden zijn aan een aantal regels. Maar in de beperking toont zich de meester, zegt men weleens. Ik wil wederom niet "stoefen", maar als je mij vraagt om tegen morgen tien pagina’s te schrijven over een boer die naar de hoeren gaat, dan zal je morgen die tekst hebben. Proza is fantastisch omdat je eindeloos kan uitweiden.

In Surfer Billy bezing je wederom je liefde voor mooie jongens. Waarom doe je dat eigenlijk?

Omdat homo’s my heroes zijn. Gays have more fun, merk ik altijd weer. Ik ben jaloers op die gasten: ze hebben altijd lol, zien er altijd goed uit, hebben veel lieven en doen altijd creatieve dingen. Ken jij één homo die niet door het leven dartelt? Alle homo’s die ik ken, zijn vrolijk en gelukkig. Ze zullen mij wel tegenspreken omdat er ook veel ongelukkige homo’s zijn maar net als vrouwen en kinderen kunnen zij ongeremd gelukkig zijn. Wij venten hebben die gave niet omdat wij teveel nadenken over de dingen en piekeren over brood op de plank. Wij kunnen niet genieten van het geluk van het moment, van het "hier en nu", daar voel ik soms wel enige naijver bij.
Let op, dat nummer gaat niet specifiek over homo-erotiek, maar meer algemeen over mensen die altijd geluk hebben en voor wie alles altijd vanzelf lijkt te gaan. Bij mij en bij veel andere mensen ligt dat veel moeilijker wegens al die hoogtes en laagtes.

Maar als je altijd gelukkig zou zijn, zou je dan ook goeie teksten kunnen schrijven?
Ik zou toch liever gewoon perfect gelukkig zijn. Ze zeggen altijd dat een ongelukkige jeugd een goudmijn is, maar dan heb ik duizendkeer liever een onbezorgde jeugd. Vroeger was ik jaloers op onze winkelier in Kluizen. Die verkocht melk en bier en stelde zich verder over het leven geen vragen. Maar hij was gelukkig met vrouw en kind. Die gast stond daar zichtbaar te genieten van zijn leven terwijl het er in mijn kop veel te ingewikkeld aan toegaat om zo’n leven te kunnen leiden. Ik zou toch maar zenuwachtig worden van een rustig leven. Je hebt zo van die mensen die ervan dromen om aan een meertje in Toscane te gaan zitten met een wijntje. Ik zou zot worden! De pot op: seks en drugs en rock-n’-roll wil ik!

Heb je ’t gevoel dat je beste werk nog moet komen?
Er is in elk geval die onrust. Ik kan maar twee minuten genieten van iets dat ik gemaakt heb en dan ben ik alweer aan het volgende aan het denken. Op mijn lauweren rusten kan ik niet. Ik heb nog nooit gedacht: "Fuck, maat, wat voor "wijze" cd heb ik nu gemaakt. Tijd om een jaartje op een terrasje te gaan zitten met een wijntje. Als ik op mijn vijfenzestigste met pensioen wil gaan, heb ik nog twintig jaar voor de boeg om platen te maken en nog wat boeken te schrijven. Ik kan alleen maar hopen dat het in stijgende lijn zal gaan en dat onze fans jong, mooi en intelligent zullen blijven.

Hoewel Gorki wel eeuwig met het Mia-verleden zal worden geassocieerd…

Ja, ik weet het, maar ik kan daar toch niet boos om zijn. Ik kan alleen maar mijn best blijven doen en zeggen tegen de mensen dat ‘Voor Rijpere Jeugd’ minstens even goed is als onze eerste plaat. En als de mensen dat niet willen geloven, ga ik het zeker geen honderd keer herhalen.

November 8, 2008
Hannes Dedeurwaerder