Girls in Hawaii Wij zijn te verlegen om in het Frans te zingen.

Wij zijn te verlegen om in het Frans te zingen.
Girls In Hawaii. In Vlaanderen doet de naam vaak niet meer dan een belletje rinkelen. Aan de andere kant van de taalgrens en zelfs in het buitenland is dat wel even anders. Daar smelt het publiek massaal voor de pretentieloze zomerpop-met-een-randje van dit Waalse combo. Van ‘From Here To There’, het langspeeldebuut uit 2003, werden niet voor niets 60.000 stuks verkocht. Hoog tijd dus om hen ook in Vlaanderen te ontdekken. Hun tweede, moeizaam tot stand gekomen album ‘Plan Your Escape’ moet dat mogelijk maken. Zanger/songsmid Antoine Wielemans en zijn drummende broer Denis leggen uit waarom.


Is het toeval dat de titels van jullie beide platen over ontsnappen en bewegen gaan?
Denis: Er zit inderdaad een gemeenschappelijk idee achter beide titels, maar niet echt op die manier. Ons debuut was eigenlijk een hommage. We waren twintigers die reeds tien jaar naar muziek luisterden en een eerbetoon wilden brengen aan groepen die wij geweldig vonden: Nirvana, Pixies, maar ook pakweg Neil Young en Air. Daar paste de titel ‘From Here To There’ perfect bij omdat het een overzicht moest vormen van onze invloeden én omdat het een stap was van ‘here’, een fan zijn, naar ‘there’, een album maken. ’t Is dus niet zozeer een geografische verwijzing dan wel een muzikale.
Antoine: En nu zijn we een hele tijd verder, hebben we veel opgetreden en vinden wedat we een eigen sound hebben gecreëerd. Natuurlijk zal je nog steeds invloeden horen. Dat is logisch, maar voor we aan de tweede cd begonnen, hebben we ons voorgenomen echt te ontsnappen aan onze invloeden, om helemaal voor ons eigen geluid te gaan. Vandaar ook de titel.
 
Het titelnummer is naar onze mening een erg donker nummer.
Denis: Dat heeft eigenlijk alles te maken met het opnameproces. Kijk, ons debuut was naïef, spontaan, een ode aan onze tienerjaren en aan de muziek van toen. Dat wilden we nu vermijden. Het was tijd voor echte gevoelens, een meer realistische kijk op de wereld en de dingen. Zo focust 'Plan Your Escape' zich op de moeilijkheid van het volwassen worden, op de soms doodsaaie momenten die daarbij onvermijdelijk zijn. Maar ‘escape’ kan je ook positief zien: het betekent dat je dankzij de muziek die mindere momenten en zware gevoelens kan overstijgen. Het is in de eerste plaats een donker nummer omdat we, door volwassen te worden, ook pessimistischer zijn geworden. Het leven is niet echt grappig, beseffen we nu. Je hoort het: er is veel gebeurd tussen de twee platen (lacht).
Antoine: Het zou ons ook niet meer lukken om een plaat te maken als ‘From Here To There’, omdat het altijd letterlijk om momentopnames gaat. Hoe je je op dit moment voelt en hoe je op dat moment tegen de wereld aan kijkt. Een groepsnaam als Girls In Hawaii verwijst natuurlijk wel naar eerder vrolijke muziek…
Denis: Dat is erg relatief, hoor. Zo zijn we bijvoorbeeld geen ‘girls’ maar ‘boys’ (lacht).
 
Girls In Hawaii klinkt hoe dan ook behoorlijk poppy. Dat doet ons wat aan Eels denken: donkere teksten in combinatie met vrolijke melodieën.
Denis: Wij houden veel van groepen als Eels of Bonnie ‘Prince’ Billy, net omwille van die combinatie. Achteraf gezien kunnen we perfect begrijpen waarom mensen ons debuut vergeleken met Grandaddy: op dat moment was dat een groep, die ons sterk beïnvloedde. Door de jaren heen zijn we echter ook andere groepen gaan appreciëren. Groepen die voor een meer persoonlijke, complexere aanpak kiezen in hun teksten, maar wel in combinatie met de eenvoud van een popsong. De boodschap lijkt: ook in droevige dingen zal je altijd wel wat geluk en schoonheid vinden. Dat zingt Antoine ook ergens: “There is happiness to tell a life of sadness.”
Antoine: Bij Bonnie ‘Prince’ Billy is het vooral de stem die ons aanspreekt. Je voelt gewoon waarover hij zingt. Je kan bij wijze van spreken de emoties bijna aanraken. Dat heb ik in het titelnummer ook geprobeerd. Vooral de plaat 'Viva Las Blues' (van Palace Brothers, één van de projecten van Bonnie ‘Prince’ Billy, nvdr) is in dat opzicht een meesterwerk: emotioneel en geladen, maar ook spontaan en humoristisch en zelfs onaf. Een ander voorbeeld in dat opzicht is ‘Harvest’ van Neil Young. Bij die platen hoor je ook waar ze zijn opgenomen. Dat gevoel, die melancholische vibe zit daar op één of andere manier in verwerkt. Wij zijn dol op melancholie in muziek, het is de ideale manier om de frustraties uit je leven te evacueren. Vandaar dat we op deze plaat heel bewust die richting uitgaan.
[pagebreak]
Kan je je emoties dan niet beter uitdrukken in je moedertaal?
Denis: Wij kiezen heel bewust voor het Engels omdat het natuurlijker klinkt om je muziek te maken. Kijk, als wij in het Frans zouden zingen, zou iedereen gefocust zijn op de inhoud van de teksten. Dat is weliswaar belangrijk, maar laten we niet vergeten dat het in de eerste plaats om popmuziek gaat. Je mag de grootste onzin of gewoon ‘lalala’ zingen. Als het goed klinkt zal iedereen het op prijs stellen. De stem is een instrument, een deel van het nummer. En Engels is een betere taal om dat effect te verkrijgen. En bovendien zijn we te verlegen om in het Frans te zingen (lacht).
Antoine: Zoals men zegt in het Engels: “Melody comes before meaning.” Het is natuurlijk ook zo dat al onze voorbeelden en idolen in het Engels zingen. Ook dat speelt mee.

Er staan ook enkele instrumentale songs op de plaat. Heeft dat een bepaalde reden?
Denis: Net als Sonic Youth zien wij een plaat als een boek. Met hoofdstukken en een structuur. Om dat effect wat uit te vergroten, kan het helpen als je gebruik maakt van instrumentals. Beschouw die stukken als het omslaan van de pagina. Je krijgt er de luisteraar ook makkelijk mee in een bepaalde sfeer. Een sfeer die hem voorbereidt op het nummer dat er onmiddellijk op volgt. Je zou het eigenlijk ook met een postkaart kunnen vergelijken: de sfeer van een bepaald moment.

Girls In Hawaii bestaat uit zes leden. Hoe gaat dat in zijn werk?
Antoine: Lionel (Vancauwenberghe, nvdr) en ik schrijven elk apart onze songs. Dan zitten we samen, luisteren naar het ruwe materiaal en beslissen we waarmee we aan de slag willen. Vervolgens leggen we die nummers voor aan de andere groepsleden. Die kunnen dan bepaalde arrangementen of ideeën suggereren. Maar de melodie, structuur en lyrics zijn eigenlijk al klaar voor de rest van de groep erbij betrokken wordt.

Hoe sta jij tegenover die aanpak, Denis?
Denis: Girls In Hawaii is best democratisch hoor. Als we iets niet goed vinden, dan zeggen we het ook. Maar wij vinden het belangrijk dat er bepaalde bandleden zijn die de lijnen uitzetten en de context bepalen. Hoe meer mensen willen beslissen, hoe verwarrender het wordt.
Antoine: Het is wel zo dat de eerste plaat veel meer een project van twee was. Lionel en ik deden haast alles. Van het componeren tot de mixing. De muzikanten dienden eigenlijk alleen maar om de songs live te brengen. Deze tweede plaat hebben we meer als een groep gemaakt. Je hoort dan ook een persoonlijker geluid. Het feit dat we intussen vijf jaar verder zijn, speelt uiteraard ook een rol.
Denis: Dat komt omdat we voor de opnames haast drie jaar hebben getourd. Op die manier leer je elkaar echt kennen als muzikant. Daarvoor waren we eigenlijk gewoon vrienden. Nu weten we ook hoe we spelen, welke muziek ons ligt, enzovoort. We denken veel meer in dezelfde richting dan vroeger. Erg belangrijk als je samen op een podium staat.

Jullie staan bekend als perfectionisten. Hoe slagen jullie erin om op een bepaald moment "Klaar!" te roepen? Zeker met een rijk gelaagde plaat als deze lijkt me dat geen sinecure.
Denis: Het vraagt tijd (lacht).
Antoine: Het is geen enerverende bezigheid, als je dat zou bedoelen. In de eerste plaats willen we een goede song maken, met de juiste arrangementen en de basisinstrumenten. Daarna pas beginnen we lagen, geluiden en verborgen melodieën toe te voegen met de bedoeling om een bepaalde atmosfeer in de songs te creëren, met name die van de omgeving. Net zoals Bonnie ‘Prince’ Billy dat doet of PJ Harvey op haar laatste plaat. Vandaar dat we soms toevallige geluiden zoals de kerkklokken van een dorp of iets dat valt in de studio laten staan. Omdat het bijdraagt tot het effect. Door die aanpak kan het dus erg lang duren voor een song klaar is. Ook al omdat je de ene dag anders naar de ene song luistert dan naar een andere omdat je bepaalde muziek hebt gehoord of omdat je in een andere stemming bent. Dat maakt het precies boeiend, zeker niet vervelend.De rol van de producer is in dat proces trouwens ook erg belangrijk: hij is een goede graadmeter om te weten of iets te luid, te zwaar of gewoon niet goed is.

De voice of reason, zeg maar.
Antoine: Inderdaad. Hoewel hij geen inspraak heeft in creatieve beslissingen of het eindresultaat, kan hij wel interessante ideeën suggereren. Hij beslist dus niet wanneer een song klaar is. Dat doen wij. Of beter: dat doen de deadlines (lacht). Want je kan tien jaar aan een stuk dingen in een song blijven steken en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.

November 8, 2008
Hannes Dedeurwaerder