Freaky Age Het is wat het moet zijn

Het is wat het moet zijn
Het interview met Freaky Age frontman Lenny Crabbe gaat door in de bar van het poepsjieke vijfsterrenhotel Plaza in Brussel. Terwijl we wachten, merken we op dat een Arabische prins zich tevreden moet stellen met een croque-monsieur omdat de keuken nog niet open is. Tja, er zijn ergere dingen in het leven en we drukken de knop van opnameapparaatje in.


In 2006 was Freaky Age finalist in Humo’s Rock Rally met lovende kritieken als gevolg. In 2007 werd een gesmaakte EP uitgebracht met een single die veel airplay kreeg op Studio Brussel. Begin 2008 is er het debuutalbum bij V2 Records. Hoe gaat het met jullie?
Lenny : Prima, dank u. Het team waarmee we nu werken is fantastisch. We zijn dan ook erg blij dat ze de samenwerking met ons zagen zitten.

Toen jullie twee jaar geleden deelnamen aan Humo’s Rock Rally, was jullie gemiddelde leeftijd veertien. Ook in de Rock Rally van dit jaar was het overgrote deel van de finalisten erg jong. Is dit een hedendaagse trend of toeval?
Ik denk niet dat dit een trend is.  Dit is niets nieuws hoor. Het is de media plots opgevallen en iedereen is erover beginnen praten en schrijven. Maar in de geschiedenis van de rock is dat helemaal niet zo nieuw, noch in België, noch in de rest van de wereld. Johnny Rotten van de Sex Pistols was zeventien. The Beatles waren ook maar zestien, zeventien jaar toen ze hun eerste stappen zetten. En wat hedendaagse groepen  betreft: The Kooks. De eerste maal dat daar over gesproken werd, waren die ook maar zestien à zeventien jaar.  
 
Volgens jullie MySpace bestaat Freaky Age al sinds eind 2003, al meer dan vier jaar dus. Hoelang zijn jullie al met muziek bezig?
Ik ben beginnen gitaar spelen toen ik elf jaar was. Ik heb onze gitarist eigenlijk leren spelen. Ik leerde hem gewoon alles wat ik al kon. Dan hebben we samen  met een drummer een bandje opgestart. Twee jaar later hebben we van drummer gewisseld en zonder bassist aan de Rock Rally meegedaan. Daarna wilden we het toch iets ernstiger aanpakken en hebben we een bassist gezocht. Die speelt nu al bijna zo’n twee jaar bij ons en dat gaat prima.
 
Heeft het toevoegen van een basgitaar iets veranderd aan het schrijfproces, aan jullie geluid?  Is de groep veranderd door die extra persoon?
In het begin was het toch even wennen. We hadden hem gekozen omwille van het feit dat hij er tof uitzag en dat hij best wel een stukje kon spelen. Dat zat dus wel goed. Het was wel een beetje vreemd. Wij waren immers drie "beste vrienden" en plots komt daar dan iemand bij. Aan het schrijfproces of binnen de groep heeft dat niet echt iets veranderd. Nu zouden we waarschijnlijk niet meer zonder bassist kunnen spelen. Puur muzikaal dan. 
 
Jullie worden voornamelijk vergeleken met The Strokes. Er zijn ergere bands om mee vergeleken te worden?
The Strokes zijn de band waardoor ik op mijn elfde muziek ben beginnen maken.  Dat was voor mij de ontdekking van de serieuze, de echte muziek. Daarvoor waren het allemaal fake dingen: Amerikaanse groepjes als Blink 182. Toen kwam die eerste plaat van The Strokes uit en dat was echt een revelatie. Dat was een wereld die openging. Onbewust zal dat ongetwijfeld een invloed hebben op de manier waarop ik nummers schrijf.
 
Het toerschema is mooi gevuld tot in september. Jullie treden ook een paar keer op in Wallonië? Is er daar vraag naar Freaky Age? Kennen ze de band?
Ja, eigenlijk hebben we een grotere aanhang in Wallonië dan in Vlaanderen. Dat komt vooral door Time Is Over, onze eerste single. Die werd uitgebracht in september. We hebben die meteen - en dat is misschien iets wat sommige andere groepen niet doen - naar alle radiostations gestuurd, niet alleen naar de Vlaamse. Op Pure FM en enkele kleinere Waalse radiostations werd dat nummer nog vaker gedraaid dan op Studio Brussel. We hebben Vlaanderen en Wallonië op hetzelfde moment aangepakt. Nu hebben we een boekingsagent in Vlaanderen én in Wallonië. Twee verschillende agentschappen, die allebei zowel de grotere als de kleinere festivals kennen, waardoor we de kans krijgen om echt overal in het land te gaan spelen, zowel op grote festivals als op kleine festivals, in cafés en in clubs.
 
Jullie hebben ook een Frans management waardoor jullie als support van de Franse band Superbus hebben gespeeld in Le Zenith in Rijsel, een zaal die qua capaciteit vergelijkbaar is met Vorst Nationaal. Hoe groot is die band?
In Wallonië zijn die wel bekend, maar in Vlaanderen betekenen ze niet veel. In Frankrijk kennen ze wel veel succes. Daar werden er al zo’n 500.000 cd’s van hen verkocht. Ze hebben ook één van de Victoires De La Musique gewonnen. Hun album ‘Wow’ werd verkozen tot pop/rockalbum van het jaar. Dat is misschien niet helemaal onze stijl. Dat is allemaal een beetje prefab. Maar als je dan het aanbod krijgt om daar te gaan spelen, hadden wij iets van “Waarom niet?”. Dat was onze eerste keer in Frankrijk. Het publiek was gedurende heel het optreden enthousiast. Na het optreden stonden we buiten een sigaret te roken. Voor we het beseften, stond er zo'n twee- à driehonderd man rond ons foto’s en handtekeningen te vragen. Meisjes klampten ons aan en security guards moesten ons ontzetten. Heel vreemd allemaal, die eerste keer in Frankrijk.
 
Hoe komen jullie eigenlijk terecht bij dat Franse management?
Via MySpace. Ze hadden ons gewoon een mailtje gestuurd: “Wij zijn een beginnend managementbureau”. Het was een team van vier of vijf jonge mensen die ons contacteerden voor er sprake was van Time Is Over. Op dat moment betekenden wij nog helemaal niks. Wij hebben toegezegd en nu gaan we af en toe spelen in clubs in Parijs. Blijkbaar slaat het wel goed aan in Frankrijk. Onlangs speelden we in een kleine club in Parijs voor zowat honderd man. Die club zat stampvol en buiten wachtte nog eens honderd man. Nu proberen we stilaan overal een beetje naam te maken. De full cd komt uit in België op 21 april. Als alles goed gaat, volgt Frankrijk en Nederland in het najaar met daarbij aansluitend een tournee van één of twee weken. 
 
Zijn er ook nog plannen om de plaat elders uit te brengen?
Zeker. Voor begin 2009 zou ze in Engeland en Duitsland moeten liggen. Dan gaan we ook daar spelen en naam maken. Op dezelfde manier als we dat nu hier proberen te doen.
 
Er komen dus nog heel wat optredens aan. Valt alles nog te combineren met school?
Eigenlijk heb ik vorig jaar al beslist dat de muziek op de eerste plaats komt. Daar ben ik heel radicaal in. Ik ben nu eenmaal heel veel met muziek bezig. Al de rest moet daarvoor wijken. Vandaar dat ik nu het vierde middelbaar opnieuw doe. Het ziet er trouwens naar uit dat ik het nog eens zal moeten overdoen. Dat is gewoon een keuze die ik heb gemaakt en die is niet onbegrijpelijk, denk ik. Alle dingen die ik zou willen doen als het niet lukt in de muziek, zijn dingen waarvoor je geen diploma nodig hebt: film of studiotechniek bijvoorbeeld. 
 
Jullie managementkantoor in België is Luna Barn. Is dat ook niet de  naam van de opnamestudio van je vader?
Luna Barn is inderdaad ons Belgische management. Mijn moeder houdt zich daarmee bezig. De opnamestudio van mijn vader heeft wel dezelfde naam, maar eigenlijk zijn dat twee verschillende bedrijven. [pagebreak]
 
Heeft het feit dat je beide ouders actief zijn in de muziekbusiness er naar jouw mening mee voor gezorgd dat het nu vrij snel gaat voor Freaky Age?
Onbewust en doorheen mijn opvoeding heeft dat waarschijnlijk wel mee gespeeld. Ik ben opgegroeid backstage en in loges van festivals, in New York en op tournee. Als kind kon ik alles volgen. Als twaalfjarige was ik al van alles op de hoogte : wat de taken zijn van studiotechnici of van de producer, wat de platenfirma doet of waarom een groep op tournee gaat, hoe het met distributie zat. Al die dingen zijn mij uitgelegd geweest. Onbewust heeft mij dat zeker geholpen maar dat wil nog niet zeggen dat het door mijn ouders is dat het nu een beetje begint te lopen. We hebben alles aan onszelf te danken. Daar hebben we ongelooflijk hard voor gewerkt. Mijn ouders, en dan vooral mijn moeder, zijn er wel om dingen bij te sturen, maar zij doen niet meer dan een ander managementbureau zou doen. Koen Buyses moeder doet ook zíjn management en zo zijn er nog voorbeelden.
 
In het nummer Little Mistakes zing je “I pass the torch on to the next guy”.  Kan je daar iets meer over vertellen?
Ik schrijf over dingen die heel dicht bij onze leefwereld staan, dingen waar ik een zekere voeling mee heb.  Het zou een beetje onnozel zijn moest ik schrijven over dingen waar ik geen enkele affiniteit mee heb. Ik ben zestien jaar en mensen mogen dat ook zien in de teksten. Het citaat gaat over een meisje dat - eenmaal de relatie voorbij is - een nieuwe persoon leert kennen. Het had ook over het doorgeven van een
joint kunnen gaan. Dat gebeurt ook wel eens. (lacht) In het openingsnummer van onze cd zing ik over “a guy in my class”. Brian Molko (van Placebo, nvdr) zingt toch ook over algebratests en die is drieënveertig jaar. Dat beeld klopt gewoon niet. Het zou eerder belachelijk zijn als ik teksten zou schrijven over wereldoorlogen.  De nummers moeten gaan over dingen waar ik iets over kan vertellen en de mensen kan duidelijk maken hoe wij dat zien.
 
Time Is Over is overgenomen van de EP. Hebben jullie nummers heropgenomen of voorzien van andere arrangementen? Zijn de nieuwe nummers op de debuutplaat eigenlijk allemaal geschreven na het verschijnen van de EP?
Time Is Over werd wel geremastered in de lijn van de plaat, maar dat zijn kleine details die eigenlijk niet veel veranderen. Die nieuwe nummers bestonden al toen we de EP opnamen. Ze waren zelfs al kaar, maar we wilden ze nog niet uitbrengen. We wilden ze liever eerst live spelen om te zien wat er werkt. Er worden altijd nog wel veranderingen aangebracht. Pas toen we voelden dat de nummers helemaal afgewerkt waren, wilden we die plaat maken. We hebben we de plaat dan opgenomen in drie maanden. Ik zal blij zijn als we ze eindelijk kunnen vastpakken.
 
Uiteindelijk werd de plaat dan opgenomen in de Luna Barn studio van je vader?
Ja, bij ons thuis. Dat was een bewuste keuze. Daar repeteerden we. We voelden ons er thuis en bovendien hoefden we niet echt op deadlines te letten. De volgende plaat kunnen we hopelijk opnemen in een grotere studio met een groter budget. Nu wilden we gewoon zo veel mogelijk zelf doen. We kunnen fier zijn op deze plaat. Ik hoop dat ik binnen tien jaar nog altijd naar deze cd zal kunnen luisteren zonder dat mijn tenen beginnen te krullen.
 
Jullie debuutplaat duurt exact zesendertig minuten en zesentwintig seconden. Zijn jullie favoriete platen ook zo : kort en krachtig?
Het is een plaat zonder veel franjes. Ze geeft weer hoe we zijn. Er werden geen speciale technieken gebruikt. Het is wat het moet zijn. 

November 8, 2008
David Ardenois