Frans Joseph Goof De harde weg naar rock-'n-roll

De harde weg naar rock-'n-roll

Dat de tegendraadse en eigenzinnige Nederlandstalige rock-'n-roll van Frans Joseph Goof nooit aansluiting heeft gevonden bij een groot publiek is doodzonde. Gelukkig kruipt het bloed waar het niet gaan kan en is daar nu de dubbel-lp 'Niet Eindeloos Genoeg', een liveregistratie uit 1998. Geen nostalgisch document, wel een verschroeiende brok muziek. 



We hebben een concertaffiche opgeduikeld. Dit was niet het eerste optreden dat we van je gezien hebben, in Lokeren, in 1999. Welke herinneringen brengt dit terug?
Erg veel goede herinneringen. De plaat die nu uitkomt is een opname uit die tournee met het Bijval Ensemble. Het is ondertussen bijna vijftien jaar geleden, een eeuwigheid... Het was een zeer moeilijke tournee. We kregen bakken kritiek over ons heen. Dat was een constante. Het publiek begreep ons wel, maar organisatoren waren vaak bang van wat er gebeurde. Wat we deden polariseerde erg.

Je brengt nu een verloren gewaande liveopname uit die periode uit onder de titel 'Niet Eindeloos Genoeg'. Waarom net nu?
Heel eenvoudig: omdat ik de opname pas deze zomer teruggevonden heb. Ik was een kast vol cassettes met oude opnames aan het opruimen. Toen ik de opname beluisterde, verraste de kwaliteit ervan en ook de groep die ik hoorde spelen verraste. Ik werd meteen fan. Maar wat moest ik ermee aanvangen?

Ik ben erg laat begonnen met platen uitbrengen. Het eerste full album was 'URST', in 2001. Dit concert dateert uit 1998, toen ik toch al meer dan een decennium aan het spelen was. De enige opname daarvoor dateert uit  1994. Daartussen gaapt dus een gat. Veel  songs op het live-album zijn  nooit in de studio opgenomen. Een reden te meer om deze rauwe opname uit te brengen.

Hoewel we de originele digitale opnames vonden, was de release geen evidentie. Het was een tweesporenopname waar niet meer aan gemixt kon worden. Er was een natuurlijke selectie: songs met fouten, krakende micro's, geruis van een gitaarversterker werden afgevoerd. Gelukkig bleef er van het tweeëneenhalf uur durende concert genoeg materiaal over voor een volwaardige plaat.

De terugkeer van vinyl is ook een factor geweest. Geef toe: wie droomt er niet van om ooit een live-dubbel-lp uit te brengen? (lacht)

Werd de keuze voor dubbelvinyl door de lengte van de opname ingegeven?
Het ironische is dat het nummer dat mij bij de eerste beluistering het meeste aansprak in laatste instantie de plaat niet heeft gehaald. dat was De Geest Van De Schrijver. Zo gaat het wel meer. God Works in mysterious ways.

Er zijn trouwens wel meer nummers die de plaat niet gehaald hebben. Een album vergt een opbouw, een structuur. Ik wou dat de luisteraar the feel kreeg van het optreden. Een plaatkant heeft ook een beperkte lengte, dus daar hang je ook aan vast. Zeker met lange nummers.

Je zei net dat je door je tapes aan het snuisteren was. Had je nood aan een kritische terugblik? Moest je de verhalen voor jezelf ordenen en uitschrijven?
Eigenlijk is het begonnen met de laatste plaat die nooit was afgewerkt, 'Testosteron Chill Out Blues'. Ik ben met dat materiaal twee keer de studio ingedoken, maar die opnames misten de sfeer van de demo's. Het was de doodsteek. In 2006 heb ik beslist mijn muziekinstrumenten op stal te zetten en er volledig mee te kappen. Ik heb er twee jaar nauwelijks nog aan gedacht. Ik was niet meer geïnteresseerd in dat facet van mij leven. 

Twee jaar en een wervelstorm door mijn leven later, zette ik in een auto een cd van die Testosterondemo’s op. Mijn medereiziger had mijn muziek nog nooit gehoord en was aangegrepen: “Waarom doe je hier niks mee?” 'Testosteron Chill Out Blues' is het resultaat. Het album werd goed onthaald en het idee rijpte om al mijn materiaal voor de buitenwereld beschikbaar te makenVorig jaar heb ik twee onuitgegeven albums online gezet, 'Jam Band' en 'De Legende Van Frans Joseph Goof'. Ook daar kwam positieve respons op.

‘Niet Eindeloos Genoeg’ is enkel de volgende stap, hoewel het vanuit economisch standpunt waanzin is. Hopelijk willen veel mensen het album horen en geraken we uit de kosten. Dat zou fijn zijn, want er is nog veel meer materiaal om uit te brengen.

Wat is de 'Heibel Bijbel'?
De 'Heibel Bijbel' omvat mijn hele oeuvre. Daar zitten ook 'URST' en 'Alles Komt Goed' in, maar tussen 1990 en 'Testosteron Chill Out Blues' zit nog heel wat materiaal. Er ligt nog een 'Testosteron Chill Out Blues' deel 2 in de kast en je hebt nog de rijke episode met de Prozac Broers, daar is een dvd-opname van. En het album ‘Moeilijke Morgen’ natuurlijk, het moment waarop ik besefte: ik kan iets.

We zien wel hoe ver het gaat en hoe gek het wordt. Het belangrijkste voor mij is dat de muziek beluisterbaar is. 'Jam Band' en 'De Legende Van Frans Joseph Goof' staan nu op mijn websiteSoundcloud en Youtube. Het zou mooi zijn als we die op een dag ook op vinyl kunnen persen. Of dat realistisch is valt nog af te wachten. Het idee, tien platen in één box, dat is de 'Heibel Bijbel'.

Dat is een grote ommezwaai na een volledige stop. 
Ik schrijf nog altijd geen nieuw materiaal en ik treed niet meer op. Ik ben eigenlijk de schatbewaarder van mijn eigen werk en daar neem ik voorlopig vrede mee.

Tussen je platen en tournees liggen vaak lange periodes van ogenschijnlijk kluizenaarschap. Zocht je die lange pauzes zelf of vond je geen aansluiting bij publiek of organisatoren?
Tussen 1988 en 2000 trad ik ononderbroken op. Wel vijf tot zes keer per maand. Tijdens de tournee met het Bijval Ensemble hadden we zoveel stront over ons gekregen dat het niet meer leuk was. Men heeft mij toen een solotournee opgedrongen om van mij een nieuwe Bram Vermeulen te maken, terwijl dat mijlenver van mij af stond.

 Het publiek ervoer dat ook zo. Het was compleet fout. Toen die solotournee niet wilde vlotten, vroeg het management mij of ik niet meer humor kon brengen. Dat was een keerpunt. Ik wilde aan geen enkele verwachting beantwoorden. Ik had lak aan regels en vertikte het om elke avond dezelfde bindteksten af te rammelen. Men vond dat niet professioneel. Er moest een duidelijk programma zijn, met een titel. Ieder concert moest  hetzelfde zijn, terwijl ik gewoon de maaltijd van de dag wou serveren. Soms was die zout, soms was het een heel dessertbuffet. Dat hoorde niet, zeker toen niet.

Na mijn breuk met het management ben ik eerst een half jaar uit protest tegen mezelf gaan staken en daarna ben ik twee jaar in het gezelschap van Jan Fabre gaan toeren. Ik viel ten prooi aan twijfels die ik probeerde te counteren met ‘URST’.

Dat album was een zware bevalling en toen er quasi geen respons kwam, kreeg ik een mentale tik. Ik stelde alles in vraag, de buitenwereld en mezelf. Die periode leidde tot een totale blokkage. Ik heb dat lang mijn Barbara Streisand-complex genoemd, die ook jaren niet meer op een podium durfde.

Pas later, ten tijde van 'Alles Komt Goed', ben ik, omringd door Serge Feys en een aantal zeer goede muzikanten, terug op het podium gekropen. Maar ik durfde mezelf niet meer te zijn uit vrees voor de zeik. Ik zong mijn liedjes en liet mij als een Las Vegas-artiest begeleiden door overigens schitterende muzikanten. Daar is niks mis mee, maar ik voelde me een “metteko” op een orgeltje. En het publiek vond dat ook. Dan zijn die gaten beginnen vallen.

De tournee met het Bijval Ensemble volgde op 'Kom Terug', de ep die gedistilleerd werd uit 'De Legende Van Frans Joseph Goof', een album dat  nooit werd uitgebracht maar nu gelukkig integraal op internet te vinden is. De volgende plaat, 'URST', kwam pas drie jaar na deze concertreeks uit? met andere muzikanten en een andere klank. Wat was er intussen gebeurd?
In de zomer van 2000 speelde ik in cafés en clubs met een begeleidingsgroep, de Prozac Broers. Ik werkte als zanger/muzikant/acteur in een voorstelling van Jan Fabre. Tussen die voorstellingen door had ik als tegengif op een paar weken tijd een vijftiental ongecompliceerde rock-‘n-rollnummers geschreven.

Nico Mertens van Parsifal zag ons bezig en wou heel graag de Prozac Broers inblikken. Hij hoorde hits. Maar onze visie verschilde: ik wou per se een live-album doen, Nico vond dat debuteren met een live-album niet commercieel was. Het project werd op de lange baan geschoven.

Een lente later maakte ik voor Parsifal ‘URST’, een album dat veel breder ging dan de Prozac Broers. Het opnameproces was een ware uitputtingsslag. Nico vond ze na afwerking onverkoopbaar en ze werd amper gepromoot. Zowel artiest als platenbaas lagen in de touwen.

Was ‘Alles Komt Goed’ de zoektocht naar de radiosingle, de doorbraak?
In ieder geval een zoektocht die Serge deed om mijn sound te communiceren naar het brede publiek. Dat was de opdracht die hij van PARSIFAL, maar ook van mij kreeg. Het is de plaat waar ik nu het verst van af sta.

(denkt na) Ik denk dat iedere plaat zijn bestaansreden heeft. Ik schaam mij over niks. Ik ben blij dat ik die platen uitgebracht heb. Ik betreur alleen dat het er zo weinig zijn. Het hadden er drie keer meer moeten zijn.

Ging je daarom voor 'Testosteron Chill Out Blues' volledig de andere richting uit en nam je bijna alles zelf voor je rekening?
Ik had nood aan terugkeren naar de essentie. Zeker na de korte tournee met Serge, waar ik alleen zong, had ik het gevoel dat ik de richting kwijt was. Ik wilde een bewijs dat ik nog aan het stuur stond.

Ik moest mijn roer, mijn instrumenten terugvinden, en ik wou vooral nieuwe liedjes schrijven die overeind bleven zonder verpakking. 

Heb je enig idee uit hoeveel songs je songboek bestaat?
Geen idee, maar het zijn er genoeg. Alles bij elkaar - speelbare nummers - schat ik het aantal op een driehonderdtal.

Als je Frans Joseph Goof in drie van je eigen songs mocht samenvatten, welke zouden dat zijn?
Zoölogie sowieso. Het is een lijflied. En Spa Komma La Route omdat die song mij altijd doet terugdenken aan het moment dat ik de song voor het eerst speelde, omringd door enkele goede vrienden. Ik nam hem op voor ‘De Legende…’, ‘Alles Komt Goed’ en ‘Testosteron…’. Ik ben heel blij met de versie op het live-album. Ik voel mij ook erg verbonden met Hoog In De Boom.

Komt er ooit nog nieuw werk of blijft het hierbij?
Er zijn een paar songs die mij trekken, songs die nooit opgenomen zijn. Tom & De Goede ZoonDe Vunzige Historie Van Ben En Betty, een song van achttien coupletten, Word Wakker Weke Wereld... Het kriebelt wel om die ooit uit te brengen. Het zou kunnen, maar dan moeten mensen nu ‘Niet Eindeloos Genoeg’ kopen. 


December 18, 2012
Stefaan Van Slycken