Eriksson Delcroix Niet eeuwig de tijd maar wel 'For Ever'

Niet eeuwig de tijd maar wel 'For Ever'

Ze zitten verscholen in de “hide-out” van het gezellige Coffee & Vinyl in de Volksstraat te Antwerpen waar eerder deze week nog Pete Doherty van Babyshambles poseerde. De verleiding is groot om te beginnen grasduinen in de twaalfduizend platen, die je hier kan kopen, maar we zijn hier om over één welbepaalde plaat te praten: ‘For Ever’ van Eriksson/ Delcroix. Achttien maanden geleden voor altijd met elkaar verbonden sinds de geboorte van hun zoontje. En nu is er dus ook een muziekbaby.



Liedjes als schilderijtjes
 

Ze kennen elkaar natuurlijk al veel langer. Tien jaar om precies te zijn en Nathalie Delcroix blikt dankbaar terug op de dingen, die ze met haar huidige partner maakte: een experimentele countryplaat als The Partchesz, het album ‘June ‘81’ met Maxon Blewitt en de tournee met The Country Ladies,...

Maar nog enthousiaster klinkt ze over de nieuwe plaat: “Dit zijn bijna allemaal eigen nummers. De rest waren vaak covers.” En bij Maxon Blewitt was haar rol beperkt: “Op de plaat zong ik wel mee, maar de optredens deed ik niet.” Bjorn Eriksson vult aan: “Deze plaat voelt als een nieuw verhaal, een nieuwe start. Het is ook ons verhaal, met een eigen, nieuwe sound.”

‘For Ever’ blijkt gewoon thuis in Kalmthout opgenomen te zijn. Bjorn Eriksson legde het fundament in de vorm van een sfeer, een muzikale aanzet. En samen schreef het koppel de teksten en zanglijnen. Soms werkten ze ook tegelijk aan een nummer, elk in een aparte kamer.

Sommige nummers waren makkelijke bevallingen omdat een aantal teksten gewoon vroegen om gezongen te worden. Bij andere verliep het wat moeilijker. “Het zijn als het ware schilderijtjes waarbij je ook eerst een achtergrond op het canvas legt en dan de rest invult”, aldus Bjorn Eriksson, “Ze slingerden alle twaalf rond in huis en af en toe borstelde iemand van ons er iets bij.”

“Ons” is hier ruimer dan het duo Eriksson/Delcroix. Familie en vrienden speelden mee. Vader Karl speelde banjo terwijl tienerdochters Bruna en Emma en zus Eva meezongen. Elko Blijweert (Kiss My Jazz, Dead Man Ray) had een inbreng als gitarist, Geert Waegeman (o.a. El Fish) speelde viool en mandoline. Stefan Timmermans is prominent aanwezig op The Valley  als fluitist en ook Tim Coenen (“Snares, shakers, horse en bassynths”), Peter Pask (contrabas, elektrische bas en synths) en Alain Rylant (“shakers, snares, cymbals”) kwamen langs. Dat maakte van deze plaat een “knutselplaat” zoals Bjorn eerder al uitlegde. Door de muziek te delen met al deze mensen en door samen te spelen, voegde elk van hen een toets toe aan de schilderijtjes.

De ambitie
 

Yves Vaes van Waste My Records was de man die zich vervolgens over de muzikale baby ontfermde. “Voor de nazorg”, zoals mama Delcroix het uitdrukt. Yves is geweldig enthousiast over de plaat en ziet dit als een belangrijke release. Nathalie Delcroix en Bjorn Eriksson delen zijn ambitie: “We hopen dat dit ver gaat reiken. We voelen veel liefde en inzet van de mensen bij het label en de bookers. Door hun enthousiasme en know-how laten we ons graag leiden”. Nathalie Delcroix vult aan: “Al waar wij moeten mee bezig zijn is de muziek. Wij moeten gewoon veel repeteren zodat we er live zullen staan. 17 april in de Roma bijvoorbeeld. Voor al de rest zorgen Yves en zijn team.

"Dat is heel belangrijk om de plaat over te brengen naar een publiek, anders krijg je een paar maand later een telefoontje met de vraag of ze de rest van de stock mogen vernietigen. Waar je dan zelf voor moet betalen.” Het is duidelijk dat hier een ervaringsdeskundige aan het woord is. Maar bitter klinkt Bjorn Eriksson niet. Er kan een lachje af want hij voelt dat WMR een visie heeft op de lange termijn.

Er zijn al twintig shows geboekt voor het najaar in culturele centra, waar het duo een echt luisterpubliek hoopt te bereiken. Er zijn ook al plannen voor daarna, want ook al was het heel leuk om de songs stukje bij beetje op te bouwen met al die vrienden en familieleden, toch zouden Bjorn en Nathalie graag eens met die ploeg de studio induiken en op organische wijze een plaat live inspelen.

Yeehaw!
 

Op pure bluegrass rekent het publiek – dat Eriksson vooral kent sinds hij de soundtrack van 'The Broken Circle Breakdown' samenstelde – best niet. Toch klinken er best wel wat echo’s van country en bluegrass door in de plaat. “Dat is normaal natuurlijk”, zegt Bjorn Eriksson, “Sinds mijn vijftiende speel ik bluegrass met mijn vader. Dus die muziek zit er bij mij ingebakken. "

"Na de film had ik trouwens wel zin om met Nathalie samen een plaat te maken binnen het palet van bluegrass, zonder echt trouw te blijven aan dat genre. De invloeden zitten er in, maar pure bluegrass is strikt. Ik laat me graag inspireren door de mensen die al sinds de jaren zeventig begonnen te experimenteren zoals Eric Weissberg en Steve Mandell. Het is interessant om je te beperken tot bepaalde kleuren waarmee je dan wel wat kan mengen, maar drums bijvoorbeeld waren sowieso uitgesloten omdat dat niet past binnen bluegrass", vult hij nog aan.

“Mijn moeder hoorde gisteren de single Walking en riep me toe dat dat nu toch geen country was”, lacht Nathalie Delcroix. Het genoemde nummer staat helemaal achteraan op het album en is inderdaad het meest opvallende buitenbeentje, maar er zijn er nog die naast de countrypot plassen. Toch voel je dat country aan de basis ligt. “Bluegrass en country lenen zich ook goed tot het zingen van duetten en dat is wat wij doen. We zouden het ook niet erg vinden, mocht ons album in dat vakje gestopt worden, maar helemaal juist is het niet.”

We wilden het onderwerp ‘Broken Circle Breakdown' eigenlijk mijden, maar Bjorn Eriksson komt op dreef nu hij over bluegrass praat: “Wij zijn geen echte Amerikafans hoor, ook al hebben we daar samen al roadtrips ondernomen. We hebben echt geen General Lee (vlag van de Zuidelijken) in de living hangen en we mogen dan al eens graag in El Paso komen voor de feestjes, we zijn toch wel blij dat mensen stilaan beseffen dat country meer is dan linedance, mechanische stieren en yeehaw-kreten. Alleen al daarom ben ik heel blij dat men mij gekozen heeft om de soundtrack van ‘The Broken Circle Breakdown’ samen te stellen.”

Black Jack Daisy en het belang van lichtheid
 

Op het album staan een paar covers en ook een traditional: Black Jack David. Nathalie Delcroix wou dat dolgraag op de plaat en haar man was meteen enthousiast. Het is een stout liedje want het meisje dat er met de klaploper vanonder muist is nog geen zestien en hoe oud hij is, kom je niet te weten, maar… er volgt een veelzeggend gegrinnik dat uitbarst in lachen wanneer we vragen of Bjorn de Black Jack David van Nathalie is. “Zij is eerder mijn “Black Jack Daisy”; lacht Eriksson en hij knijpt speels in haar hand. “Ik vind het een intrigerend nummer”, vervolgt hij dan. “Je krijgt een deel van het verhaal, maar je moet ook een heel deel zelf invullen. Ik kende het eigenlijk als een instrumentaal nummer van Clarence White en de melodie op zich vond ik al geweldig. Het is een van de lichtere nummers op de plaat en het is dan ook een perfect breekpunt voor het album."

Veel nummers zijn inderdaad redelijk donker (Home Is Were The Angels Roam is bijvoorbeeld een soort van zelfmoordballade) en dat vindt Nathalie Delcroix wel een beetje jammer. Gelukkig zorgt het visuele aspect voor tegengewicht. Uit de videoclips blijkt heel wat humor en ook het artwork is speels. “Ik zou ook graag wat lichtheid bewaren”, zegt Bjorn Eriksson, “maar ik slaag daar niet altijd in. Nathalie is daar beter in.” In veel countrysongs contrasteert de vrolijke melodie met de vaak donkere teksten, maar in ons geval is dat niet altijd. Daarom dus ook het grappige artwork van de hand van Bjorn Eriksson zelf, waarin toch weer skeletten de hoofdrol spelen op een achtergrond van pastelkleurtjes. Het steeds weerkerende koffiepotje verwijst naar de lievelingsdrank van Eriksson en is ook het logo van zijn eigen label.

Wie nog niet geboren is, doet dat beter niet.
 

In de songtitels zitten ook een paar verwijzingen naar slangen. Ook al wemelt het daar niet van in Kalmthout. De slang blijkt echter een metafoor voor het kronkelige verloop van een relatie en dat vind je ook terug in de nummers. “Als je de verhaaltjes op de plaat bekijkt, zie je dat een man en een vrouw elk hun oude leventje achterlaten en elkaar vinden. Dat is ons verhaal ook, zie je”.

Wat dat betreft is het lange, vreemde Riding On A Snake With A Bottle Of Tequila In My Hand de samenvatting van de hele plaat al komt het pas echt allemaal goed in Walking waarin de twee geliefden samen verder het leven instappen: 'Ik zie dat zoals het laatste prentje van een Suske en Wiske-album waarin Wiske knipoogt omdat alles goed afgelopen is.'

Ook al lachen we heel wat af in het gezellige kader van de koffiebar annex platenzaak, toch wordt het heel serieus als Pretty Little Souls ter sprake komt. Het nummer is een waarschuwing aan alle ongeborenen om beter te blijven zitten omdat de wereld naar de Filistijnen gaat. “En dat terwijl we zelf net een kindje van achttien maanden hebben”, zucht Nathalie Delcroix.

“Net daarom”, meent haar man. “Als je een kind op de wereld zet, overvalt het je wel eens hoeveel er fout gaat en hoe weinig je daar zelf aan kan doen. Muziek is dan wel een ideale vluchtwereld, maar één krant openslaan, kan je meteen terug met de voetjes op de grond zetten. Misschien moet jij wel eens een bus haarlak minder op je haar spuiten om het klimaat te redden, Nathalie”, redt hij vervolgens weer de sfeer.

Aan country zit ook vaak een godsdienstig randje, maar ernaar gevraagd, ontkennen ze allebei gelovig te zijn al blijken beiden wel gevoelig voor het religieuze en Nathalie Delcroix bad vroeger vaak schietgebedjes op de fiets en in haar bed. “Maar nu heeft ze mij gevonden, hé”, lacht Eriksson, “Nu ben ik haar God”. Ze gaat er niet op in. We filosoferen nog even verder tot Yves komt kijken of we klaar zijn, want de volgende (laatste) reporter staat al een tijdje klaar. We hebben niet eeuwig de tijd, maar we hebben nu wel ‘For Ever’ en we ontdekten ook de Coffee & Vinyl, dus onze dag is goed.

'For Ever' komt uit op 10 februari bij Waste My Records/ V2.

Voorlopig zijn er al zeven speeldata van Eriksson/ Delcroix bekend: 1 maart: Wagehuys, Leuven, 2 maart: Handelsbeurs, Gent (met Howe Gelb), 7 en 8 maart: Tivoli, Utrecht (met Blaudzun),18 maart: AB, Brussel, 20 maart: GC zaal Rex, Essen en 17 april: De Roma, Borgerhout.

foto: Guy Kokken


February 7, 2014
Marc Alenus