Coldworker Koude werkers uit een koud land

Koude werkers uit een koud land
Er ligt nog eens nieuw Zweeds vlees in de kuip der metalen. Coldworker  brengt volgende week haar debuutalbum ‘The Contanimated Void’ uit. Een vijfde van dat nieuwe vlees heet Oskar Pàlsson en speelt basgitaar. De telefoonlijn vanuit Zweden was erg slecht en misschien daarom dat Oskar niet bepaald vrolijk klonk. Willen of niet, uiteindelijk sleurden we er toch enkele antwoorden uit en naar het einde toe begon hij het zelfs leuk te vinden.


Hoe kom je erop om een brutale death metalband “Coldworker” te noemen? Die naam straalt toch niet echt veel brutaliteit uit. 
Het is waar dat het niet meteen een brutale of gore naam is, maar er zijn zoveel verschillende bands met originele namen dat we er maar niet in slaagden om nog een nieuwe te vinden. We zochten ook wel naar een naam die niemand al te serieus wou nemen. Zo hadden we het idee om “Divergence" te gaan heten, maar op Myspace alleen al waren er zeven bands die zo heetten.
Tijdens onze zoektocht stootten we op het woord “Coldwork”, een manier om metaal van vorm te veranderen zonder het te smelten. Normaal smeed je metaal met hitte, maar dan doe je het dus door het metaal te bevriezen. Aangezien wij metal spelen, maar er onze eigen draai aan geven, zagen we een gelijkenis en dus beschouwden we onszelf als “Coldworkers”.
 
Waarom gebruikte je de goede reputatie van Nasum (ex-band van de drummer, red.) niet opnieuw?
Dat was nooit een optie. Uit respect voor de overleden zanger van Nasum wilde Anders (Jakobson, de drummer, red.) dat niet toelaten. Er werd zelfs niet over gepraat, we wisten dat Anders nooit zou tolereren dat Nasum nog voortging. Ook wij vonden dat niet gepast. We wilden een volledig nieuw begin met een nieuwe naam die nog nooit iemand gehoord had.
 
Drummer Anders Jakobson richtte de band op. Ik weet dat hij een oproep op zijn weblog zette om andere leden te rekruteren, maar hoe komt iemand als jij op zijn weblog terecht? Hoe kwam je in contact met hem?                                        
Ik was werkloos en dacht erover om mijn eigen nieuw project te starten. Daarvoor had zeker ik een drummer nodig. Zingen en bas spelen kan ik zelf, maar daarbij nog eens drummen leek me nogal zwaar (lachje). Daarom stuurde ik een mail naar Anders, zonder hem persoonlijk te kennen. Ik wist natuurlijk dat hij bij Nasum had gespeeld. Hij antwoordde dat hij geen zin had om met mij een nieuwe band te beginnen, maar vroeg in plaats daarvan of ik in zijn band (toen twee man: Anders J. en Anders B.) wou spelen. Blijkbaar had hij op zijn weblog daar een oproep voor gedaan.
 
Je kan jullie stijl het best omschrijven als grinding death metal. Toch een beetje een erfenis van Nasum?
Met Anders aan de drums bekom je altijd wel iets grindachtig. Maar als er nu vier “hardcoregasten” zouden gereageerd hebben op die weblog, dan zou Coldworker zeker hardcore gespeeld hebben. Nu echter luisteren alle vijf de bandleden naar death metal en grind, dus ligt het voor de hand om die twee stijlen in elkaar te laten stromen. Zo krijg je ook trage stukken die toch nog steeds heavy zijn en dat maakt de muziek interessant denk ik.
 
Over naar het album dan. Hoe begin je aan zoiets als je elkaar voor het eerst ontmoet in een repetitieruimte?
De eerste stap was toen we nog maar met ons drieën (Anders Jakobson, Anders Bertilsson en Oskar Palsson, red.) waren. We praatten over wat we wilden doen. We begonnen e-mails te sturen met riffs die we op ons eentje hadden gemaakt. Toen we dan voor het eerst samenkwamen had Anders (Jakobson) al die riffs op zijn I-pod staan. Daar begonnen we dan mee te puzzelen. Het nummer Flammable bijvoorbeeld hebben we al tijdens de eerste repetitie in elkaar geflanst. Op die manier hadden we na drie repetities ongeveer vier songs klaar. De lyrics werden geschreven door vier mensen: iedereen behalve zanger Joel, omdat die er vrij laat bij kwam.
[pagebreak] 
In het verleden zijn de meeste metalbands er in geslaagd om steeds opnieuw originele riffs te vinden. Hoe bedenk je als nieuwe band telkens weer nieuwe riffs?
Voor velen van ons blijft het gewoon automatisch komen. Soms bedenk je tien riffs in één week, soms duurt dat meerdere maanden. Het zijn alleen jij en je vingers die ervoor zorgen dat een riff ontstaat. Iedereen werkt wel samen aan het schrijven van nummers en tegelijk werkt elk ook apart aan mogelijke riffs. Wij hebben daar nog geen problemen bij ondervonden. Je moet weten dat iedereen ook andere bands heeft, zodat we altijd bezig zijn met heavy muziek.
 
Ik las in andere interviews dat jullie het album in de repetitieruimte opnamen. Was het niet riskant om dan slechte akoestiek of storende achtergrondgeluiden mee op te nemen?
Om eerlijk te zijn was ik een beetje sceptisch in het begin en vroeg luidop af of we dat wel zouden doen. Zouden de microfoons niet te veel achtergrondgeluiden registreren? Maar Anders (Jakobson) heeft al zoveel ervaring dat hij wel weet wat hij doet. Toch was de rest een beetje bang, want tijdens het opnemen van de drums bijvoorbeeld konden we andere bands in de kamers naast ons voluit horen repeteren en we dachten dat de microfoons dat ook zouden opnemen. Maar uiteindelijk draaide alles goed uit: Er was niets van te horen op de opnames. Het heeft ons in elk geval veel geld bespaard.
 
Dus volgende keer wordt het weer het repetitiekot in plaats van een studio?
Geen idee. Daar hebben we nog niet echt aan gedacht. We hebben zo veel gerepeteerd in dat kot. Zo was een week voor de opnames het laatste nummer nog steeds niet af en toch hebben we geen moment onder stress gestaan. Dat is het voordeel van thuisopnames: Alles verloopt veel gemoedelijker. Het maakt niet uit als ik het eens verkloot en een nummer vijftig keer opnieuw moet doen. We hebben toch alle tijd. Misschien doen we het volgende keer wel opnieuw op die manier.
 
De meeste leden spelen nog in een andere band. Wordt Coldworker nu voor elk bandlid de hoofdband?
Van de mensen rondom ons krijgt Coldworker momenteel de meeste aandacht, omdat iedereen benieuwd is hoe we klinken. Of het voor de bandleden ook topprioriteit krijgt weet ik niet. Andrés groep Carnal Grief brengt namelijk ook binnenkort hun album uit, bijna tegelijkertijd met het onze. Momenteel is Coldworker mijn enige band, en ook die van de twee Andersen, maar we hebben wel bij andere bands gespeeld vroeger. Als die bands opnieuw beginnen, wordt het moeilijk kiezen. Mogelijk zou Coldworker samen met die bands optreden, zodat sommige leden twee optredens op één avond hebben. Maar je mag wel stellen dat Coldworker de band is die op dit moment het meeste tijd vraagt.
 
Jullie hebben een Scandinavische tour gepland, maar volgt er ook een Europese?
Op dit moment is dat nog niet geregeld, maar hopelijk komt dat er nog van. We proberen zeker om een Europese tour te vinden om toch ook eens buiten Zweden en Denemarken te komen.
 
Over jezelf dan. Je speelt basgitaar, een erg onderschat instrument omdat het moeilijk is om die baslijnen te horen onder al die luide gitaarriffs. Voel je je dan niet ondergewaardeerd?
(Lacht) Nee toch niet hoor. Het is wel zo dat je in reviews altijd dingen over de drums, gitaren en vocals leest en zelden wat over de bas. Maar zo denk ik er niet over. Ik heb zeker aan zeven of acht nummers op dit album intensief meegeschreven. Ik ben dus belangrijk geweest. Wat me ook steeds deugd doet is als mensen na een optreden naar je toe stappen en zeggen: “fuck it man, you’re a great bassplayer and this was a great gig.” Er is dus toch wel genoeg appreciatie hoor.
 
Zweden staat bekend om zijn vele internationaal doorgebroken metalbands. Het lijkt soms alsof iedere Zweed in een metalband speelt. Heb jij enig idee hoe dat beeld ontstaan is?
Geen flauw idee. We mogen er trots op zijn, want het bewijst toch dat we blijkbaar goed klinken. (lacht) Misschien dat er hier iets in het drinkwater zit? Ik weet het niet hoor.
 
Sommigen verwijzen naar die hele Gothenborg-rage, iets waar Coldworker natuurlijk niets mee te maken heeft, maar kan jij misschien aan ons, onwetende Belgen, verklaren hoe net dát dorp is uitgegroeid tot hét cultdorp van metal in Europa?
Sorry, onwetende Belgen, maar het antwoord daarop moet ik ook schuldig blijven. Je hebt gelijk als je zegt dat wij daar weinig mee te maken hebben, omdat wij ons meer op de Amerikaanse metal baseren, die qua sound brutaler is. We horen die bands uit Gothenborg wel graag, zoals Dark Tranquillity en In Flames. Ze maken hele mooie muziek.
 
Naar wie kijk jij zelf het meest op in de wereld van de heavy metal?
Ik hou erg van Cannibal Corpse, dat is één van mijn favoriete bands. Als het om Zweedse bands gaat, luister ik graag naar Defleshed en Opeth.
 
Echt? Ik heb Per Wiberg van Opeth nog geïnterviewd toen hun jongste album uitkwam.
Serieus?! Awesome dude! Dat moet schitterend geweest zijn. Het is misschien geen Coldworker-achtige band, maar ik kan ze echt appreciëren. Zeer creatief dat laatste album niet?
 
Zeker, en gevarieerd ook. Om dit interview af te sluiten had ik graag nog jouw tip gehad voor een jonge, beginnende metalband.
Speel vooral het soort muziek dat je zelf wil spelen, ook al zeggen anderen dat die muziek niet trendy is op dat moment. Het is fout te denken “Heavy metal is nu trendy, dus ik moet heavy metal spelen.” Leer daarnaast je instrument perfect te bespelen.
 
Bedankt voor het telefoontje en hopelijk zien we elkaar in België. Het allerbeste met jullie Scandinavische tour in elk geval en doe de groeten aan Opeth van mij!
(lacht) Zal ik doen als ik ze tegenkom! 

November 8, 2008
Kris Hadermann