dEUS 'Kinderen maken is het plezantste wat er bestaat'

'Kinderen maken is het plezantste wat er bestaat'

Dat dEUS lange adempauzes durft in te lassen, merkten we al na 'The Ideal Crash'. Het was toen maar liefst zes jaar wachten op een nieuwe worp. Gelukkig zijn ze nu weer op dreef: 'amper' drie jaar na ‘Pocket Revolution’ krijgen we 'Vantage Point' voorgeschoteld. Bij de nieuwe plaat hoort een fris geluid en een nieuwe 'Vantage Point'-studio. Wij hingen er aan de deurbel en werden door drummer Stéphane Misseghers binnengelaten voor een 'wree wijs' gesprek.



Wie is ‘the Architect’, waarover jullie het hebben in de eerste, gelijknamige single?
Richard Buckminster Fuller, een filosoof/architect, een genie die overal buitengesmeten werd omwille van zijn geschifte ideeën. Zijn geniale brein stond zelfs een beetje in de weg van zijn leven. Op een bepaald moment werd zijn dochtertje ziek. Uiteindelijk stierf ze omdat hij de verzorging niet kon betalen. Daar was hij zó door geraakt dat hij besloot zelfmoord te plegen. De legende wil dat hij naar de pier ging om te springen, maar daar tot inkeer gekomen is: hij zou zijn leven in dienst van de mensheid en de wetenschap stellen en de levenskwaliteit verbeteren via bouwwerken. Zo heeft hij bijvoorbeeld het eerste flatgebouw ontworpen.

De geometrische figuren die jullie maken in de bijhorende clip verwijzen ook naar Fuller?
Neen, vrees niet, we zijn geen suckers voor meetkunde geworden (lacht). Tommy had een boek gevonden over zijn leven en zijn werk en we vonden het levensverhaal gewoon ongelooflijk. Hij heeft trouwens ook lezingen gegeven op een bijna dictatoriale manier, zoals de volksmenner die zijn onderdanen toespreekt. We hebben zijn stem in het nummer gebruikt, op YouTube kan je enkele filmpjes bekijken. (Een fantastisch voorbeeld vind je bv. hier, nvdr.)

Bedankt voor de tip. Iets anders: gaan jullie met zijn allen binnenkort naar de premiere van de Hollywoodfilm Vantage Point?
Ik heb de film al gezien en zoals ik enigszins hoopte, is hij slecht (lacht). Jammergenoeg is het een van de slechtste eindes in de spionagefilms die ik ooit al gezien heb. Het is alsof ze vergeten waren er nog een einde aan te breien, zodat ze het uiteindelijk nog in de laatste vijf minuten moesten klaarspelen.

Over het einde van jullie eigen plaat zijn jullie wel tevreden?
Ja, over heel de lijn. We hebben de juiste keuzes gemaakt en de goede schifting in de nummers doorgevoerd.

DE BOMEN EN HET BOS
Hebben veel nummers de plaat uiteindelijk niet gehaald?
Toch wel. Er waren een 18-tal nummers in de running en je zag dat gaandeweg evolueren. We voelden aan welke nummers het zouden halen en welke niet. Maar bij sommige songs was het toch wat moeilijker. When She Comes Down had het bijvoorbeeld bijna niet gehaald.

Toch schopte dat nummer het uiteindelijk tot openingsnummer…
Tja, we vonden de juiste structuur niet meteen. Enkele dingen gaven ons het gevoel dat we het al gedaan hadden of dat het al door iemand anders gedaan was. Even speelden we met het idee om al enkele nummers klaar te hebben voor de volgende plaat, maar daar zijn we van teruggekomen. De volgende plaat moet iets volledig anders worden, iets experimentelers. Bij deze plaat hadden we echt een tijdslimiet gesteld en bovendien was er de producer (Dave McCracken, nvdr.) die stelde: “I wanna move on”.

Hoe groot was de rol van de producer?
Heel groot. Hoewel we eerst niet honderd procent overtuigd waren, heeft hij zichzelf echt bewezen. Hij moest ons in goede banen leiden omdat wij vaak door de bomen het bos niet meer zagen. Het was vooral ook afwachten of het zou klikken met Tommy. Gelukkig was dat zo. Intussen is hij een goede vriend geworden. Waarschijnlijk gaan we samen op reis. Er werd veel van hem verwacht - (droog) hij verwachtte ook veel van ons - en hij heeft die verwachtingen kunnen inlossen.
[pagebreak]
Jullie hebben gekozen voor een clubtoer en daarna volgen de zomerfestivals. Zalen zoals Vorst liggen niet meer op jullie pad?
Toch wel, maar zalen met die capaciteit doen we pas in het najaar. Je kan niet op de huidige, intensieve manier promo voeren, dan festivals headlinen en daarna een clubtoertje doen waarmee je ‘maar’ 700 mensen per avond bereikt. De nummers lenen zich er ook toe om in grote zalen gebracht te worden. Popular Culture bijvoorbeeld, met het kinderkoortje: die 'kinders' reizen mee. We gaan dat bijvoorbeeld op Werchter doen. Dat zijn plezante bonusjes als je voor zo’n groot publiek staat. En het is onze bedoeling om in stijgende lijn te gaan: volgend jaar een nieuwe plaat, intussen nog wat spelen. (“Hell Yeah!”, roept Tom Barman vanuit de achtergrond.) De volgende plaat moet er snel komen.

Groepen zoals Radiohead laten de fans via het internet zelf kiezen hoeveel ze voor de nieuwe plaat willen betalen. Voel je je geroepen om dat ook te doen?
Ik vind dat allemaal zever. Eerst mocht je kiezen hoeveel je gaf, maar twee maanden later brengen ze de cd uit en dan moet je toch betalen. Ze brengen nu ook een box uit die 70 euro kost, meer dan boxen van pakweg The Rolling Stones! Wat ik wel goed vond, was die tournee met hun eigen tent, toen ze neerstreken op festivals. Dat was een superidee.

Dichter bij huis bracht Roland zijn nieuwe plaat uit aan introductieprijs.
Alles kan, de business blijft evolueren. Onze plaat is nu op internet uitgelekt, dat is normaal. We evolueren naar een ongeschreven consensus: de platenfirma's moeten de mensen paaien. Men gaat 'Vantage Point' pas downloaden als men de plaat goed vindt én als je er vanalles bij krijgt. Zo werkt het nu eenmaal.

DRUMMEN IN DE HAL
Jullie toeren met The Blackbox Revelation. Heeft dat iets te maken met het verleden van dEUS in de Rock Rally?
Neen, helemaal niet. Die gasten zijn gewoon de max: twee jonge gastjes die ‘wijze’ muziek maken. Het is ook praktisch dat ze met twee zijn: minder volk, minder gedoe op het podium. Een drum, een gitaar, een versterker en wat micro's, that's it. Van alles wat we binnen gekregen hebben, torende dat er vér boven uit.

Vroeger werd voor dEUS nogal eens verwezen naar Captain Beefheart, Sonic Youth of Zappa. Geldt dat ook voor 'Vantage Point'?
Hm, inspirerend waren Bowie ten tijde van 'Heroes' en de versie van China Girl van Iggy Pop. Voor mij persoonlijk mag je daar ook de Cave-achtige dingen met donkere stemmen bijtellen. Maar een rode draad of een groep die we gebruikt hebben als referentie is er niet echt. De plaat is eclectisch, dat is het gemakkelijkste wat je ervan kan zeggen. Hetgeen de plaat bij elkaar houdt, is voor een groot stuk de productie. Alles werd hier opgenomen, McCracken zei: “It has to sound as your rehearsal space.” Dus gebruikte hij het volledige gebouw: micro's beneden, drums in de grote hal, ... Alle reverbs zijn analoog, dat is onbetaalbaar. In welke studio vind je dat nog?

Dus deze studio wordt een vaste dEUS-waarde? Weg met de studio in Ronda?
Dat is van voor mijn tijd, ik ben er nooit geweest. Die studio bestaat nog, maar is verkocht.

Ook andere groepen zijn hier in de toekomst welkom?
Eventueel wel. Momenteel is CJ Bolland hier zijn plaat aan het opnemen en aan het mixen. Maar in de eerste plaats moeten we hier toch vooral ons eigen ding kunnen doen. Er moet trouwens ook nog veel gebeuren vooraleer we het kunnen uitbaten: mengtafels en dergelijke.
[pagebreak]
Hebben jullie een probleem met de veramerikanisering van onze samenleving of moeten we nog eens goed luisteren naar Popular Culture?
Niet helemaal, het is geen protestsong of aanklacht, maar wel een vaststelling van die tendens. En het zal nog veel erger worden. Wij gaan zo niet meer mee zijn!

Heb je daar schrik van?
Ergens vind ik dat niet slecht, het is interessant om te volgen. Maar ik heb wel schrik voor de komende generaties. Zij gaan problemen moeten oplossen die wij gecreëerd hebben. We zijn er de laatste tien jaar toch een potje van aan het maken. Pas op, ik zeg niet dat we moeten stoppen met kinderen maken! Dat is het plezantste wat er is! Maar het is geen protestsong, dat is zo moraliserend.

TESTOSTERON
Normaal gezien zou dit interview met Klaas Janzoons zijn. Wat vind jij van de evolutie van de rol van Klaas in de groep? Niet als persoon...
Als persoon is hij enorm geëvolueerd!

En als violist?
Ik heb dEUS de eerste keer gezien met 'In a bar, under the sea' en toen was hij inderdaad de rebel. Maar intussen is hij grootgrondbezitter, vader van twee kinderen en heeft hij een leuke vrouw. Onze muziek is complexer geworden en Klaas zei “Ik ga arrangementen schrijven”. Op het podium valt hij minder op dan Tommy of Mauro, maar dat is gewoon omdat hij heel veel shit te doen heeft. Een duizendpoot! Volgens mij wordt hij onderschat. Hij kleurt de dingen in. We hadden ook kunnen kiezen voor twee trompetten en drie achtergrondzangeressen, maar Klaas zorgt nu voor de harmonie.

Over zangeressen gesproken: wilden jullie de draak steken met de vergelijkingen tussen Mintzkov en dEUS door Lies Lorquet opnieuw uit te nodigen voor Eternal Woman?
Het is eerder om al die vergelijkingen te ontkrachten. Mintzkov heeft gewoon een zanger die geboren is met een stem die lijkt op die van Tom Barman. Het zijn geen copycats, die gast heeft gewoon hetzelfde stemtimbre, that's it. Lies is een lief meisje en we zochten ook echt iemand met haar geluid. Om dezelfde reden hebben we Karin Andersson gevraagd voor Slow. Dat nummer was heel zwaar, bombastisch en vol testosteron. We hadden iets nodig om dat te ontkrachten en in evenwicht te brengen. Via e-mail stelden we haar de vraag en blijkbaar was ze fan. Op een dag tijd was alles ingezongen. Zo'n beestige madam. Ze is heel timide, heel scandinavisch. Toen ze achter de micro kroop, kwam daar ineens de stem van een sirene uit. Tommy had haar ook gevraagd om nog andere dingen te doen. Plots zei ze: “Stop, Tom, I am not an actress, just let me figure it out”. We stonden allemaal perplex. Een half uur later stond het erop. Een klassemadam.

De platenfirma laat intussen duidelijk merken dat de tijd erop zit. Wij hebben de hint begrepen en willen vertrekken. Jammer van die laatste vraag over The Vanishing of Maria Schneider. Maar Stéphane vertelt nog snel.
Maria Schneider; de actrice, de superschone, pikante madam, de verpersoonlijking van de romantiek. In 'Last Tango in Paris' spettert ze gewoon van het scherm. Het is onze ode aan haar. We wilden eigenlijk niet weten wat er van haar terechtgekomen is, vandaar 'the vanishing of'. Maar onlangs deden we een interview met een Nederlander (imiteert een Hollands accent): “Zeg Tom, weten jullie dat Maria Schneider opnieuw interviews geeft?” Daar ging onze ‘vanishing’. Ze is dus niet verdwenen, maar we wilden niet weten wat er met haar gebeurd is.

Een mooi verhaal om te eindigen. Bedankt voor het gesprek.


February 12, 2014
Veerle Vermeulen