Capitan - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...

Uiteraard konden wij niet zomaar voorbij aan de Week Van De Belgische Muziek. Dus staken wij de koppen bij elkaar en gingen we op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekende of minder bekende Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden? 

Vandaag gaan we op bezoek in Mechelen, de stad van Capitan, de postrock-annex-postmetalband die vorig jaar ons eindejaarslijstje haalde met ‘Facing Currents’, hun geweldige tweede langspeelplaat.

Kunnen jullie één nummer in jullie catalogus aanstippen, iets waar jullie heel trots op zijn, maar dat eigenlijk toch een beetje miskend is? Dat kan een B-kantje zijn, een geflopte single, een demo, die nooit werd uitgebracht…

Capitan: Immerse Pt, I en Immerse Pt, II. Zij zijn toch zo’n beetje het epos van onze tweede plaat. Ze representeren het best wat we als band willen brengen, en we hebben er ook lang aan gewerkt. Maar, wellicht door de lengte, zijn ze niet erg radiotoegankelijk en dus ook nooit een single geworden. Geen single betekent geen videoclip, met als gevolg ook minder bereik.

Wat was jullie vreemdste optreden?

Zonder het te beseffen hadden wij na onze eerste plaat bij een voor ons onbekende groep vrienden al een sterke fanbase opgebouwd. Na het plotse overlijden van één van die vrienden kregen wij de vraag om op een afscheidsmoment een set te spelen. Hier hebben wij zonder enige twijfel “ja” op gezegd, ondanks de nogal ongewone vraag. Toch werd het in deze tragische context wel één van onze meest memorabele shows, waar we naast de meest loyale fans ook goede vrienden aan overhielden.

Hoe zijn jullie bij je bandnaam uitgekomen? Was dat meteen jullie keuze?

De zoektocht naar een bandnaam was eigenlijk een afvalrace waarbij iedereen een aantal namen en ideeën aanbracht, waar we nadien als groep over konden nadenken en discussiëren. (lachje) Capitan kwam eruit als een naam die kort, krachtig en herkenbaar klonk, en - niet onbelangrijk voor ons  ook wel visueel goed “kleeft”. Daarnaast voelden we ook een symbolische link naar de massieve, haast onbeklimbare bergwand “El Capitan”. Er is dus duidelijk geen link met “kapitein”, haha.

Welke Belgische plaat van voor je geboorte had je graag zelf gemaakt willen hebben? Waarom?

“Het zelf willen gemaakt hebben” is niet echt hoe we de vraag hebben benaderd, we dachten eerder aan nummers die ons zijn bijgebleven en ons inspireerden.

Rafaël (gitaar): Voor mij is dit De Zotte Morgen van Zjef Vanuytsel. Ik ervaar altijd een zekere tristesse en melancholie in zijn nummers. Puur, uit het leven gegrepen, en dat maakt me nostalgisch naar een tijd van voor de mijne.

Kevin (gitaar): Mij blijft altijd 2 Belgen bij met Lena, omwille van de experimentele vrijheid en de vibe.

Hebben jullie een relikwie waar jullie erg aan gehecht zijn (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of een ticket van je eerste concert of een ander specifiek optreden...)?

Eerder een plaats dan een object of een relikwie. “Chalet Rosée” is een plek in de Ardennen waar sommigen van ons al twintig jaar samen naartoe gaan, en waar oneindig veel muziek werd gedeeld, beluisterd, geschreven, noem maar op. Het is de plek waar vijf bandleden hechte vrienden werden en elkaar door en door leerden kennen. Kortom, een plek met enorm veel gedeelde herinneringen en een onuitputbare bron van inspiratie!

Is er een primeur - een nieuwe plaat, een nieuwe single, een tournee... – die jullie nu al met ons zouden willen delen?

Op de bovenvermelde plek hebben we ons onlangs teruggetrokken om de “fundering” te leggen voor onze derde album, waarvan we het eerste resultaat graag met het publiek delen op DUNK!FEST 2026! Allen daarheen, dus!

Dat hadden we zelf niet beter kunnen zeggen. Bedankt, heren!