Ef Post-rock op een bedje van ijs

Post-rock op een bedje van ijs
Het Brugse Music in Mind-festival mag in februari voor de tweede keer de poorten naar de muzikale hemel op een kier zetten. Al wie zich graag onderdompelt in een broeierig bad vol nieuwe muzikale ontdekkingen zal zich in de handen wrijven. Wie zich liever laaft aan de bron met meer gevestigde waarden zal evenmin van dorst omkomen.
 
Op één van de thema-avonden mogen de berenmutsen en het thermisch ondergoed nog eens van de zolder gehaald worden. Tijdens "Northern Light All Night" kunnen we ons een avondje verliezen in de eeuwige schemering van het Hoge Noorden. Met Ef, één van de aantredende bands op zeventien februari, komt zowaar een fijne verrassing uit de Scandinavische post-rock hemel gevallen. Tijd voor een vooruitblik met Niklas, drummer van Ef.


Is jullie groepsnaam Ef één of ander obscuur Zweeds woord met een betekenis?
Nee, het is niet eens een woord. Het zijn gewoon twee op elkaar volgende letters in het alfabet. Voor de juiste uitspraak, spreek je het uit als twee aparte letters E, F en niet als een woord Ef.  Laat ons zeggen dat Ef in wezen zowel niets als alles betekent.
 
Ef werd in 2003 opgericht. Hoe kwamen jullie tot het besluit om met z\'n allen muziek te maken? Was het een rationele beslissing of veeleer een belofte tijdens een avondje pinten pakken met vrienden?
Eigenlijk waren we niet één vriendengroep toen we startten met Ef. We ontmoetten elkaar eerder toevallig in ons lokale, favoriete café en belandden in de vroege uurtjes rond dezelfde tafel. Ik hoorde de anderen geanimeerd praten over distortion pedalen. We raakten aan de praat en op het einde van de nacht maakten we een aantal beloften. En zowaar... we kwamen onze belofte na en Ef was een feit.
 
Ik las dat Ef begon als een hardcore band. Dat lijkt mijlenver af te staan van de epische, melodische en sfeervolle songs die we vinden op jullie debuutplaat ‘Give Me Beauty... Or Give Me Death\'. Vanwaar de plotse ommezwaai?
Vóór we elkaar ontmoetten, hadden we allemaal al in verschillende hardcore groepen gespeeld. Wellicht dat we er daarom ook vanuit gingen dat we dezelfde richting uit zouden gaan. De koerswijziging kwam er echter heel spontaan. We voelden behoorlijk snel dat de hardcore scene niet echt ons ding meer was en dat bands als Mogwai, Logh en ander indie-rock en post-rock bands ons veel meer inspireerden. Melodieën en emoties leken heel wat interessanter en boden meer mogelijkheden dan enkel coole riffs en zware beats. Dit neemt niet weg dat er ook nu nog een aantal behoorlijk agressieve en noisy passages in onze songs zitten. 
 
Kunnen we stellen dat jullie met die keuze \'beauty\' boven \'death\' verkozen?
Op een bepaalde manier wel (lacht). We zijn allemaal een jaartje ouder geworden en het zelfdestructieve kantje is er grotendeels af. Onze nieuwste songs zijn zo mogelijk nog meer \'beauty\' dan \'death\'. Normaal gezien maken we eigenlijk enkel donkere nummers tijdens de winter. Maar de huidige winter kon je amper onder die noemer thuisbrengen en dat zul je wellicht merken op de nieuwe plaat.
 
Ef hanteert een behoorlijk uitgebreid instrumentarium. Naast de gebruikelijke guitaren, toetsen, drums en bas grijpen jullie ook naar de cello, melodica, accordeon, boog en het klokkenspel. Hebben de bandleden eigenlijk een muzikale achtergrond?
Nee, we zijn gewoon erg ambitieus en gedreven in het leren en bespelen van nieuwe en vernieuwende dingen. Cellist Jonathan is wellicht de enige met een muzikale opleiding. Ik heb het persoonlijk wel gehad met puur op gitaar gebaseerde bands. Het is veel verfrissender om nieuwe elementen in de soundscapes binnen te loodsen.
 
Kan je wat dieper ingaan op jullie creatieve proces. Hebben jullie bijvoorbeeld een specifieke werkwijze wanneer jullie songs schrijven? Is het zo dat één iemand de lead neemt of zijn jullie allemaal voortdurend betrokken partij.
Wij hebben geen typische songschrijver die met alle ideeën komt aandraven. Normaal gezien is iedereen van begin tot eind betrokken. We zijn een erg democratische band.  Uiteraard gebeurt het wel dat we met z\'n drieën wat zitten te jammen en bepaalde melodieën steeds opnieuw uitproberen.  Op een bepaald moment smeden we de harmonieën samen en bouwen ze op tot een berg van klanken.  Als we denken dat zo\'n idee snor zit, dan wordt het aan de rest van de band voorgelegd.  Wanneer iemand van de bandleden iets niet goed vindt, dan wordt het idee meteen van tafel geveegd. We willen niet dat ook maar één van de Ef\'ers zich oncomfortabel zou voelen bij het live spelen van een nummer. We vinden het belangrijk dat iedereen trots is op wat we realiseren en opnemen. “Everyone shall be happy!”  Wellicht daarom dat het schrijfproces erg, erg traag verloopt. Het is moeilijk om vijf perfectionisten tevreden te stellen.
 
Heel wat post-rock bands zijn in de voetsporen getreden van ondermeer Sigur Rós en Mogwai. Vind je het vervelend om steeds met andere groepen vergeleken te worden?
Nee, daar hebben we geen probleem mee.  De vergelijking met Sigur Rós of Mogwai is zelfs een behoorlijk compliment aangezien we zelf erg houden van deze bands en er door geïnspireerd worden. Als luisteraars aan hen denken terwijl ze naar onze muziek luisteren,  is dat veeleer een positief dan een negatief signaal. Zolang mensen er maar niet van uit gaan dat we enkel een copy paste willen zijn van die bands. We streven uiteraard zoveel mogelijk naar een eigen sound. Daarom proberen we ook graag nieuwe dingen uit en gaan we constant op zoek naar nieuwe paden om de perfecte melodie, de perfecte trip te creëren.
 
Vorig jaar bracht Ef de eerste plaat ‘Give Me Beauty... Or Give Me Death\' uit. Hoe waren de reacties tot dusver?
Wel, ik heb eigenlijk nog geen enkele slechte recensie gelezen over de plaat. Ook de verkoop van de plaat loopt beter dan wijzelf of ons label And The Sound Records ooit had gedacht. Het werd ook bijna meteen uitgebracht in Japan door Thomas Sounds (een divisie van Inpartmaint). Ook daar kregen we goede reacties van de pers en verkochten we tweeduizend albums tijdens de eerste drie maanden. Ik denk dat we van een succes mogen spreken en wellicht zal And The Sound Records ook ons volgende album uitbrengen. Jammer dat we nog geen deftige verdeler/promotor gevonden hebben in Europa en de Verenigde Staten. Maar hopelijk komt daar met het volgende album verandering in.  
 
In februari spelen jullie op het het Brugse Music in Mind-festival tijdens Northern Light All Night, een avond met focus op bands uit het hoge noorden. Denk je dat het toeval is dat zoveel Scandinavische bands die melancholische toets hebben? 
Hmm, ik denk eigenlijk niet dat dit zo typisch is voor Scandinavische bands. Er zijn in heel Europa heel wat zogenaamd weemoedige bands te vinden. De post-rock scene is zelfs erg groot in de Verenigde Staten. Vreemd dat zoveel recensenten het steeds hebben over die \'northern sound\' en denken dat we allemaal depressief, nors en moeilijk te doorgronden zijn. En dat je dat dan ook nog eens hoort in onze muziek. (lacht) Het is eigenlijk best grappig. Maar ja, misschien kun je het effectief horen en wellicht zijn we ook gewoon melancholisch.
 
Dus Ef zou hetzelfde klinken ook als jullie niet het hoge noorden woonden?
Dat is moeilijk te zeggen aangezien we altijd in Scandinavië gewoond hebben. We worden vooral geïnspireerd door het dagdagelijkse leven en de dingen die ons omringen. Wellicht zouden we dus toch niet hetzelfde klinken omdat we dan zouden omringd worden door andere jobs, andere vriendinnetjes, een andere thuis, andere cafés...
 
Ik las op jullie Myspace dat één van de bandleden opgestapt is en werd vervangen. Is het moeilijk om iemand nieuws in de band in te werken? Beïnvloedt het jullie manier van werken?
Het begint eigenlijk een beetje ironisch te worden. Daniel was al de vierde gitarist in drie jaar tijd die ervoor koos om Ef te verlaten. We geraken dus stilaan gewend aan die situatie. (lacht)  Maar het is jammer... Daniel was een formidabele kerel die het Ef-geluid heel wat energie gaf. In eerste instantie zou zijn vervanger Claes enkel meespelen tijdens de tour in Februari, maar aangezien we met z\'n allen erg geïnspireerd raakten door deze positieve, jonge hond begonnen we nieuwe songs te schrijven met hem. Eigenlijk moet het moeilijkste gedeelte -Claes onze oude songs leren- nog komen. Maar hij is een getalenteerde kerel dus gaan we er van uit dat dat geen onoverkomelijk probleem wordt.   Althans, dat hopen we. (lacht)
 
Hoe zou Ef\'s toekomst eruit zien in jullie stoutste dromen.
Ik ben een pessimist dus ik heb geen stoute dromen. Ik hoop wel dat Ef een goed label vindt om het album uit te brengen in de Verenigde Staten en een goede verdeler voor Europa zou ook aardig meegenomen zijn. We zouden het ook geweldig vinden om te gaan touren in China of Japan. “That would be mind blowing”. Momenteel willen we gewoon zoveel mogelijk touren in Europa om onszelf en ‘Give Me Beauty... Give Me Death’ te promoten. Dat is het leuke aan muzikant zijn!  
 
Bedankt, succes en tot over een maand!

Wil je samen met een vriend, vriendin of schoonmoeder Ef op de Northern Light All Night aanschouwen? Wij geven één duoticket weg. Waag hier je kans!

November 8, 2008
Lieselot D\'Hoest