Case Mayfield - Als ik het geld niet nodig had, zou ik nooit optreden

Vreemde kerel, die Case Mayfield. Soms lijkt hij een heel verlegen baasje, dan weer is hij vreselijk uitbundig. Hij is gewoon moeilijk te peilen. Maar muziek maken kan hij wel. En dat alleen al is reden genoeg om met hem een praatje te slaan. 





Uit de interviews die wij van je gelezen hebben, is een bepaalde uitspraak bijgebleven: 'Ik wil niks.' Geldt dat nog steeds?

Ik merk dat het wel heel verleidelijk is om iets te willen. In het begin van je carrière wordt je vaak gehersenspoeld: “Je MOET beroemd worden, je MOET geld verdienen, je MOET zalen uitverkopen, je MOET mensen raken.” Daar word ik een beetje ongelukkig van. Van doelen stellen word je tenslotte altijd ongelukkig: ofwel haal je het doel niet en ben je ongelukkig, ofwel haal je het doel wel, maar dan heb je alweer een ander doel. Dus wil ik niks. Of ik nu met jou praat, of ik nu hier speel (wat ik nooit had gedacht), … dat is dan gewoon allemaal heel fijn. Het is geen opstap naar. We zien dan wel waar ik morgen wakker word.

Is het niet moeilijk om geen rekening te houden met de toekomst?

Heel moeilijk, maar anders word ik ongelukkig. Als je naar andere muzikanten kijkt, word je gewoon jaloers en denk je: “Dat wil ik ook!” Maar dat moet ik niet willen. Ik wil gewoon schrijven.

Dus, je wordt ’s morgens wakker en begint te schrijven?

Elke dag, ja. Dat is mijn ding. Optreden vind ik vermakelijk, maar niet noodzakelijk. Als ik het geld niet nodig had, zou ik nooit optreden. Dan zou ik enkel schrijven.

Hoort het opnameproces ook bij dat schrijven?

Daarmee heb ik nog niet genoeg ervaring om te weten of dat erbij hoort. Tot nu toe ben ik heel erg teleurgesteld omdat het niet is wat ik wil. Ik heb nu twee albums gemaakt, maar de derde ga ik echt in mijn eentje doen: ik en mijn gitaar. Misschien dat ik dan kan zeggen: “Oopnemen hoort er ook bij.”

En is dat dan omdat je met een band moet werken?

Tot nu toe heb ik dat inderdaad altijd gedaan. Dat is wel leuk, maar niet wat ik echt wil.

Nochtans zei je op Noorderslag, toen je daar begin 2012 speelde met band dat dat de eerste keer was dat je je muziek hoorde zoals hij in je hoofd klonk.

Als ik alleen speel, komt de muziek sneller aan; het is gewoon duidelijker. Ik moet niet eerst door andere muzikanten heen om te bereiken wat ik wil. Wie weet lukt dat ooit wel.

Toen waren dat de eerste liedjes die ik geschreven heb. En daar hoorde toen een band bij. Maar nu ik dat allemaal heb meegemaakt, geef ik er de voorkeur aan om in mijn eentje te spelen.

Heb je dan ooit overwogen om zelf alle instrumenten te bespelen?

Dat ga ik nu dus doen. Hiervoor heb ik alles uit handen gegeven, maar nu heb ik een geluidsman gevonden met wie ik alles zelf kan opnemen. Ofwel moet ik dan zelf alles doen of de perfecte drummer vinden.

Ik zou het heel leuk vinden om het zelf te kunnen doen. En dat lukt ook wel. Ik ken werelddrummers, maar die doen dan net niet wat ik wil, dus kan ik het misschien beter zelf doen. Tot nu toe heb ik altijd met een band gerepeteerd en alles live opgenomen. Dan kan je niet echt “schaven”. Nu gaan we het één voor één rustig bekijken. We nemen de basis op en daarna kijken we dan met de arrangeur of er iets bij moet. Maar des te leger, des te beter.

Schrijven is gemakkelijk. Dat komt allemaal vanzelf. Ik schrijf ook echt in albums. Als iets aanvoelt alsof het in mijn eentje moet, probeer ik het zo te regelen dat het ook echt in mijn eentje kan. Als ik een lied schrijf, moet het een onemanband zijn. Dat houd ik altijd wel in gedachten als ik ga schrijven.

 ‘10’, de plaat die je nu op je website kan bestellen klinkt al meteen heel anders dan ‘The Many Colored Beast’. 

Dat klopt. Ik ben heel schizofreen bezig. Ik ga ook hardrock maken. Waarom ook niet? Waarom zou ik zeggen: “Dit kan ik en daar moet ik bij blijven.”? Ik wil echt dingen in mijn eentje maken. Ik speel nu eenmaal akoestisch in mijn eentje. Maar daarna probeer ik gewoon alles te doen wat er mogelijk is: elektro, hardrock, … Dat vind ik allemaal heel mooi en leuk.

We hebben een nieuwe drummer, een meisje van twintig. En op de audities kwamen veel drummers af met dure kits. En dan was er een meisje dat binnenkwam en zei  (doet een hoog stemmetje na, nvdr): “Hallo, drumstel.” Maar als ze ging spelen, was het van … (doet een wilde drumsolo na, nvdr). En dan hoor ik plotseling allerlei muziek in mijn hoofd. Want zelf kan ik niet zo goed drummen. Dus dan begin ik daar gewoon aan. Zij was er de aanleiding toe dat ik met hardrock ben begonnen.

Je maakt het je publiek ook niet gemakkelijk dan.

Nee, maar daarover ben ik heel eerlijk. Sommigen zeggen dat ze niet naar bandoptredens komen. En dat hoeft dan ook niet. Ik zal ook altijd zeggen wat en hoe ik het ga doen.

Waar luister je eigenlijk zelf naar?

Ik luister heel weinig naar muziek En als ik al luister, ga ik behoorlijk autistisch tewerk: ik begin bij album één, liedje één, en dan ga ik gewoon alles beluisteren. Ik wil ook niets anders horen tot ik alles beluisterd heb. Ik ben net aan Nick Cave begonnen. Ik probeer mezelf blij te houden, maar eigenlijk is het allemaal depressief. Er sneuvelen nogal wat mensen. Maar zo leer je de artiest wel kennen.

Voor Nick Cave was ik bezig met Wilco. Geweldige muziek. Die band maakt ook alle soorten muziek, zij het binnen een bepaald spectrum. Als je die eerste platen vergelijkt met wat ze nu doen, hoor je dat ze country, folk, rock, … ook aankunnen.

Ga je naar concerten ook?

Ik ga nooit naar concerten. Ik heb een plaatje in mijn hoofd van een artiest en dat wil ik niet veranderd zien door een concert. Ik heb het sowieso al niet voor grote groepen mensen. Dan beluister ik liever thuis het plaatje.

Voel je druk vanuit de platenmaatschappij?

Helemaal niet. Ze vinden het wel leuk dat ik zo veel dingen maak, al is dat voor labels best wel moeilijk. Want zij willen je presenteren als een persoon met één album, één stijl. Maar ik werk heel snel en ik hoop voor januari nog een album af te maken waarmee zij iets kunnen.

Je doet huiskamerconcerten, geeft je muziek gratis weg. Is dat de toekomst van muziek?

Dat is het verleden en de toekomst. Ik geef niet om geld en ik heb zelf nog nooit betaald voor muziek. Want muziek is toch muziek. Ik begrijp wel hoe het werkt. Die artiesten willen ook blijven schrijven. Daarom is het internet zo mooi. Dat is gratis. Dat gaat het overnemen. Kan niet anders.

Luister je, nu je zelf muziek maakt, anders naar andermans muziek?

Ja, niet eens technischer, maar wel meer emotioneel. Het is minder entertainment, maar meer kunst. Je moet geraakt worden door muziek. De beste albums moet je dertig keer beluisteren voor je het doorhebt. En dat kan tegenwoordig moeilijker. Muziek wordt niet meer gezien als kunst. Mensen durven zichzelf blijkbaar niet meer bloot te geven.

Dat kan dan wel met Wilco, maar toch moeilijker met AC/DC.

Dat klopt wel. Hardere muziek heeft het iets gemakkelijker. Dat zie je ook op festivals. Maar bands als Wilco krijgen wel meer appreciatie. Hardrockbands spelen constant hard, terwijl je bij Wilco de golven van dynamiek moet ondergaan, moet voelen. Je moet als luisteraar geraakt willen worden.

Ik ben wel benieuwd naar die bubble die, als pakweg Springsteen optreedt, gecreëerd wordt. Daarvan zou ik wel willen proeven. Het fijnste is dat je zelf met een optreden zo’n bubble creëert. Dan durft het publiek zich ook bloot te geven. Samen maak je er dan wat moois van.

Je zit nu in België. Wordt er aanstalten gemaakt om ook de rest van Europa aan te doen?

Duitsland wel, ja. Ik vind het leuk om gewoon te kunnen spelen, schrijven onderweg, reizen, … Ik heb geen geld nodig. Ik ga wel gewoon met iedereen mee. Maar je moet door de kanalen heen.

Je bent ook bezig met beeldende kunst. 

Ik weet niet of je het beeldende kunst kan noemen. Maar je kan alles tekenen wat je wil. Of schilderen, plakken, … Van oude visitekaartjes en posters en dergelijke maak ik dan gekke collages.

Inspireert je dat? Andersmans kunst of je eigen kunst?

Geen idee. Ik ga gewoon zitten en ga aan de slag. Zo weinig mogelijk erover nadenken, dat werkt het best. Zo weinig mogelijk tussen jou en het blad laten komen.

11 februari 2013
Patrick Van Gestel