GO_TELL Een zomer lang experimenteren met een gospelkoor

Een zomer lang experimenteren met een gospelkoor
Sommige mensen kunnen niet stilzitten. Gregory Frateur is er zo een. De zanger werkt met zijn groep Dez Mona aan een derde plaat. Verder begeleidt hij het getalenteerde gospelkoor GO_TELL en is hij bezig met een live-soundtrack voor een theaterproject.


Frateur is net terug uit New York wanneer we hem ontmoeten. “Een prima ervaring. We speelden er als trio in drie clubs en deden twee radiosessies. Volgend jaar willen we teruggaan met de hele groep en er het voorprogramma van een Amerikaanse artiest spelen.” Met Dez Mona werkt hij hard aan een opvolger van het succesvolle 'Moments of Dejection or Despondency'. De lat ligt hoog en dat beseft Frateur zelf maar al te goed. Hoewel de groep deze zomer normaal gezien niet op het podium zou staan, legde Dez Mona toch enkele optredens vast.
 
Vanwaar die gewijzigde plannen?
Frateur: “Onze volgende plaat, die in maart 2009 moet uitkomen, zal meer gebaseerd zijn op de basis van gospel en soul. Het blijft uiteraard Dez Mona: we gaan niet plots de meest vrolijke, opzwepende liedjes zingen. De inhoud blijft ook gaan over confrontaties. Het is wel zo dat er andere composities uitgewerkt zijn en enkele nummers geschreven werden voor meerdere stemmen. Om daarmee te experimenteren vergezelt het gospelkoor GO_TELL ons deze zomer op enkele optredens in België en Nederland. Mogelijk zingen ze later enkele nummers in voor de plaat.”
 
Je kent GO_TELL goed, want je begeleidt de groep zelf. Waar komt ze vandaan?
“Het is een idee van de vzw ArtForum uit Leuven. Goed een jaar geleden contacteerden ze me omdat ze een groep wilden opstarten die gospel combineerde met live elektronica. Op zich is dat niet nieuw. Moby, Massive Attack, zelfs Faithless hebben gospelinvloeden op beats gezet. Het unieke aan dit project was dat we jonge meisjes tussen 17 en 24 samenbrachten waarvan de meeste op dat moment totaal geen idee hadden van wat voor muziek dat was. De roots van heel wat populaire muziek zit in de gospel. Ik wilde hen dat laten ontdekken en herkennen. Het is leuk om een jaar later dan te zien dat die jonge zangeressen nu zelf met materiaal afkomen van gospelsongs en traditionals waarmee ze zelf aan de slag willen.
 
Uit zestig kandidaten - bij de eerste auditie - hebben we de juiste tien stemmen en persoonlijkheden bij elkaar gekregen die met die muziek wilden werken. De selectie was moeilijk. Vooraf was vastgelegd dat we met tien stemmen zouden eindigen. In de laatste ronde bleven er nog vijfentwintig over. Met die groep hebben we tijdens een workshop gezongen. Dat geluid was fantastisch, echt overweldigend. Ik wilde graag met alle vijfentwintig verder, maar dat was niet haalbaar. Voor mij was het heel belangrijk om er tien verschillende persoonlijkheden uit te halen.
 
De uitdaging voor Andrew (Claes, die voor de live elektronica zorgt, red.) en mij was om met die jongeren, waarvan de meeste nog nooit op een podium hadden gestaan, iets neer te zetten dat naar een professioneler niveau neigt. Het is schitterend om te zien hoe die meisjes evolueren op het podium. In het begin zijn ze allemaal heel teruggetrokken en focussen ze zich op wat juist moet zijn. Stilletjes aan kunnen ze dat beginnen loslaten, en pas dan wordt het echt goed. Gospel is bovendien muziek die verteld moet worden en ook dat doen ze steeds beter.”
 
Heeft GO_TELL ook een bestaansreden naast Dez Mona?
“Absoluut. Op hun eerste officiële optreden in februari van dit jaar speelden ze in Het Depot in Leuven voor 650 man. Daar zag Kurt Overbergh van de AB hen bezig, wat hen het voorprogramma van Mavis Staples opleverde. In diezelfde AB mochten ze enkele nummers meezingen met Alela Diane. Die heeft hen trouwens gevraagd om ook op Pukkelpop enkele nummers mee te zingen. Het wordt voor GO_TELL een interessante zomer om meer podiumervaring op te doen. Voor de meisjes is spelen met Alela Diane of Dez Mona zelfs nog interessanter dan hun set met de groep afwerken. Ze staan dan in functie van iets waardoor ze meer zelfvertrouwen krijgen op het podium en in hun stem. Dat gaat er toe leiden dat ze nog gemotiveerder zullen zijn om hun eigen stem nog beter te maken. Die honger om de kwaliteit verder te doen stijgen is superbelangrijk.” 
Wat moet er nog beter?
“Nu beschikken ze over materiaal om vijftig minuten te spelen. In de zomer gaan we vijf dagen repeteren om een volledig avondvullend programma samen te stellen. Het is ook de bedoeling dat iedereen zijn plaats krijgt in de voorstelling. Het zijn tien frontzangeressen die samen een koor vormen. Ieder nummer treedt er een andere zangeres naar de voorgrond. Nooit evident, maar zeker interessant. Ik merk ook een indrukwekkende progressie, waardoor we sneller kunnen werken dan in de beginfase. Als ik zie dat ze maar één repetitie nodig hebben om in de Scheld’Apen in Antwerpen bijna een volledige set mee te spelen met Capsule, dan wijst dat erop dat ze het steeds sneller oppikken en alles structuur geven. Voor de nummers met Alela Diane hebben ze ook niet speciaal gerepeteerd, behalve één keer de nummers gezongen op de repetitie van GO_TELL zelf. Al de rest is in de AB gebeurd. 

Ik vind het straf dat ze dat ook gewoon doen. Ze twijfelen niet, dat is bijkomstig. Het belangrijkste is dat je erin gelooft en ervoor gaat. Ze staan er uiteraard met tien, niet alleen dus en kunnen steeds op elkaar terugvallen. Het groepsgevoel leeft sterk. Ze peppen elkaar op om er samen te staan. De oudsten in de groep hebben vaak ook al wat meer ervaring en trekken de anderen mee. Het leuke is dat ze enorm gemotiveerd zijn en erg graag samenwerken. In het begin beheerde bijvoorbeeld ArtForum hun MySpace, nu doen ze dat zelf.”
 
GO_TELL startte als een project, iets dat in principe een einde kent. Geldt dat ook voor deze groep?
“De toekomst laat ik volledig aan hen over. Ik heb de indruk dat het steeds meer een groep aan het worden is, het is niet langer een project. Het kan ook nog heel wat andere kanten uit. Waarom niet loskomen van de traditionals van de gospel en eigen dingen creëren? De energie en het bezwarende moet wel blijven vind ik. Zoals ze nu op het podium staan, dat is echt een bom energie.

Is het eindig? Dat hangt voor een groot deel van henzelf af. ArtForum verlengde hun steun. Wat uiteraard geen garantie is dat het blijft duren, maar op dit moment is het een fantastische partner. Later zien we wel. Zolang het past in mijn agenda, wil ik deze groep blijven steunen. Op een bepaald moment moet je het loslaten, maar als de meisjes het vragen wil ik hen blijven begeleiden.
 
We denken er zelfs al aan om een plaat uit te brengen. Al is het daar nu nog te vroeg voor. Voor GO_TELL is het interessanter om eerst ervaring op te doen op een podium, de stemmen te leren kennen, te wachten tot de muziek in hun bloed zit en dan pas de opnamestudio in te duiken. Dan ga je ook een veel straffer eindresultaat bekomen.”
 
Tot slot: naast Dez Mona en GO_TELL ben je ook nog in de weer met een theaterproductie van Muziektheater Transparant en Behoud de Begeerte.
”Zwarte Romantiek heet het stuk, met Oscar van den Boogaard en Steven Van Watermeulen. Die twee vormen samen het schrijvers-alter ego Emmanuel Lipp en Pearl Sweetlife. De voorstelling wordt nog iets anders dan wat we met Saskia De Coster vorig jaar tijdens De Avonden deden. Het wordt geen concert, maar een ontmoeting tussen twee schrijvers waarbij ik en Nicolas Rombouts live voor de soundtrack zorgen. Er liggen drie showcases in België en Nederland vast, waaronder een in de Antwerpse Bourla.”

November 8, 2008
Jan Muylaert